श्री नंदकुमार पंडित वडेर
प्रतिमेच्या पलिकडले
☆ # अडला हरी गुगल सर्च करी… # ☆ श्री नंदकुमार पंडित वडेर ☆
“आता तुझ्या पुढे बघ हद्दच झाली म्हणायची! … आम्ही सांगून सांगून थकलो बाबा तुला! … अरे तुझ्या पेक्षा चार पावसाळे आम्ही जास्तच बघितलेत कि रे.! .. या या डोक्यावरची कौलं उडून गेली.. केस गळून गळून टक्कलं पडलयं ते उगाच नाही! … आपल्या घराण्यातील वाडवडिलांनी घालून दिलेल्या रितीभाती, चांगले संस्कार, आचार पाचार आम्ही तंतोतंत पाळले, अंमलात आणले म्हणून तर आजची भरभराटीची लखलखती दिवाळी आलेली घरंदारं तुम्हा सर्वांना दिसतायेत… अर्थात त्याला अथक विविध श्रमाचं आणि प्रयत्नांची तेलवात करत गेलो तेव्हा कुठे… आपल्या घरीदारी, अंगणी उजेडी राहिले उजेड होऊन ते काय उगाच… समाजात वावरताना चांगलं बघा, चांगलं ऐका नि चांगलं बोला… हाच परवलीचा मंत्र होता तो यशाच्या सिद्धीकडे नेणारा… आणि चक्क त्याला तू डावलसं… आम्ही सांगितलेल्या चार हिताच्या गोष्टींना तू वाटाण्याच्या अक्षता लावल्यास! … कसे होणार तुझं पुढं याचीच चिंता लागून राहिलीय बघ आम्हाला? … अरे तुझं चाललयं काय? … आणि हातातल्या त्या मोबाईल मध्येच तुझं सगळं लक्ष लागून राहिलयं! … एव्हढं त्यात काय पाहतोस? ऐकतोस? काहीतरी टाईप करतोस, कुणाला पाठवतोस? … कुणाशी तरी बोलतोस आणि तेही त्या फोनच्या माध्यमातून… तुझं स्व:ताशीच बोलणं, ते हातवारे करणं हे अनाकलनीय असतयं बघ.. कशा कशाचीच शुद्ध बुद्ध नसते तुला… संवाद म्हणजे काय? तो कशाशी खातात हेच तुला ठाऊक नाही.. सतत स्व:ताशीच स्वगत बोलतोस… त्या मोबाईलच्या वेड्या नादानच एक दिवस तुला नक्की खरंच वेड लागणार बघ… त्यावेळेची तुझी भयानक स्थिती मला पाहवणार नाही म्हणूनच मला ते डोळ्यासमोर दिसू नये यासाठी या हाताने आताच डोळे झाकून घेतलेत बघ.. तू मेंटल, वेडा झाला आहेस, आयुष्यातून उठला आहेस हे ऐकायला देखील पडायला नको म्हणून आतापासूनच कान झाकून घेतलेत बघ आणि कुणी मला विचारलच कि त्याला वेळीच वठणीवर आणण्यासाठी चार साम, दाम, दंडाची भाषा बोलला असतात तर आज हा वाया का बरं गेला असता असा प्रश्नाला मी किती जणांना उत्तरे देत बसायचं म्हणून एकदाच तोंडावर हात ठेवून ‘ मौनं सर्वं साधये’तला अनुसरून तोंड दाबून बुक्क्यांचा मार सहन करत बसतो… अरे आता तरी बोल काहीतरी तू असा का वागतोस ते? … “
” अगं कपी! बघं ना गं ही आता बिनकामाची आऊटडेटेड म्हातारी माणसं कसं माझं डोकं पकवतायेत ते… नॉस्टॅल्जिक झालेत ते.. गुजरा हुआ जमाना आता नही दुबारा.. हेच त्यांना कळतच नाही.. उलट ऊठसूट आपलंच रडगाणं सारखं चालू ठेवत बसलेत… आणि मला सारखं उचकवत राहिलेत… मी कितीतरी वेळा त्यांना समजावून सांगितले हा जनरेशन गॅप आहे तो कधीच मिटायचा नाही… जे कालपर्यंत चांगलं नाही म्हणून सांगत होता तेच आता सर्वाधिक चांगल वाटतयं.. आणि आमच्या तरुणाईला जे जे दिसेल आवडेल ते सगळं चांगलचं असतयं बरं… यावर आमच्या फ्रेंड सर्कल मधे चर्चा तर होतेच.. चॅटींग, सर्फिंग तर सेकंदाला चालूच असते… शेअरिंग इज केअरिंग हा फंडा तर सगळ्या बाबतीत आम्ही वापरत असतो… नुसतं जुने ते सोनं म्हणून कवटाळून बसत नाही तर त्याचबरोबर नवे नवे फंडे शोधून काढून त्याचं मार्केटिंग करतो… नव्या विचारांचा जल्लोषात स्वागत करतो जे मनाला पटतं तेच स्विकारतो.. जे पटणारं नाही त्याचा सार्वजनिकपणे रस्त्यावर उतरून निषेध करतो… कुपमंडूक वृत्ती झटकून टाकलीय आम्ही.. आता कुप स्वच्छ झाले आहे आणि मंडूक स्वतंत्र झाला आहे.. स्व:ताच्या कुवतीनुसार तो दाही दिशेला उड्या मारत जाऊ शकतो… जगाच्या क्षितिजाच्या कक्षा विस्तारल्या गेल्या त्याला… ओपन स्पेस ग्लोबल हिच खरी शाळा आहे आमची… नव्या विचारांच्या पाखरांच्या पंखाना दिव्य स्वप्नांचे पंख लाभलेत.. ते मुक्त आकाशात स्वच्छंदपणे विहार करतात… पंतोजींच्या शाळातून आता ज्ञान मिळण्याचे दिवस मागे पडले… नवे तंत्रज्ञान ज्ञानाचा खजानाच घेऊन उभे ठाकले आहे.. घेता घेशील किती एका मेंदूने… ॲंड्राॅईड फोनवर एक की दाबायचा अवकाश कि धाडधाड माहीती रूपी ज्ञानाचा पाऊसच पडतो… ना भारंभार वह्या पुस्तकांचे ओझे वाहण्याची कटकट ना कसल्याही क्लासचे झंझट… ना राहिले गुरू, ना गुरूकुल आता ए. आय. च्या मदतीने गुगलच झालाय महागुरू… एका दिव्य कामगिरीने, प्रसिद्धीने वलयांकित झालेला मला तुम्ही बघाल तेव्हा देखील तुमची अशीच स्थिती असेल… अचंबित झाल्याने डोळ्यानीं विस्फारून बघायचं ते विसरून जाल, शब्दाने बोलताच येणार नाही.. लोक खरचं उदो उदो करतायेत याचा स्वताच्या कानावर विश्वास बसणार नाही..
पूर्वी कसं तुमच्या वेळी म्हणायचे अडला हरी गाढवाचे पाय धरी… तसं आताच्या काळात अडलेला हरी गुगलं सर्च करी… आणि नाही का ते गाव करील ते राव काय करील… तसचं जे जे गुगल करील ते ते गाव करीलच करील!
© श्री नंदकुमार इंदिरा पंडित वडेर
विश्रामबाग, सांगली
मोबाईल-99209 78470 ईमेल –nandkumarpwader@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
