प्रा. भरत खैरकर
🌸 जीवनरंग 🌸
☆ कॅनडाचा पी आर… ☆ प्रा. भरत खैरकर ☆
कॅनडाचं अल्बर्टा राज्य आणि त्यामधील अँडमिंटन शहरापासून साधारण चार तासाच्या अंतरावर असलेलं हायपेरी हे तीन हजार लोक वस्तीचं गाव! त्या ठिकाणी असलेल्या बर्फाळ प्रदेशातील एका कारखान्यामध्ये लॉजिस्टिकचे काम बघणारा सुधीर आपल्या रूमवर परतला. तेव्हा त्याला कॅनडा सरकारचं एक पत्र आलं होतं. त्याने ते उघडून बघितलं तर तो त्याचा पीआर होता… म्हणजे परमनंट रेसिडेन्शिअल परवाना होता…
सहा वर्षांपूर्वी कोरोनाआधी सुधीरच्या वडिलांचे हृदयविकाराच्या झटक्याने निधन झाले होते… त्याला कारणही तसेच होते… पुण्यातील एका नामांकित वाहन बनवणाऱ्या कंपनीमध्ये सुधीरचे वडील अकाउंटंट होते… रिटायर्ड झाल्यानंतर त्यांनी सर्व पैसा शेअर बाजारात गुंतवला होता… सुधीरच्या आईला किंवा सुधीरला न सांगता! त्यांनी घरातील सोन्यावरही कर्ज काढले होते… आणि कसे कोण जाणे? ह्या सगळ्यामध्ये ते फसले! आणि त्यांचे सगळे पैसे बुडीत झाले… ही गोष्ट बायकोला किंवा मुलाला कशी सांगावी? ह्या विचाराने त्यांना अटॅक आला आणि त्यातच त्यांचा मृत्यू झाला…
त्यानंतर सुधीरच्या आईने तडकाफडकी निर्णय घेऊन सुधीरला कॅनडाला एम एस करण्यासाठी पाठविले होते… त्या करता तिने उरलेसुरले सगळे पैसे उपयोगात आणले होते… आता सुधीर मागील पाच वर्षापासून आईपासून दूर होता… कॅनडामध्ये एम एस केल्यानंतर कायमचा नागरिकत्व मिळावं, यासाठी तो प्रयत्न करीत होता… सुरुवातीला टोरांटो सारख्या मोठ्या शहरात असल्याने… त्याचे एक-दोन वर्ष तसे वाया गेले… कारण शहरी भागात पी आर लवकर मिळत नाही असे त्याला नंतर समजले… म्हणून त्याने टोरांटोपासून लांब अल्बर्टा स्टेटमध्ये असलेल्या हाय पेरी या खेडेगावात नोकरी स्वीकारली होती… इथे येऊन त्याला जवळपास तीन वर्ष तरी झाली होती… त्याचा मनमिळावू स्वभाव… सर्वांना मदत करण्याची वृत्ती… कामसूपणा… आणि सर्वात महत्त्वाचं आपल्या आईची स्वप्न पूर्ण करण्याची जिद्द… ह्या गोष्टीमुळे तो रात्रंदिन कष्ट करायचा… त्याच्याच वयाची इतर मुले क्लब, पार्टी, सॅटर्डे नाईट, इत्यादींमध्ये गुंतून राहायची… पण सुधीर मात्र ह्या गोष्टीपासून लांब राहायचा…
हाय पेरीचा भाग संपूर्णतः बर्फाच्छादित असतो… या ठिकाणी फार थंडी असते… अशी ऊनही असते… उणे 20 डिग्री तापमान या ठिकाणी असतं… अशा वातावरणात इथल्या कंपनीमध्ये कारखान्यामध्ये इंटरशिप करणारी… काम करणारी मुले… पुन्हा पार्टटाइम म्हणून इथल्या रेस्टॉरंटमध्ये हॉटेलमध्ये वेटर किंवा वेटरेस म्हणून कामे करतात… ह्या मुलांमध्ये बरीचशी चायनीज, फिलिपिन्स, इंडियन, त्यातही पंजाबी मुलामुलींचा भरणा अधिक आहे… आपापल्या देशांमध्ये आई-वडिलांच्या छत्राखाली राहणारी ही मुले इथे मात्र काबाडकष्ट करीत असतात… आणि हा सगळा आटापिटा केवळ पीआर मिळावा म्हणून असतो…
तीन वर्षांपूर्वी टोरांटोवरून जेव्हा अल्बर्टाला यायचे होते… तेव्हा गुगल मॅप नुसार रशिया नंतर कॅनडा हा जगातला दुसऱ्या नंबरचा विस्तारलेला देश आहे हे सुधीरला समजले. तेव्हा तर सुधीरने जवळपास साडेतीन हजार किलोमीटरचा प्रवास त्याच्या कारने केला होता… त्यासाठी त्याला चार दिवस लागले होते… एवढे दिवस तो एकटाच कार चालवत होता… पण टोरंटो आणि हायपेरीच्या वातावरणात खूप फरक असल्याने म्हणजेच हा प्रदेश बर्फाळ असल्याने या ठिकाणी कार चालविणे कठीण असते. तिथल्या हायवेवर नियमानुसार गाडी चालवतांना १२० च्या गतीने चालवावी लागते… पण सुधीरला बर्फावर त्या पद्धतीने चालविण्याची सवय नसल्याने त्याची स्पीड कमी झाली… त्यामुळे पोलिसांनी मागून येऊन त्याला त्याबद्दल विचारणा केली… तेव्हा त्याने खरे कारण सांगितले की, ” मी पहिल्यांदा बर्फावर किंवा बर्फाच्या रस्त्यावर गाडी चालवत आहे आणि मला ती सवय नाही मुळे मी स्पीड कमी केली”… हे ऐकून त्या पोलिसांनी स्वतः ती कार चालवत सुधीरला हायपेरीपर्यंत पोचवले होते.
ग्रामीण भागात काम केल्याने पीआर लवकर मिळतो. असे त्याने ऐकले होते… शिवाय त्या त्या भागातला पीआर कोटा सुद्धा ठरलेला असल्याने शहरी भागाच्या तुलनेत ह्या ठिकाणी नंबर लागण्याची संधी जास्त असते हे त्याला आता लक्षात आले होते… त्यामुळेच अख्ख्या हायपेरीमध्ये दर महिन्याला एक दोन एक दोन नंबर पीआर साठी लागायचेच… आणि अलीकडेच त्याचा नंबर आलेला होता… ही आनंदाची बातमी आपल्या आईला देण्यासाठी सुधीर अधीर झाला होता… त्याने लगेच पुण्याला भारतात फोन लावला… आईला पीआरची गोड बातमी सांगितली… आणि आता तुझ्यासाठी सुनबाई बघ किंवा मग इकडचीच कॅनडाची एखादी बघतो… असं मनात आईसोबत आनंदाने बोलत राहिला…
© प्रा. भरत खैरकर
संपर्क – बी १/७, काकडे पार्क, तानाजी नगर, चिंचवड, पुणे ३३. मो. ९८८१६१५३२९
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
