मराठी साहित्य – विविधा ☆ स्केच – भाग पहिला ☆ श्री शरद दिवेकर

श्री शरद दिवेकर

?  विविधा ?

☆ स्केच – भाग पहिला ☆ श्री शरद दिवेकर ☆

रोजच्यासारखीच धावपळ करत कसंबसं रेल्वे स्टेशन गाठलं आणि ट्रेनचा हाॅर्न वाजला. जिवाचा आकांत करून समोरच निघण्याच्या तयारीत असलेल्या ट्रेनचा आमचा नेहमीचा डबा गाठला आणि डब्यात शिरलो. तेवढ्यातच ट्रेन सुटली. हाशहुश करत आमचा सहा मित्रांचा कंपू असतो तेथे पोहोचलो. ऑफिसची सॅक रॅकवर टाकली आणि पंख्याखाली उभा राहिलो. असंच रोज घडायचं. सकाळी 08.43 च्या कल्याण – सीएसटी डबल फास्टमध्ये मी कल्याणपासूनच बसून प्रवास केला असं क्वचितच घडायचं. पण एक मात्र बरं होतं की सुरेश, रमेश आणि प्रकाश ट्रेन प्लॅटफॉर्मवर  येण्यापुर्वीच हजर असायचे. त्यामुळे आमच्या तीन सीट्स तरी शुअर असायच्या आणि गाडी घाटकोपरला पोहोचली की उरलेले आम्ही तिघे त्यांच्या सीट्सवर अगदी हक्काने बसायचो सीएसटी येईपर्यंत. पण आज मात्र मी ठरवलं की ही स्वतःच्या जीवाची लावचड आपण थांबवायला हवी. उद्यापासून थोडं लवकर  उठून लवकर घर सोडायचंच, म्हणजे अशी धावपळ करावी लागणार नाही.

दुस-या दिवशी सकाळी लवकर उठलो आणि भरभर आवरून स्टेशन गाठलं. ट्रेन्स थोड्या लेट असल्याने आमची ट्रेन आली नव्हती. त्यामुळे धावती ट्रेन पकडून सीट पकडायचा प्रयत्न करता येणार होता. तसा प्रयत्न केला देखील मी आणि विंडो सीट नाही आणि दुसरी सीट देखील नाही पण तिसरी सीट मिळवली मी. नंतर उरलेले तिघंही आले आणि गप्पा, चेष्टा, मस्करी करत करत आमचा प्रवास सुरू झाला.

आज एक वेगळी गोष्ट घडली. नेहमी ट्रेन कल्याण स्टेशनमध्ये शिरताना आमच्या समोरच्या सीट्स रिकाम्या असायच्या. पण आज उलट्या बाजूच्या विंडो सीटवर डाऊन करून आलेला माणूस बसला होता. बसला नव्हता. चक्क झोपला होता बसल्या बसल्या. घाटकोपर स्टेशन आलं आणि आम्ही तिघंही उभे राहिलो आणि आमच्या सीट्स आमच्या मित्रांना दिल्या. थोड्या वेळाने माझी नजर त्या उलट्या बाजूच्या विंडो सीटवर बसून आलेल्या माणसाकडे गेली. आता तो झोपला नव्हता. जागा होता. त्याच्या हातात होती एक वही आणि पेन्सिल. बाहेरच्या हवेच्या झोताने त्याच्या वहीचं पान फडफडलं आणि माझ्या नजरेला पडलं आत्ताच विंडो सीटवरून उठलेल्या सुरेशच्या स्केचकडे. त्या माणसाने ते स्केच जवळपास पुर्ण केलं होतं. त्याच वेळी त्या माणसाने ती वही बंद केली आणि ती वही आणि पेन्सिल त्याने त्याच्या पिशवीत भरली आणि तो उठला आणि दाराकडे जाऊ लागला. पुन्हा आमच्या गप्पा सुरू झाल्या. सीएसटी आल्यावर आम्ही सगळे ट्रेनमधून उतरून आपापल्या ऑफिसेसकडे रवाना झालो.

संध्याकाळी ऑफिस सुटण्यापुर्वीच प्रकाशचा फोन आला आणि समजले की सुरेश गेला. मी एकदम उडालोच. जेमतेम पस्तीशीचा हा सुरेश आणि त्याला एवढ्या कमी वयात हार्ट अ‍ॅटॅक आला आणि तो गेला ! सगळे सोपस्कार आणि अंत्यविधी आवरून घरी पोहोचायला मध्यरात्र होऊन गेली होती. दुसर्‍या दिवशी उशीराच उठलो आणि मूडच नव्हता ऑफिसला जाण्याचा. त्यामुळे ऑफिसला दांडी मारली.

असेच दिवस चालले होते. आता माझी एक सीट तरी शुअर असायचीच. विंडो सीट नाहीच मिळायची मला ! पण तरीही पुर्वीपेक्षा सुखावह प्रवास व्हायचा रोज. सुरेश जाऊन साधारण महिना झाला असावा आज. आजही आमची ट्रेन सुटली आणि सहजच लक्ष गेलं समोरच्या विंडो सीटला बसलेल्या त्या माणसाकडे, तोच माणूस, स्केच काढणारा. तो माझ्या चांगलाच लक्षात राहीला होता. नेहमीप्रमाणे घाटकोपर आल्यावर उभा राहिलो आणि कुतुहलाने त्या माणसाकडे पाहिलं. तर त्याच्या हातात होती आजही तीच वही आणि पेन्सिल सुध्दा. त्यामुळे मुद्दामच त्या वहीत डोकावून पाहिलं. तर काय ! त्या माणसाने आत्ताच विंडो सीटवरून उठलेल्या रमेशचे स्केच काढले होते. खुपच सुंदर स्केच काढले होते त्याने. वेळ चांगला जात असेल त्या माणसाचा. तेवढ्यात त्या माणसाने आपली वही बंद केली आणि वही आणि पेन्सिल पिशवीत ठेवून तो उठला आणि दाराकडे जाऊ लागला. सीएसटी आल्यावर आम्ही गाडीतून उतरलो आणि आपापल्या ऑफिसेसकडे रवाना झालो.

त्या दिवशी दुपारीच माझा मोबाईल वाजला. प्रकाशचाच फोन होता. फोन ठेवला आणि माझ्या हातापायातील शक्तीच निघून गेली. रमेशला हार्ट अ‍ॅटॅक आला होता आणि तो गेल्याचे सांगण्यासाठीच प्रकाशने फोन केला होता. पुन्हा एकदा तीच धावपळ, तेच सगळे सोपस्कार आणि अंत्यविधी. एका महिन्यात आम्ही दोन मित्र गमावले होते.

दुसर्‍या दिवशी सुट्टी होती. सहज कॅलेंडर पाहिलं तर काल अमावास्या होती. प्रकर्षाने आठवण झाली सुरेश आणि रमेश यांची. सहजच कॅलेंडरचं मागच्या महिन्याचं पान पाहिलं आणि लक्षात आलं की सुरेश गेला त्या दिवशी देखील अमावास्याच होती. काय योगायोग होते हे !

असेच काही दिवस गेले. आता आमची चौकडीच उरली होती. आज पिठोरी अमावास्या. वाढदिवस असतो माझा तिथीने. माझी पत्नी आठवणीने लक्षात ठेवते हा दिवस. त्यामुळे माझ्या देखील लक्षात असतो. पण मूडच नव्हता आज. सकाळी प्लॅटफॉर्मवर आलो. ट्रेन अजून यायची होती आणि त्रिकुटही आलं नव्हतं अजून. त्यामुळे मला आज चक्क विंडो सीट मिळाली आणि एकदम खुश झालो. तेवढ्यात त्रिकुट अवतरलं आणि त्यापैकी दोघांनी उरलेल्या दोन सीट्स पटकावल्या. लगेचच ट्रेन सुरू झाली आणि वा-याचा झोत अंगावर आला आणि आणखीनच खुश झालो मी. पण समोरच्या सीटवर पाहिलं आणि मला दरदरून घाम फुटला. समोर तोच माणूस बसला होता आणि त्याच्या हातात होती तीच वही आणि पेन्सिल.

क्रमशः ….

©  श्री शरद दिवेकर

कल्याण

मो 70457 30570, ईमेल – [email protected]

 

≈ ब्लॉग संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित  ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – जीवनरंग ☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 6 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर

श्रीमती उज्ज्वला केळकर

?जीवनरंग ?

☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 6 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर 

(मागील भागात आपण पाहेले – आम्ही या वाड्याचे आश्रित होतो. तू मालक झालास. सुहासने मग घराचे नाव ठेवले, आनंदघर. आता इथून पुढे )

एक दिवस आपला पहिला पगार आईच्या हातात ठेवताना सुहास म्हणाला,  `आई, आता तुझं लघुउद्योग केंद्र बंद.’

`म्हणजे?’

`ते पापड,  कुरडया,  पुरणाच्या पोळ्या… आणि झबली,  दुपटी,  सलवार,  कुडते…’

`अरे पण…’

`पण नाही नि बीण नाही. बंद म्हणजे बंद.’

`पण माझा वेळ कसा जायचा?’

`वेळ गेला नाही,  तर आपल्या ओळखीच्यात –नात्यात हवं असेल ते, त्यांना फुकट करून दे, पण आता पैशासाठी ही कामे तू करायचीनाहीस. मी कॉलेजमध्ये असताना तू मला आणि स्मिताला पॉकेट मनी द्यायचीस. आता दर महिन्यालामी तुला आणि आप्पांना पॉकेटमनी देत जाईन. आणि इतके दिवस तुम्ही दोघांनी तुमच्यासाठी काहीच केलं नाहीत. केलं ते आमच्यासाठी. आता तुम्ही दोघे तुमच्या आवडीच्या गोष्टी करा. फिरायला जा. नाटक-सिनेमला जा. प्रवचन-कीर्तनाला जा. जवळ-लांब फिरून या. असं करतो,  पुढच्या महिन्यात तुमचं चार धाम यात्रेचं बुकींग करतो.’

मग पुढची दोन वर्षे दोघेही भरपूर फिरले. किती तरी वर्षं घर एके घर आणि काम एके काम यातच सरली होती. नंतरच्या दोन-तीन वर्षात ट्रॅव्हल कंपन्यांबरोबर ते भारतभर फिरून आले. मालतीला वाटलं, आपण आयुष्यात जे कष्ट सोसले होते,  त्यामुळे जो शिणवठा आला होता,  तो सगळा दूर झाला.

एक दिवस सुहास किरणला  घेऊन घरी आला. `आई ही तुझी सून’ तो म्हणाला. किरण त्याच्याच कंपनीत व्यवस्थापन विभागात होती. किरण सावळीच, पण चेहर्‍यावर अतिशय गोडवा. मालतीला बघताक्षणीच ती आवडली. नंतर मालतीला तिची बाकीची माहिती कळली. ती एका धनवंत गुजराथी व्यापार्‍याची मुलगी होती. श्रीमंतीत आणि लाडा-कोडात वाढलेली होती. बुद्धिमान होती. मालती सुहासला म्हणाली, `आपल्या घरच्या परिस्थितीची कल्पना दिलीस का तिला? तिच्या घरचं वातावरण वेगळं. आपल्या घरचं वेगळं. दोन्ही संस्कृतीतही फरक. नाकापेक्षा मोती जड नको व्हायला. ‘

`तसं काही होत नाही आई! आपलंही नाक मोठं झालय आता. मोती फिट्ट बसेल त्यावर. आणि तू काळजी नको करू. मी आपल्या परिस्थितीची पूर्ण कल्पना दिलीय तिला. तुझ्या कष्टाचीसुद्धा. तिला घरच्या खानदानी श्रीमंतीपेक्षा, तू कष्टाने आम्हाला वाढवलंस, मोठं केलंस,  याचं महत्व जास्तवाटतंय.

किरणच्या आईने थोडी नाराजी व्यक्त केली. एक तर दुसर्‍या  समाजात मुलगी द्यायची आणि दुसरं म्हणजे संबंधी आपल्या तोला-मोलाचे नाहीत. पण केशुभाई म्हणाले, `पैसा नंतरही मिळू शकेल. बुद्धिमत्ता नाही मिळू शकणार. आपलं लग्नं झालं, तेव्हा माझी परस्थिती कशी होती? गोपाळदासांच्या दुकानात कापड दाखवायचं काम करत होतो. आता आपली तीन तीन दुकानं आहेत.’ तिलाही मग ते पटलं. गडगंज पैसा सोडला, तर जावयात नावं ठेवण्यासारखं काहीच नव्हतं.

नंतर रीतसर मंगनी,  तीलक,  म्हणजे साखरपुडा झाला. थाटामाटात लग्नंही झालं. शहांची किरण सुखदा बनून सुरेशच्या घरात आणि जीवनात आली. तिचं सुखदा नाव मालतीनंच सुचवलं होतं. माप ओलांडून तिने गृहप्रवेश केला आणि जमलेल्यांनी तिला नाव घेण्याच आग्रह केला. तशी नाव घ्यायचं म्हणजे काय, तिने विचारलं. मग सासुबार्इंनी,  मार्इंनीच नाव घेऊन दाखवलं. `मनोहर-मालतीच्या घरात,  सुहासचे हास्य सदा विलसत रहावे. सुहासच्या सुखदाने सर्वांसाठी सुखदा व्हावे. तिच्या या उखाण्याला सर्वांनी,  अगदी सुखदाच्या माहेरच्यांनीसुद्धा दाद दिली.

मालतीची सुनेकडून जशी अपेक्षा होती,  तशीच सुखदा निघाली. दुधात साखर, केशर विरघळावी, तशी त्यांच्या घरात विरघळून गेली. माई आणि आप्पांनी कष्टाने मिळवलेल्या वैभवाचा आणि आत्मसन्मानाचा तिला नेहमीच अभिमान वाटतो. पुढे मिहीर आणि मीरा झाले. सहास-सुखदाचा संसासर वाढला. आप्पा-मार्इंकडे मुलांना सोपवून दोघेही निश्चिंतपणे आपापल्या कामाला जात. माईला आताशी वाटतं, आपली मुलं कशी वाढली, कळलंच नाही. आपल्याला त्यांच्यासाठी वेळ देता आला नाही, की त्यांच्या बाललीलांचा आनंद घेता आला नाही. तेव्हा वेळच मुळी नव्हता. पण आता नातवंड मोठी होताना आपल्याला वेळच वेळआहे. परमेश्वरानं सुखाचं राहिलेलं ते मापही भरभरून आपल्या पदरात घातलय. एवढ्या वेळात मालतीचा आपल्या सगळ्या गत जीवनाचा मागोवा घेऊन झाला होता.

मिहीर आता कीर्तनाच्या समारोपाकडे आला होता. `तेव्हा श्रोते हो, वसुंधरेची कथा आपल्याला  काय सांगते? अं…’  असं म्हणत त्याने स्वर लावला, `कष्ट करी रे कष्टापोटी । समृद्धीचीफळेगोमटी।।’ शोभा, मिराने या ओळी उचलल्या. मग मिहीरने हात पसरून त्यांना थांबा अशी खूण केली. `तर अशा तर्‍हेने आपल्या आख्यानाच्या, कथानायिकेच्या,  वसूच्या संसारात आता `आनंदाचे डोही आनंद तरंग उठले.’

वसुचं आख्यान ऐकताना श्रोत्यांना डोळ्यापुढे मालतीच दिसत होती. मालतीचीच कथा-गाथा महेशने नाव-गाव बदलून आणि थोडाफार बदल करून कीर्तनात बसवली होती.

`…तर श्रोते हो, वसुंधरा आता देवाकडे एकच मागणे मागते…’ असं म्हणत त्याने मागणं मागायला सुरुवातकेली, `हेचि दान देगा देवा। तुझा विसर न व्हावा। तुझा विसर न व्हावा । तुझा विसर न व्हावा।।

श्रोत्यांना वंदन करून मिहीरने आपले कीर्तन संपवले. श्रोते भारावून गेले होते. मिहीरने सगळ्यांना मंत्रमुग्ध केले होते.

आपण सर्वांनी रुचकर कीर्तनाचा आनंद घेतलात,  आता रुचकर भोजनाचाही आनंद घ्या, अशी सुखदाने माईकवरून अनाउन्समेंट केली, तेव्हा सारे भानावर आले आणि जेवायला उठले.

समाप्त

© श्रीमती उज्ज्वला केळकर

संपर्क – 176/2 ‘गायत्री’, प्लॉट नं 12, वसंत साखर कामगार भवन जवळ, सांगली 416416 मो.-  9403310170

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – जीवनरंग ☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 5 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर

श्रीमती उज्ज्वला केळकर

?जीवनरंग ?

☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 5 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर 

(मागील भागात आपण पहिलं- आता या ऑर्डर्स इतक्या वाढू लागल्या,  की त्या त्या वेळी तिघी-चौघींना मदतनीस म्हणून तिला घ्यावं लागे. आता इथून पुढे )

 एक दिवस मनोहर म्हणाला, `रतिलाल विचारत होते, तुमच्या मिसेस गाऊन शिवून देतील का? ‘ रतिलालचे तयार कपड्यांचे दुकान होते. शिवाय त्याचा होलसेलही होता. ती तत्परतेने हो म्हणाली. मनोहर कापड आणून द्यायचा. ती गाऊन शिवून द्यायची. मग एकदा ती म्हणाली, `त्यांना विचारा. मी लहान मुलांचे कपडे, सलवार, कुडते वगैरेही शिवून देईन.  तेही काम तिला मिळालं. नुसतंच मिळालं नाही,  तर बघता बघता वाढलं. आता तिला शिवणासाठीही मदतनिसांची गरज भासू लागली. ती मग  त्यासाठी आपल्या क्लासमध्ये शिकलेल्या आपल्या विद्यार्थिनींनाच बोलवू लागली. ती फक्त कटिंग करून देई. तिच्या देखरेखीखाली मुली शिवत.

दुसरी मुलगी झाली,  तेव्हा तिने कुटंब नियोजनाचे ऑपरेशन करून घेतले. तिने मुलीचे नाव ठेवले स्मिता. मुलं मोठी होत गेली, वाढत गेली, तसा तिचा कामाचा व्यापही वाढत गेला. सामान आणणं, तयार वस्तू पोचवणं, जरुरीप्रमाणे मुलांना शाळेत पोचवणं-आणणं, त्यांची  देखभाल करणं,  या गोष्टी मनोहर मनापासू नकरी. मालतीला नेहमीच वाटतं,  लोक म्हणतात,  तसं कर्तृत्व आपल्या एकटीचं नव्हेच. दोघांचं आहे. मनोहरला त्या काळात कामाची योग्य दिशा सापडली नव्हती,  हेच खरे. ती नंतर मिळाली .

मुले हुशार निघाली. स्कॉलरशीपवर शिकली. मालती-मनोहर एस.एस.सी.सुद्धा नव्हते. मालतीला नेहमीच वाटायचे,  इतर मुलांच्या तूलनेत आपली मुलं मागे नको पडायला. त्यांना शिकवण्या लावू या. पण मुलंच म्हणाली, `आम्हाला शिकवणीची गरज आहे, असं वाटेल, तेव्हा आम्ही तुला सांगू.’ दहावीपर्यंत त्यांनी कुठलेही क्लास वा शिकवण्या न लावता चांगले मार्क्स  मिळवले. स्मिता बी. कॉम झाली आणि एम.बी.ए. व सेक्रेटरिअल प्रॅक्टिसचा कोर्स करून चांगल्या कंपनीत नोकरीला लागली. तिचं लग्नं तिनंच ठरवलं. मुलगा सी.ए. होता. मराठा जातीचा होता, एवढीच अडचण येईल, की काय, असं स्मिताला वाटत होतं. पण जातीचा कीस न पाडता मुलाचं कर्तृत्व बघून मनोहर-मालतीने लग्नाला संमती दिली आणि थाटात लग्न करून दिलं.

मालती देवाचे नेहमीच आभार मानते. दोन्ही मुले बुद्धिमान, कर्तृत्ववान निघाली आणि रुपाने बाबांसारखी झाली. सुहास उत्तम मार्काने दहावी उत्तीर्ण झाला. घरची परिस्थिती बघून त्याने प्रथम डिप्लोमा करायचे ठरवले. डिप्लोमाला तो केंद्रात पहिला आला. दहावीपासूनच त्याला विविध विषयातले, एकूण गुणवत्तेचे अनेक पुरस्कार मिळाले. शिवाय त्याला शैक्षणिक कर्जही मिळाले. दहावीनंतरच्या त्याच्या शिक्षणाची झळ आई-वडलांना बसली नाही. डिप्लोमा झाल्यावर त्याने डिग्रीला प्रवेश घेतला. त्याच वेळी डप्लोमाच्या मुलांच्या शिकवण्याही केल्या.

डिग्री मिळवता मिळवता त्याने कॉम्प्युटरचे काही कोर्सेसही केले. कॅंपस इंटरव्ह्यूच्या वेळी तो नामांकित मल्टीनॅशनल कंपनीत सिलेक्ट झाला. मालतीला सुहास शेवटच्या वर्षाला असताना सारखं वाटायचं,  परस्थिती बरी असती,  तर मुलाला पुढच्या शिक्षणासाठी अमेरिकेत पाठवलं असतं. आपल्या गरिबाच्या घरात जन्म झाल्याने त्याच्या हुशारीचं व्हावं तेवढं चीज झालं नाही. तसं ती बोलूनही  दाखवायची. सुहास म्हणायचा,  `तसं काही नाही माई! बुद्धी आणि कर्तृत्व असलं, की त्याचं चीज होतंच.’ त्याचं म्हणणंही खरंच होतं, याचा मालतीलाही प्रत्यय आला. चार-सहा महिन्यातच एका नव्या प्रोजेक्टसाठी कंपनीने त्याला सहा महिने अमेरिकेला पाठवलं. त्यानंतर ज्या ज्या देशात नवीन प्रोजेक्ट सुरू करायचे, त्या त्या देशात सुरुवातीला कंपनी त्यालाच पाठवे. प्रोजेक्टसाठी कोणती माणसं निवडायची,  त्याचे स्वातंत्र्य कंपनीने त्याला दिले. जर्मनी, इंग्लंड,  स्वित्झर्लंड,  दुबई,  कुवेत,  मलेशिया अशा किती तरी ठिकाणी गेल्या चार पाच वर्षात तो हिंडून आला.

मनोहरचे आत्या आणि आत्तोबा एव्हाना देवाघरी गेले होते. त्यांच्या शेवटच्या दिवसात आप्पा आणि मार्इंनी त्यांची खूप सेवा-शुश्रुषा केली होती. आत्या तर दोन वर्षं हांतरुणाला खिळून होत्या. शी-शूपासून त्यांचं सगळं करावं लागे. मनोहर-मालतीने दिल्या जागेच्या उपकाराला जागून  आणि एकूण कनवाळू स्वभाव म्हणूनही सगळं काही मनापासून केलं. मुलं नोकरीची. राहून राहून किती दिवस राहणार? मुलांनी आपापल्या नोकरीच्या जागी आपापल्या वास्तू उभ्या केल्या. मनोहर-मालती अजूनही आत्याच्याच वाड्यात राहत होते. सुहासने मग  आत्यांच्या मुलांना सध्याच्या चालू किमतीत वाडा विकत मागितला. मुलांनी आनंदाने दिला. आपल्या आई-वडलांचं याच दोघांनी केलय,  हे मुलंही विसरली नव्हती. वाडा ताब्यात होताच. रीतसर कागदपत्र झाल्यावर सुहास म्हणाला, वाडा पाडून बंगला बांधू या. पण मनोहर-मालतीच्या किती तरी आठवणी त्या वाड्याशी निगडित होत्या. ती दोघेही वाडा पाडायला नको म्हणाली. सुहासनेही त्यांच्या शब्दांचा मान ठेवत वाडा न पाडता त्याचे रिन्युएशन केले. वाड्यात जेवढ्या म्हणून सोयी-सुविधा करता येतील,  तेवढ्या केल्या. वाडा साजिरा-शोभिवंत झाला. मनोहर-मालतीलाखूप आनंद झाला. आम्ही या वाड्याचे आश्रित होतो. तू मालक झालास. सुहासने मग घराचे नाव ठेवले, आनंदघर.

क्रमश:….

© श्रीमती उज्ज्वला केळकर

संपर्क – 176/2 ‘गायत्री’, प्लॉट नं 12, वसंत साखर कामगार भवन जवळ, सांगली 416416 मो.-  9403310170

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – जीवनरंग ☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 4 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर

श्रीमती उज्ज्वला केळकर

?जीवनरंग ?

☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 4 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर 

(मागील भागात आपण बघितलं – बरं का श्रोते हो,  एक अहिराणी ओवी आहे. माहेर कशासाठी? .. तर… `पावलीनी चोळी, एक रातना विसावा… आता इथून पुढे’)

 मालतीला वाटलं, वसूच्या कथेतून आपलाच जीवन प्रवाह वाहतो आहे. त्यावेळी मनोहर म्हणाला होता, `दुसरी सोय होईपर्यंत तरी राहू दे.’  पण मालती म्हणाली,  `नको. आता इथं राह्यलाच नको.’ इंदूतार्इंनी तिची रुखवताची भांडी तिच्यापुढे आणून आपटली. भांडी, आपले कपडे घेऊन दोघे निघाली. तेव्हा महेश तिला ‘`घरी चल’’ म्हणाला होता आणि तिने त्याला अगदी असंच उत्तर दिलं होतं.

`वसूने मग एक लहान खोली भाड्याने घेतली. भाड्याच्या बदल्यात मालकिणीची पडेल ती कामे करायचं कबूल केलं तिने. मग या श्रमलक्ष्मीचे हात घरात आणि घराबाहेर राबू लागले. खोली लहानच खरी. पण तिची कळा बदलली. ती शोभिवंत,  साजिवंत झाली. बघा… थोरा-मोठ्यांनी म्हंटलंच आहे, `यत्न तो देव जाणावा । देव तेथेचीपहावा।। ‘ खमाजमध्ये बांधलेल्या या ओळींना शोभा-मिरानं उचलून धरलं. मिहीर क्षणभर विश्रांतीसाठी थांबला.

मालतीचं मन भूतकाळात गेलं. घरातून बाहेर पडल्यावर मनोहर म्हणाला, `आत्याबार्इंकडे जाऊन पाहू या. दुसरी जागा मिळेपर्यंत तिथे राहतो,  म्हणू या. त्यांचा वाडा आहे. रहायची जागा मोठी आहे. शिवाय दोघेच तिथे असतात. दोन्ही मुलींची लग्नं झालेली आहेत. मुलांचीही लग्नं होऊन ती आपापल्या नोकरीच्या गावी आहेत.’ निदान त्यांना विचारून तरी पाहूयात, असं म्हणत दोघेही मनोहरच्या सुशीला आत्याकडे गेली. आत्याबार्इंची पासष्ठी,  तर आत्तोबांची,  भाऊसाहेबांची सत्तरी उलटलेली. आत्याबार्इंना बरंच वाटलं. सोबतही होईल, आणि गरजेला उपयोगीही पडतील. आत्याने त्यांना अडगळीची खोली रिकामी करून दिली. भाड्याऐवजी मालतीने त्यांचं स्वैपाक-पाणी करायचं काम कबूल केलं.

मालतीचं आणि आत्यांचं  गूळ-पीठ चांगलं जमलं. एकदा ती आत्यांना म्हणाली, `तुमच्या ओळखीत कुणाला शेवया,  पापड,  कुरडया,  पुरणाच्या पोळ्या हव्या असतील, तर विचारा. मी करून देईन. हळू-हळू त्याच्या ऑर्डर्स येऊ लागल्या. तिच्या हातांना काम मिळालं. पैसेही मिळाले. ऑर्डप्रमाणे बाजारातून सामान आणणं,  तयार वस्तू पोचवणं, ही कामं मनोहर करू लागला.

एके दिवशी मनोहर म्हणाला, `तयार धोतर जोड्यांचं पिशव्यात भरून पॅकिंग करायचं काम मिळतय. शंभर नगाच्या पॅकिंगचे दहा रुपये मिळतील. करायचं? ‘

`करू या.’  मालती म्हणाली. मग मनोहर सकाळी जाऊन शंभर धोतरजोड्या व पिशव्या घेऊन येऊ लागला. रात्री सगळी कामे आवरली,  की दोघेजण मिळून पॅकिंग करू लागली. दुसर्‍या दिवशी पॅकिंग पोचवायचं आणि नवीन काम आणायचं,  असं सुरू झालं. असं मिळेल ते काम ती करत राहिली आणि पैसा पैसा जोडत राहिली.

मिहीरने फटका सुरू केला,

 `श्रमलक्ष्मीचे हात राबती, घरी-दारी,  इथे-तिथे।

कष्टावाचून जीवनी या, सौख्य कुणाला कधीमिळते?’      

 तर श्रोते हो, वसुंधराची परिस्थिती बघता बघता सुधारू लागली. ‘

मालती-मनोहरचा आता जम बसत चालला. रोजी-रोटी इतके मिळून थोडे-फार शिल्लकही पडू लागले. पण एवढंच मिळवून भागणार नव्हतं. संसार वाढणार होता. बाळाची चाहूल लागली होती. सातव्या महिन्यात महेश घरी बोलवायला आला, पण मालती म्हणाली, `बाळंतीण झाल्यावर येते.’  पोटात कळा येईपर्यंत ती काम करत राहिली. बाळंतीण झाल्यावर हॉस्पिटलमधून थेट माहेरी गेली. भाऊ-भावजयीनेही  मोठ्या मायेने तिचे बाळंतपण केलं.

मालतीने विचार केला,  मध्यंतरीच्या काळात तुटलेले सासरचे संबंध या नमित्ताने पुन्हा जोडूयात. आताशी मालतीला वाटू लागलं होतं, सासूबार्इंचं तरी काय चुकलं? कुठून त्या तिघांच्या पोटाला घालणार होत्या?  नणंदा लग्न होऊन आपापल्या घरी. दीर पोटापाण्याच्यामागे नोकरीच्या गावी. आपला संसार संभाळून देणारा उचलून तरी किती देणार?

मालतीने बारसं थाटात केलं. त्या निमित्ताने तिने दीर-जावा,  नणंदा, सासुबार्इंना बोलावलं. त्यांचे मान-पान केले. पैशाची जुळणी तिने आधीच करून ठेवली होती. सासरच्यांनीही चांगला बाळंतविडा केला. इंदूताई आता त्या दोघांना पुन्हा घरी चला, म्हणायला लागल्या. त्यावेळी आपलं चुकलं,  निराशेच्या भरात आपण काय बोलत होतो, तेच कळत नव्हतं,  असंही म्हणाल्या. सगळ्यांच्या पुढे हात जोडून माफी मागितली,  पण मालती म्हणाली, `तुम्ही हात नका जोडू. तेव्हा तुम्ही थोड्या कठोर झालात,  म्हणूनच आम्ही हात-पाय हलवायला लागलो. कुणाची लाचारी न पत्करता स्वाभिमानाने सुखाचे चार घास खाऊ लागलो.’ ती पुन्हा त्या घरात मात्र गेली नाही. सासुबार्इंना म्हणाली, `तुम्हाला जेव्हा नातवाला बघावं-भेटावंसं वाटेल,  तेव्हा तुम्हीच येत चला.’ तिने बाळाचे नाव सुहास ठेवलं. तिला वाटलं,  बाळाच्या नावाप्रमाणे त्याला बघताक्षणी सर्वांना प्रसन्न वाटू दे.

सुहास सहा महिन्याचा झाला, तेव्हा केव्हा तरी शिवण-कर्तनाच्या टिचर्स डिप्लोमाची जाहिरात मालतीच्या वाचनात आली. तिला शिवण येतच होतं. पण हा डिप्लोमा केला,  की सरकारी शिवणाचे वर्ग तिला घेता येणार होते. मनोहरने क्लासच्या वेळात बाळाला संभाळायची जबाबदारी स्वीकारली आणि ती शिवणवर्गाला जाऊ लागली. फस्र्ट क्लासमध्ये ती परीक्षा उत्तीर्ण झाली. त्यानंतर पुढे दोन वर्षे तिने शिवणाचे सरकारी वर्ग घेतले. तोपर्यंत दुसर्‍या बाळाची चाहूल लागली. मग मात्र तिने ते वर्ग बंद केले. बाकी शिवण शिवून देणं,  आणि पदार्थ करून देणं,  ही तिची कामे चालूच होती. पदार्थांच्या आर्डर्स खूपच वाढू लागल्या होत्या. दिवाळीचे पदार्थही ती मागणीप्रमाणे करून द्यायची. मोदक,  पुरणपोळ्या,  सुरळीच्या वड्या,  चकल्या हे पदार्थ म्हणजे तर तिची खासियत होती. आता या ऑर्डर्स इतक्या वाढू लागल्या,  की त्या त्यावेळी तिघी-चौघींना मदतनीस म्हणून तिला घ्यावं लागे.

क्रमश:….

© श्रीमती उज्ज्वला केळकर

संपर्क – 176/2 ‘गायत्री’, प्लॉट नं 12, वसंत साखर कामगार भवन जवळ, सांगली 416416 मो.-  9403310170

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – जीवनरंग ☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 3 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर

श्रीमती उज्ज्वला केळकर

?जीवनरंग ?

☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 3 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर 

(मागील भागात आपण पाहिलं – या स्पर्धेत मिहीरचा कीर्तनकार सगळ्यांना प्रभावित करून गेला. आता इथून पुढे)

त्याला पहिलंबक्षीस तर मिळालंच, पण त्यानंतर जो घरी येईल, त्याच्या पुढे मिहीरचा कीर्तनाचा लाईव्ह शो सुरू झाला. त्याच्या महेश मामानी जेव्हा हा शो पाहिला, तेव्हा त्याच्या मनात आलं, यंदा मे महिन्याच्या सुट्टीत पोराकडून अध्र्या-पाउण तासाचं कीर्तन बसवून घेतलं पाहिजे. पण मग हा कार्यक्रम ठरला, मग मामाला वाटलं,  या कार्यक्रमासाठीच त्याचं कीर्तन बसवून घ्यावं. कार्यक्रमात एक वेगळेपणा.

महेश,  मालतीचे वडील काळेबुवा प्रख्यात कीर्तनकार. त्यांचे घराणेच कीर्तनकाराचे. गावोगावी कीर्तन करत ते फिरायचे. घरची थोडी शेतीही होती. उत्सव, जत्रा-यात्रांच्या वेळी त्यांना कीर्तनासाठी खूप निमंत्रणे यायची.

काळेबुवांना पाच मुले. चार मुली आणि महेश एकटाच मुलगा. तो बारावी पास झाला आणि त्याने डी.एड. केलं. मग गावातल्याच प्राथमिक शाळेत नोकरीला लागला.  शाळेत नोकरी करत करत त्याने गावातल्या शेतीतही लक्ष घातले आणि घराण्याची कीर्तनाची परंपराही जपली. त्याने वडलांसारखं पूर्ण वेळ कीर्तनाला वाहून घेतलं नसलं, तरी अनेक वेळा, अनेक निमित्ताने तो कीर्तन करी. याशिवाय गावात असेल तेव्हा दररोज रात्री सात ते आठ या वेळात कीर्तन करी. कीर्तनाची जुनी परंपरा त्याने जपली असली,  तरी त्याने कीर्तनाचा बाज मात्र बदलला होता. अर्थात् कीर्तनातील रसवत्ता त्याने कायम ठेवली होती. त्याच्या कीर्तनाचे विषय आधुनिक असतात. अंध:श्रद्धा निर्मूलन,  पर्यावरण, राष्ट्रीय समस्या,  सामाजिक प्रश्न इ. विषयांवर तो कीर्तन करतअसे. आपल्या भाच्याची,  मिहीरची गायन आणि वक्तृत्वातील गती पाहून त्याने त्याला या कलेत तरबेज करायचे ठरवले. मालती भावंडात सगळ्यात लहान. उत्तम गुणाची पण सुमार रुपाची. मोठ्या तिन्ही बहिणींची लग्ने झाली. बेताच्या रुपामुळे तिच्या लग्नात, म्हणजे पसंत पडण्यातच अडचणी येत होत्या. मोठ्या बहिणींची लग्ने झालेली. घरचं सगळं तीच बघायची. घरचं संभाळून शाळेतही जात होती. ती एस. एस. सी. ला बसली आणि कुणा मध्यस्थाने मनोहरचं स्थळ सांगितलं. मुलगा कापडाचा व्यापार करतो, असं त्यांना कळलं. मालतीला त्यांनी होकार दिला. मग काळेबुवांनी मुलाची फारशी चौकशी केली नाही. तिची परीक्षा झाली आणि त्यांनी तिचं लग्न करून टाकलं. मुलीच्या जबाबदारीतून ते रिकामे झाले. यात्रा-जत्रा करायला  मोकळे  झाले.

मालतीचं लग्न म्हणजे एक प्रकारची तडजोड होती. मनोहर दिसायला सुरेख,  म्हणून तर त्याचं नाव मनोहर ठेवलं. त्याला तीन भाऊ आणि दोन बहिणी. तो भावंडात मोठा. बाकीची भावंड त्याला आप्पा म्हणत. मग बाकीचेही त्या आप्पाच म्हणत. बाकीचे भाऊ चांगले शिकले, पण मनोहर मात्र फारसा शिकला नाही. स्वभावाने गरीब. लोकं सांगतील ती कामं करायचा. इतरांच्या मदतीला धावायचा. पण शालेय शिक्षणात मात्र त्याला गती नव्हती. बाकीचे भाऊ शिकेशिकेपर्यंत वडील गेले. पुढे ती भावंड नोकरीला लागली. आपापल्या नोकरीच्या गावी निघून गेली. त्यांची लग्न-कार्य झाली. मनोहर काहीच मिळवत नव्हता. घरची इस्टेटही नव्हती. मग याचं लग्नं कसं करायचं? तोपर्यंत कुणी तरी त्याला एका कापड विक्रेत्याकडे नोकरी मिळवून दिली. त्याने बाजारच्या दिवशी रस्त्यावर याला कापड व तयार कपडे विकायला बसवलं. विक्री होईल, तसे पैसे. जवळपासच्या ज्या गावचा बाजार असेल, तिथे तो कपड्यांची गाठोडी घेऊन जायचा आणि बाजारात विकायला बसायचा. आता अशा मुलाला मुलगी तरी कोण देणार? काळेबुवांच्या कीर्तनाला येणार्‍या एका कापड व्यापार्‍याने त्यांना मनोहरचं स्थळ सांगितलं. मालती त्यावेळी एस. एस. सी. ला बसली होती. मनोहरच्या आईला वाटलं, मुलगी सुमार रुपाची असेना का, एस. एस. सी. होईल. नोकरी करेल. मुलाचा संसार मार्गी लागेल. त्यांनी सामान्य रुपाची मालती पसंत केली आणिमनोहरचं लग्न लावून दिलं. पण त्यांची मनिषा काही पूर्ण झाली नाही. मालती पास झाली नाही. पुन्हा आक्टोबर, पुन्हा मार्च ती परीक्षेला बसली,  पण गणित, इंग्रजीनं तिच्या यशाचा मार्ग रोखून धरला, तो धरलाच. इंदूतार्इंचा हिरमोड झाला. आता त्यांना प्रत्येक कामात मालतीच्या चुका दिसू लागल्या. त्या` ‘वेंधळी’  म्हणूनच तिला हाक मारत. त्या आरडा-ओरडा करायला लागल्या,  की ती आणखीनच गोंधळून जाई. खरं तर लग्नाच्या आधीही घरात ती सगळं करायची. पण इंदूतार्इंना तिचं काहीच पसंत पडत नसे. नावडतीचं मीठ आळणी म्हणतात ना! मनोहरची कमाई खात्रीची नव्हती. एक दिवस इंदूतार्इंनी दोघांना घराच्या बाहेर काढलं. `तुमचं तुम्ही मिळवा आणि तुमचं तुम्ही खा.’ त्या म्हणाल्या.

`पण आई आम्ही जायचं कुठे?’ मनोहर म्हणाला.

`कुठेही जा. दाही दिशा मोकळ्या आहेत तुम्हाला. नाहीच कुठे थारा मिळाला तर मष्णात जा.’  मालतीच्याबाबतीत त्यांचा अपेक्षाभंग झाला होता. त्याचं वैफल्य जहरी शब्द घेऊन बाहेर पडत होतं. `साधं एस.एस.सी. होता नाही आलं तुला.’

आता मात्र मालतीदेखील चिडली. शब्दाने शब्द वाढले. वादाचं भांडणात रुपांतर झालं.

मालती म्हणाली, `मी एस. एस. सी. पर्यंत तरी आले.  तुमच्या मुलाला सातवीच्या पुढे ही जायला जमलं नाही. मुलगा व्यापार करतो,  म्हणालात. रस्त्यावर बसतो, नाही म्हणालात. फसवलंत तुम्ही आम्हाला.’

`आणि एक दिवस…’ मिहीरचं निरुपण चालू होतं. वसूची कथा तो आख्यानातून ऐकवत होता. `एक दिवस त्या महामायेने,  त्या कडकलक्ष्मीने, वसूच्या सासूने, वसुंधरेला हाताला धरून घरातून बाहेर काढलं…. पण वसू डगमगली नाही. भावाला जेव्हा हे कळलं,  तेव्हा तो वसूला म्हणाला, `घरी चल. अर्धी, तिथे चतकर भाकरी खाऊ, पण एकमेकांना धरून राहू.’  त्यावर वसू म्हणाली, `भाऊराया, मला माहीतआहे,  मला ठेच लागली,  की तुझ्या डोळ्यात पाणी येतं. पण अरे,  माहेर किती  दिवसांचं? ‘ वसू पुढे म्हणाली, `असं माहेर ग माझं गाढ सुखाची सावली’… माहेर सुखाचं खरं, पण किती काळ? `क्षणभरी पहुडाया अनंताने हंतरली.’  बरं का श्रोते हो, एक अहिराणी ओवी आहे. माहेर कशासाठी? .. तर… `पावलीनी चोळी, एक रातना विसावा…’

क्रमश:….

© श्रीमती उज्ज्वला केळकर

संपर्क – 176/2 ‘गायत्री’, प्लॉट नं 12, वसंत साखर कामगार भवन जवळ, सांगली 416416 मो.-  9403310170

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – जीवनरंग ☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 2 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर

श्रीमती उज्ज्वला केळकर

?जीवनरंग ?

☆ तृप्त मी, कृतार्थ मी…. भाग – 2 ☆ श्रीमती उज्ज्वला केळकर 

(मागील भागात आपण पहिल  – `मुळीच नाही. आणखी पाच वर्षांनी आपण तुमचा अमृत महोत्सव साजरा करू. दहा वर्षांनी तुमच्या लग्नाचा सुवर्ण महोत्सव नि त्याच्या पुढल्या वर्षी सहस्त्रचंद्र दर्शन.’ इती सुखदा. मालतीची लाडकी सून. आता इथून पुढे -)

आप्पा-मार्इंसाठी ते आता रहस्य राहिलं नव्हतं. मालती म्हणाली, `मी चार सहा जणींना ताखीली घेऊन स्वैपाक करते. पुरणपोळ्या करू.?’

`काहीतरीच काय आई! तू म्हणजे कमाल करतेस हं! म्हणजे तुला हवा तर पुरणपोळ्यांचा बेत करू, पण तू काहीही करायचं नाहीस. येणारे-जाणारे तुला भेटायला येणार! तू आणि आप्पांनी एकदम  फ्री राहिलं पाहिजे.’

 रोज काही तरी नवीन सुचत होतं. फोनवरून आमंत्रणं दिली जात होती. त्या दिवशी सकाळी नाश्त्याला काय, जेवायला काय, मेन्यू ठरत होते. बदलत होते. सकाळपासून काय काय करायचं, कार्यक्रम ठरत होते. बदलत होते.

अखेर तो वीक एंड आला. सुहास कुटुंबीय आदल्या दिवशीच फार्म हाऊसवर रहायला गेले होते. सकाळचे  साडे नऊ वाजले. नातेवाईक, निमंत्रित जमू लागले. इडली-वडा, सँडवीच असा नाश्त्याचा प्रबंध होता. नाश्ता झाल्यावर बागेतून, फुलांच्या ताटव्यातून, गप्पा मारत,  हिंडत-फिरत मोठ्यांनी त्या सगळ्या वातावरणाचा आनंद घेतला. मुले खेळत,  उड्या मारत, उंडारत होती.

बरोबर साडे दहा वाजता कार्यक्रमाला सुरुवात झाली. हॉलमध्ये एका भिंतीवर रेशमी निळा पडदा लावला होता. त्यावर थर्मोकोलची `जीवेत्शरद: शतम्’ अशी मोठी अक्षरे त्याखाली, मनोहर (आप्पा), मालती (माई) अशी नावे. बाकीचा पडदा छोट्या छोट्या फुलांनी सजवलेला. उत्वमूर्तींसाठी मखमलीने वेढलेल्या बसायच्या खुर्च्या सगळा माहोल काहीसा भारदस्त आणि भारावलेलाही. नेपथ्य प्रकाशचे. त्याने फार्मचीही खूप काळजी घेतलेली दिसत होती. मीरा आणि तिची मामेबहीण शोभा यांनी भरतनाट्यातून गणेशवंदना सादर केली. गेली दोन वर्षे त्या नृत्य शिकताहेत. त्या इतक्या सुरेख नाचल्या, की बघणार्‍याना आपल्या डोळ्यांचं पारण फिटलं, असं वाटलं. त्या नंतर सुहासने स्वागत केलं. सगळी जमली,  म्हणून आनंद व्यक्त केला. तो म्हणाला, `आज मी जो काही आहे, तो केवळ माझ्या माई-आप्पांमुळे आहे. त्यांनी सोसलेल्या अपार कष्टातून माझं हे वैभव उभं राहीलं आहे.’ त्यानंतर त्याला इतकं  भरून आलं,  की त्याच्या तोंडून शब्दच फुटेनात. शेवटी त्याच्या महेश मामाने त्याला धरून खुर्चीवर बसवलं. नंतर अनेक जण आप्पा मार्इंबद्दल बोलले. विशेषत: मार्इंचा कष्टाळूणा, त्यांची दूरदृष्टी,  त्यांचा लोकसंग्रह,  दुसर्‍याच्या  उपयोगी पडण्याची वृत्ती,  असं खूप काही…नंतर कुणी गाणी म्हंटली. कुणी विनोद संगितले.   

सगळ्यात शेवटी मिहिर कीर्तन करायला उभा राहिला. कीर्तनाच्या पारंपारिक वेषभुषेतील या बालकीर्तनकाराने सगळ्यांचे लक्ष आपल्याकडे वेधून घेतले. तो म्हणाला, `प्रथम जगदीश्वर,  नंतर माझे जनक-जननी आणि माझे पितामह व मातामह यांना वंदन करून मी माझ्या कीर्तनाला प्रारंभ करतो. ‘ त्याने आपल्या आई-वडलांकडे अणि नंतर आप्पाआणिमार्इंकडे पाहून हातजोडला आणि नमनाच्या श्लोकाला सुरुवात केली. 

`वक्रतुंड महाकाय सूर्यकोटी समप्रभ

निर्विघ्नं कुरु मे देव सर्व कार्येषु सर्वदा’

एरवीच्या कीर्तन परंपरेतल्या श्लोकांपेक्षा हा श्लोक जरा हटकेच होता. तसंच त्याचं कर्तनदेखील नेहमीच्या कीर्तन परंपरेतल्या कीर्तनापेक्षा जरा हटकेच होतं. त्यानंतर त्याने श्रोत्यांची आळवणी केली. एकाग्रतेने, सावध चित्ताने आख्यान ऐकायची विनवणी केली. `तुम्ही लक्षपूर्वक, शांत चित्ताने कीर्तन ऐका,  म्हणजे या कथेत तुम्हाला गोडी वाटेल…’ तो म्हणाला आणि त्याने भजनाला सुरुवात केली, `जय जय राम कृष्ण हारी…. जय जय राम कृष्ण हारी…. ‘  त्याने सर्वांनाच आपल्याबरोबर भजन म्हणायला सांगितले. सगळेच भजनात एकरूप झाले, तशी त्याने दोन्हीहात बाजूला नेऊन श्रोत्यांना थांबण्याची खूणकेलीआणि निरुपणाचा अभंग गायला सुरुवातकेली. आजचा निरुपणाचा अभंग चोखोबांचा होता, `ऊस डोंगा परि रस नोहे डोंगा। काय भुललासी वरलिया रंगा। वरलिया रंगा।।’

मिहीरचा आवाज सुरेलआणिखडा होता. तो गायलालागला, की मालतीला आपले वडीलच गाताहेतसं वाटायचं. त्याचं वक्तृत्वही अस्खल्लि तहोतं. वक्तृत्व आणि गायनात गेली तीन-चार वर्षं तो शालेय आणि आंतरशालेय स्पर्धेत बक्षिसे मिळवत होता. यंदा तो सातवीत आहे. सुहास अधूनमधून म्हणतोदेखील, ‘आता गाणं-बोलणं पुरे. थोडा थोडा अभ्यासही करा.’  त्यावर मालती म्हणते, `पुरे झालं तुझं! तू एक पुस्तकातला किडा होतास. त्याला नको बनवूस तसं. सगळ्यातला आनंद घेऊ दे त्याला. मोठा झाल्यावर आहेच,  अभ्यास… अभ्यास… आणि अभ्यास…’

आज मिहीरच्या कीर्तनाचा कार्यक्रम ठरवला, त्यालाही एक स्पर्धाच कारणीभूत झाली होती. शाळेत फॅन्सी ड्रेस स्पर्धा होती. काय करावं? कोणती वेशभूषा करावी, यावर बोलता बोलता,  माई एकदम म्हणाली, `तू र्कीतनकार हो! तिने नमनाच्या अभंगाच्या दोनओळी  व चार-पाच वाक्याचं निरुपण त्याच्याकडून  बसवून घेतलं. एका दिवसात कीर्तनकाराची वेशभूषा शिवून तयार केली. या स्पर्धेत मिहीरचा कीर्तनकार सगळ्यांना प्रभावित करून गेला.

क्रमश:….

© श्रीमती उज्ज्वला केळकर

संपर्क – 176/2 ‘गायत्री’, प्लॉट नं 12, वसंत साखर कामगार भवन जवळ, सांगली 416416 मो.-  9403310170

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – जीवनरंग ☆ तडजोड – भाग -2 ☆ सुश्री गायत्री हेर्लेकर

सुश्री गायत्री हेर्लेकर

? जीवनरंग ❤️

☆ तडजोड – भाग – 2 ☆ सुश्री गायत्री हेर्लेकर ☆

भाईसाहेबांच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली.

“”विकीदादा,निरज,–तुम्ही दोघांनी हे मान्य केलेत याचा खुप आनंद झाला.निरज,कारखान्यात  तुमची जबाबदारी वाढली ,आता घराकडे लक्ष द्यायला होणार नाही.अन् सुप्रियाची जबाबदारी तुमच्यावरच आहे.त्यांच्या लग्नाचा  विचार केंव्हा करणार?”

त्याचबरोबर, सुप्रिया आणि भाईसाहेबांनी चमकुन एकमेकांकडे पाहिले. वहिनीसाहेबांच्या नजरेने ते बरोबर हेरले.२,३ वर्षे त्या दोघांचे सुरु असलेले प्रकरण त्यांना समजले होते.

 नवर्‍याचे वयाने एवढ्या लहान मुलीबरोबर संबंध —-त्या पार कोलमडल्या होत्या.अगदी जीव द्यायचेही मनात आले.

पण मुळ स्वभाव विचारी असल्याने त्यांनी मनाचा तोल अजिबात ढळु दिला नाही.आपल्या जीव देण्याने ,बंटी पोरका होईल.आपल्या वैयक्तिक सुखदःखासाठी त्याचे आयुष्य वाया घालवणे योग्य नाही.

उच्चशिक्षण घेतले नसले तरी व्यावहारिक अनुभव ,आणि साधकबाधक विचार प्रवृती होती.त्यांची निर्णयक्षमता जेवढी जबरदस्त,,नियोजनही तेवढेच प्रभावी होते.त्यामुळे निर्णयाच्या याबाबत कोणाच्याही मनात शंका नसे..

किंचित हसुन ,””निरज,तुम्ही करु नका निष्कारण विचार.आम्ही केला आहे त्याला हो म्हणा.”

सगळेच त्यांच्याकडे बघु लागले.

भाईसाहेबांना रहावेना ,””काय ठरवलेत ?निरजला न विचारता?'”

वहिनीसाहेब शांतपणे,””हो,ज्यात सगळ्यांचेच हित आहे असेच ठरवले. निरज, विकीदादांना तुम्ही जवळुन पाहता,.त्यांच्यावर आलेल्या संकटातुन बाहेर काढण्यासाठी तुम्ही खुप मदत केलीत.तुमच्या मनात  त्यांच्याविषयी चांगल्या भावना आहेत.म्हणुनच, विकीदादांच्या साठी आम्ही सुप्रियाचा हात मागतो.—“

त्यांचे बोलणे ऐकुन एवढा वेळ शांत बसलेले विकीदादा,””पण,वहिनी —-तुम्हाला माहित—-नाही”.

वहिनीसाहेब,हात दाखवुन ,विकीदादांचे बोलणे थांबवून ,धीम्या पण करारी आवाजात,” हो ,आम्हाला सगळ माहित आहे.निरज हे लग्न होणार,.अगदी लवकर चांगला मुहुर्त बघुया,.कारखान्याची जबाबदारी तुमच्यावर सोपवली आहेच.विकीदादा आणि सुप्रिया, —दोघेजण शेताची,गावाकडची पुर्ण जबाबदारी घेतील,पण त्याआधी ,शेती संबंधी व्यावसायिक शिक्षण घेण्यासाठी दोघेही,२ ,वर्षे परदेशात रहातील .आम्ही त्यासंबंधी चौकशी केली आहे.”

सुप्रियाला कड्यावरून ढकलून दिल्यासारखे वाटले, शब्द तोंडातच थिजले तर डोळ्यातले पाणी लपवणे अवघड झाले.

भाईसाहेबांची अवस्था तर काहीही बोलण्याच्या पलिकडे गेली.”सौदामिनी,एवढे घाई कशाला? त्यांना जरा विचार करु दे”. हे तोंडाशी आलेले शब्द त्यांनी मुकाटपणे गिळले.

   एवढा वेळ जाणूनबुजून दुर्लक्षित केलेल्या सुप्रियाचा हात हातात धरुन “”चला,आपण खाली जाऊया,तुम्ही पण सर्व खाली देवघरात या”.वहिनीसाहेब. देवासमोर तिला बसवुन ,चांगली भारीतली साडी ,अन् सोन्याचा नेकलेस देऊन ,पाच फळांनी ओटी भरली, तिच्या डोळ्यातले पाणी पुसत, 

“”हे सर्व ठरवणे आम्हालाही सोपे नव्हते.पण पुढील वाताहात टाळण्यासाठी —-  हा निर्णय घेतला. लहान वयामुळे तुम्हाला आता मान्य होत नसेल पण स्विकारावे लागेल. –आयुष्याशी करावी लागणारी तडजोड समजुन.”

*  समाप्त  *

©  सुश्री गायत्री हेर्लेकर

201, अवनीश अपार्टमेंट, कोथरुड, पुणे.

दुरध्वनी – 9403862565

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – जीवनरंग ☆ तडजोड – भाग -1 ☆ सुश्री गायत्री हेर्लेकर

सुश्री गायत्री हेर्लेकर

? जीवनरंग ❤️

☆ तडजोड – भाग -1 ☆ सुश्री गायत्री हेर्लेकर ☆

सोमवारी सकाळी घरी येऊन भेटण्याचा निरोप वहिनीसाहेबांकडुन आला.तेंव्हापासून सुप्रिया काहीशी धास्तावली होती.देसाईसर आणि आपल्याविषयी समजले असेल का त्यांना?

निरजदादाला सांगावे का? त्याच्याशिवाय आपल्याला दुसरे आहे तरी कोण?पण त्याला सांगायचे तरी कसे,? नकोच.त्यालाही हे पटणारे नाहीच.देसाईसरांना किती मान देतो तो.आईबाबांच्या अपघाती मृत्युनंतर काकाकाकुंनी सांभाळले आपल्या दोघांना,पण आता त्यांचे छत्रही गेले.

सोमवारी निरजच्या कारखान्याला सुटी.तो घरीच असणार असे वाटले,पण तो तिच्याआधीच आवरून बाहेर पडला.आधीच देखणी आणि नेहमी व्यवस्थित रहाणारी सुप्रिया, आज मात्र मन थार्‍यावर नसल्याने कशीबशी आवरून बाहेर पडली.

देसाईंचा “साफल्य ” बंगला शोधायला फारसा वेळ लागला नाही.अपेक्षेपेक्षा खुपच सुंदर होता.आत गेल्यावर,””वहिनीसाहेब पुजा करत आहेत,तुम्हाला बसायला सांगितले “म्हणुन कावेरीने सांगितले.

बंगल्याची आतली सजावटही उच्च अभिरुची दाखवत होती.तिला वाटले देसाईसरांचीच निवड असणार सगळी.वाट बघण्याची ती ५,७मिनीटे– मनातील धाकधुक आणखीनच वाढवून गेली.

दारातून  वहिनीसाहेब—सौ. सौदामिनी देसाई आल्या.तसा रंग ऊजळ असला तरी रुप सुमारच, आणि चणही पुरुषी.डोळ्यात करारीपणा,जरब.पण पोकळ डामडौल नाही तर कर्तृत्वाची जोड ,त्यामुळे आत्मविश्वास .

बर्‍यापैकी भारी माहेश्वरी साडी,मोजकेच पण छान  दागिने. कुठेही भपकेबाजपणा नव्हता.

तशी सुप्रियाची आणि त्यांची २,४वेळा भेट झाली होती .पण बाहेरच आणि तशी घाईघाईतच.२४,२५ वयातील सुप्रियाला आपल्या देखण्या रुपाचा थोडा अभिमान होता.पण चाळीशीतल्या एखाद्या बाईचे व्यक्तिमत्व इतके प्रभावी असु शकते हे वहिनीसाहेबांकडे निरखून बघितल्यावर तिला समजले.

तेवढ्यात समोरच्या जिन्यातून — देसाईसर खाली आले.४५ कडे झुकले तरी देखणे ,रुबाबदार व्यक्तिमत्व.तिच्यादृष्टीने देसाईसर तरी सर्वजण भाईसाहेब म्हणत.तसे पिढीजात श्रीमंत,भरपुर शेती,मोठा कारखाना.शिवाय प्रतिथयश C.A.म्हणुन चांगली प्रॅक्टिस.

अनेक संस्थांचे कार्याधिकारी. त्यातील एका शिक्षणसंस्थेशी जास्त जवळीक,हौस म्हणुन तिथे शिकवत .तिथेच MBAकरणार्या सुप्रियाशी २,३वर्षांपुर्वी भेट झाली.

नकळत बंध जुळले.आणि वेगळेच वळण घेऊन नाते निर्माण झाले.

सुप्रियाला तिथे बघुन त्यांना आश्चर्य वाटले,आणि गोंधळात पडले.

“या, निरज, तुमचीच वाट पहात आहोत,” या वहिनीसाहेबांच्या शब्दांनी आता सुप्रियाही चांगलीच गोंधळली.

वहिनीसाहेब ,” चला ,आपण वरच्या हॉलमध्ये जाऊया,कावेरी,विकीदादांनावर पाठव”.

विकीदादा—विक्रम देसाई,भाऊसाहेबांचा लहान भाऊ.तसे वयात जरा जास्त अंतर,परदेशात शिकुन आलेले पण लाडावलेले ,म्हणुन मध्यंतरी बहकले.एका पोरीच्या प्रेमात असतांनाच ,तिच्या खुनाच्या आरोपात अडकले. वहिनीसाहेबांमुळे सहीसलामत बाहेर पडले पण अजुन बिथरलेलेच म्हणुन ना कारखान्याकडे लक्ष ना शेती बघणे.ना ईतर कोणत्या कामात रस.

देसाई कुटुंबाच्या सर्वेसर्वा तशा वहिनीसाहेबच. भाईसाहेबांना मुळातच कौटुंबिक बाबतीत स्वारस्य कमी.वहिनीसाहेब नात्यातल्याच. त्यामुळे घरचे रितीरिवाजांची त्यांना लग्नाच्या आधीपासूनच माहिती.वहिनीसाहेबांच्या कर्तेपणाचा अनेक वेळा अनुभव आल्यामुळे ते कशातच हस्तक्षेप करत नव्हते.विक्रम आणि आपला मुलगा बंटी —यांची जबाबदारी पण वहिनीसाहेबांनी समर्थपणे पेलली.त्यातुन अडचण आलीच तर  ,त्या भाईसाहेबांना सल्ला विचारीत.दोघांमध्ये चर्चा होई,पण शेवटी,”सौदामिनी  तुम्हीच काय योग्य वाटेल तसे ठरवा.” म्हणुन भाईसाहेब सुत्र त्यांच्या हातात देऊन मोकळे होत.

आताही,विक्रमचे कारखान्याकडे लक्ष नाही हे त्यांच्या लक्षात आले.म्हणुन कारखान्याची जबाबदारी कोणावर तरी सोपवावी हा विचार त्यांनी केला.

निरज,व्यवस्थापक म्हणुन अतिशय उत्तम काम करत होता.पण शेवटी तो पगारी नोकर .त्याला भागीदार करुन घेतले तर ,तो अधिक लक्ष घालुन काम करेल हा विचार करुन त्यांनी आज सगळ्यांना बोलावले होते.अर्थात ,आधी भाईसाहेबांच्या संमतीनेच.त्यांचा हा निर्णय ऐकुन ,निरज,सुप्रिया,आनंदले,पण विक्रमलाही आपली जबाबदारी कमी होणार याचा आनंद झाला.

निरजची भांडवलाची अडचणही त्याने सांगितली.पण ,त्याकडे  वहिनीसाहेबांनी जरा दुर्लक्षच केले.

भाईसाहेब मात्र अजुन संभ्रमात होते.वहिनीसाहेबांच्या चेहर्‍यावरून त्याच्या मनात आणखी काहीतरी नक्कीच आहे असे त्यांना वाटत होते.

“हं, सौदामिनी, आता झाले ना तुमच्या मनासारखे, सगळ्यांचे तोंड गोड करा. चालु देत तुमच्या गप्पा .मला जरा बाहेर जायचे, निघतो मी.’ भाईसाहेब.

किंचित विचार करीत,वहिनीसाहेब,

“नाही, थांबा जरा. अजुनही महत्वाचे सांगायचेच.”

क्रमशः….

©  सुश्री गायत्री हेर्लेकर

201, अवनीश अपार्टमेंट, कोथरुड, पुणे.

दुरध्वनी – 9403862565

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – मनमंजुषेतून ☆ मी, माझी मैत्रीण आणि…. साठीची ताकद – भाग 3 ☆ शब्दांकन….श्री उदय गोपीनाथ पोवळे

श्री उदय गोपीनाथ पोवळे

? मनमंजुषेतून ?

☆ मी, माझी मैत्रीण आणि…. साठीची ताकद – भाग 1 ☆ शब्दांकन….श्री उदय गोपीनाथ पोवळे ☆

(मागील भागात आपण पहिले – . ” मनात मी खुश झालो होतो पण साठीच्या ताकदीने मनातली ख़ुशी काही मी चेहऱ्यावर न आणता चंदाला “भेटू ८.३० वाजता” असे बोलून बाय केले. इथून पुढे )

ठीक ८.३० वाजता मी एकदम टकाटक होऊन, अंगावर परफ्युम मारून चंदाच्या रूमच्या बाहेर उभा ठाकलो. तोंडात माऊथ फ्रेशनर मारला. आज साठीची ताकद जाणवत होती. जुन्या मैत्रिणीला हॉटेलमधल्या एका रूममध्ये भेटायचं आणि ते पण बायकोच्या परमिशनने. एकदम भारी वाटत होते. सरिताचा माझ्यावरचा विश्वासच आज माझी आणि चंदाची भेट करून देत होता. चंदाच्या रूमची बेल मारली आणि चंदाने लगेच दरवाजाही उघडला. आत गेलो तर जरा हिरमुसला झालो. मला वाटले होते चंदा एकटी असेल पण रूममध्ये तो पण होता. तो…पवन राठी. टकल्या… पवन राठी. मी आत मध्ये गेलो तसा तो उठला आणि बाहेर जायला निघाला. चंदाने त्याला थांबवायचा खोटा आग्रह केला पण त्यानेही त्याची कोणीतरी वाट बघतंय असे सांगितले आणि तो बाहेर पडला. चंदाने आमच्या ड्रिंक्सची मस्त तयारी करून ठेवली होती. तिनेच सराईतासारखे दोन ग्लास भरले आणि आम्ही चिअर्स केले. नंतर जवळ जवळ अर्धा तास आमच्या शाळेतल्या आठवणी काढत गप्पा रंगल्या होत्या. गप्पांच्या आणि शाळेतल्या मित्र मैत्रिणींच्या आठवणी काढत चंदाने भरलेला दुसरा पेग मी कधी संपवला मलाही कळले नाही. चंदा आणि मी मुक्तपणे, हसत खिदळत जुन्या आठवणींना उजाळा देत होतो. ‘ हम तुम एक कमरेमे बंद हो, और चाबी खो जाये ‘ हे गाणे आम्ही खूप वर्षांनी परत एकदा गायलो. एक तासाने म्हणजे ९.३० ला चंदाने मला सांगितले, ” चल…. आता आपण तुझ्या रुमवर जाऊया. सरिता बिचारी एकटी असेल तिलाही आपल्या गप्पांमध्ये सामील करूया.”  चंदाचा असा यु टर्न मला अनपेक्षित होता.   “अग सरिता आता झोपली असेल. तिला लवकर झोपायची सवय आहे. नको उगाच तिला आता उठवायला” असे मी बोलत असतानाच अजून मला काही बोलायची संधी न  देता माझा हात धरून ती मला तिच्या रूमच्या बाहेर घेऊन आली. पुढच्या दुसऱ्या मिनिटाला आम्ही माझ्या आणि सरिताच्या रूमच्या बाहेर उभे होतो. अजूनही  मी चंदाला समजावत होतो ” अग नको उठवूया तिला. झोपेतून उठवलेले तिला नाही आवडत.” मी बोलेपर्यंत माझ्या शर्टच्या खिशातले डोअर कार्ड काढून तिने आमच्या रूमचा दरवाजा उघडला आम्ही आत मध्ये गेलो आणि ……

आणि मी बघतच राहिलो. तो ….. तो  चंदाचा मित्र पवन …टकल्या पवन राठी. तो आणि सरिता हसत खिदळत गप्पा मारत होते. त्यांचेही ग्लास भरलेले होती. हे काय चालले आहे ते मला काही कळत नव्हतं. आता  त्यांच्यात  चंदाही सामील होऊन ते तिघे जोर जोरात हसत होते आणि मी नुसता  वेड्यासारखा त्यांच्याकडे बघत होतो.

सरिता, चंदा आणि पवन हे तिघेही एकाच कॉलेजचे. पवन आणि सरिता हे एकाच बॅचचे. पवन गुप्ते आणि चंदा ह्यांचे लव्ह मॅरेज झाले. गेल्या महिन्यात त्यांच्या कॉलेजच्या मित्रमैत्रिणींचे  रियुनिअन होऊन जेंव्हा ते तिघे एकमेकांना भेटले तेव्हा चंदा आणि सरिताच्या बोलण्यातून सरिताला समजले की मी माझी चंदा, शाळेतल्या मैत्रिणीचा जो उल्लेख करतो ती हिच चंदा आहे आणि तिघांनी मिळून ही आजच्या भेटीची आखणी केली  आणि माझा पोपट केला.  हे सगळे समजल्यावर मलाच माझे हसू आले आणि माझ्या संयमी स्वभावानेच आज माझी साठीची ताकद शाबूत ठेवली ह्याची जाणीव झाली.

हो आणि एक खरं सांगू का….. शाळेत असताना चंदाने मला तिचा बेस्ट फ्रेंड म्हणून निवडले असले तरी माझी बेस्ट फ्रेंड ती पल्लू … पल्लवी कामत होती…. तिचा काही तपास लागतो का बघायला पाहिजे.

चला आता परत एक ग्लास भरून चिअर्स करून माझ्या बायकोच्या त्या टकल्या मित्र आणि जाड्या मैत्रिणी बरोबर डिनरला जायला लागेल.

समाप्त 

© श्री उदय गोपीनाथ पोवळे

मो. नं. ९८९२९५७००५. 

ठाणे

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – मनमंजुषेतून ☆ मी, माझी मैत्रीण आणि…. साठीची ताकद – भाग 1 ☆ शब्दांकन….श्री उदय गोपीनाथ पोवळे

श्री उदय गोपीनाथ पोवळे

? मनमंजुषेतून ?

☆ मी, माझी मैत्रीण आणि…. साठीची ताकद – भाग 1 ☆ शब्दांकन….श्री उदय गोपीनाथ पोवळे ☆

२६ – १२ – २०२१      

खूप  दिवसानंतर  माझ्या  बायकोनी  फिरायला  जायचा  मनसुबा  नुसता  बोलून  न दाखवता  तिने  बुकिंगही  केले  आणि  आम्ही  अलिबागच्या  रेडिसन  ब्लु  रिसॉर्टला पोचलो.

दुपारची  झोप  काढून  आम्ही  जरा  रिसॉर्टला  फेरफटका  मारायला  बाहेर  पडलो आणि  समोरून  जराशी  स्थूल  अशी  एक बाई  एका  पुरुषाबरोबर  समोरून  येत होती.  आता  साठीतच  नाही , तर  नेहमीच पुरुषांची  अशी  नजर  जाणे  साहजिक आहे  पण  साठीची  ताकद  अशी  आहे  की  त्यावर  आता  बायकोकडून  आक्षेपही घेतला  जात  नाही.  जशी  ती  जवळ  आली  तेव्हा  तो  चेहरा  कुठे तरी बघितल्यासारखा  वाटला  पण  कुठे  ते  आठवत  नव्हते. ती दोघे  आम्हाला  क्रॉस  करून  मागे  गेले  आणि  मला  आठवले,  अरे  ही  तर  माझ्या  शाळेतली  चंदा  वाटते.  सध्या  साठी  चालू  असल्याने  साठीची  ताकद  लावायची  असे  ठरवून  बायको  बरोबर  असतानाही  मी  मागे  वळून  तिला  ऐकायला  जाईल  अशा तऱ्हेने  मोठ्याने हाक  मारली, ” चंदा….”

आणि…., आणि  तिने  मागे  वळून बघितले. ” चंदा  फाटक ” मी  परत  तिचे  नाव घेतले.

आता  तिने  साठीची  ताकद  लावली.  ज्याचा  हात  तिच्या  हातात  होता  तो  सोडून ती  आमच्या जवळ  आली. ” मध्या… तू ….अरे  तू  इथे …. ओळखलंच  नाही  आधी  तुला.  हो  आणि  आता  मी  चंदा  गुप्ते  आहे.  फक्कड  मासेखाऊ  झाली  आहे. शाळेनंतर  आत्ता  भेटत  आहोत. मध्या  डोक्यावरचे  छप्पर उडाले  रे  तुझे …. ”  भेटल्या  भेटल्या  तिने  मला जमिनीवर  आणले. शाळेत  माझ्या   मधुसुदन नावाचा शॉर्टफॉर्म  सगळ्यांनी  मधु  केला होता.  फक्त   हिच  काय  ती  मला  मध्या  नावाने हाक  मारायची ” अग  तुझे  पण  ते  लांब  केस  होते  ना.!  कुठे गेले.? हा बॉबकट कसा झाला?”  मी पण तिला  रिटर्न  शॉट  दिला.  तिथपर्यंत  आमच्या  हिच्या  आणि तिच्या बरोबर  असणाऱ्याच्या  भुवया  वर  झाल्या  होत्या.  मी  चंदाची  माझ्या बायकोशी,  सरिताशी  ओळख  करून  दिली. “अग  तुला  मी  मागे  बोललो होतो ना, आमच्या   वर्गातली  मुलगी  चंदा  आणि  मी  आमच्या  माथेरानच्या  ट्रीपला  बॉबी मधले ‘ हम  तुम  एक  कमरेमे  बंद  हो  और  चाबी  खो  जाये ” हे गाणं  गायलं  होतं. तेव्हापासूनच  आमची  जोडी  शाळेत  फेमस  झाली  होती  आणि चंदा, ही माझी अर्धांगिनी  सरिता”. चंदाने  चेहऱ्यावर  खोटे  हसू  आणून  नमस्कार  केला  आणि तिच्याबरोबर  असणाऱ्याकडे  हात  करून  बोलली,  “हा माझा मित्र  पवन … पवन राठी.’  ( त्याच्याही  डोक्यावरचं  छप्पर  उडालं  होतं  माझ्यापेक्षाही पेक्षा  जास्त.  त्यामुळे  मी मनात जरा  खुश  झालो )  पवन माझ्या कॉलेजमध्ये होता. चार वर्षांपूर्वीच अचानक  भेट झाली  तेव्हापासून  आम्ही  दरवर्षी  असे  दोन  दिवसासाठी  फिरायला  बाहेर जातो….माझा  नवरा  शिपवर  असतो  आणि  पवन  बिचारा  एकटाच  आहे  रे  म्हणून  जरा  त्याला  विरंगुळा  मिळावा म्हणून  आम्ही  असे  वरचेवर  भेटत  असतो”  चंदानी  तर  एकदम  जबरदस्त  साठीची  ताकद  दाखवली.  आमच्या  हिच्या  कपाळावरच्या आठ्या  जरा  वाढल्या  पण  मी  मनात  खुश  झालो  होतो कारण , नाही  म्हणायला  मी  पण  तिचा शाळेतला मित्र  होतो,  फक्त  एकटा  नसलो  तरी  विरंगुळा  का  काय  त्याची  मलाही  गरज  होतीच की.

क्रमश:…. 

© श्री उदय गोपीनाथ पोवळे

मो. नं. ९८९२९५७००५. 

ठाणे

≈संपादक–श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे ≈

Please share your Post !

Shares