श्री संजय जोगळेकर
☆ गोष्ट एका डायरीची… ☆ श्री संजय जोगळेकर ☆
आज सकाळीच माझा कॉलेजमधील कुलकर्णी नावाचा जुना मित्र माझ्याकडे पुष्पगुच्छ घेऊन आला. कालच्या रात्रीच्या आमच्या मित्रांच्या एकत्रीकरणामुळे मी पहाटे आठ वाजता डोळे चोळत चोळतच दार उघडले आणि कोण पाहिजे म्हणून विचारले.
तशी एक सणसणीत शिवी हाणत त्याने माझे स्वागत केले.
“कमाल आहे इतक्या वर्षाची दोस्ती विसरलास? “
त्याची ओळख विसरण्याचे कारणही तसंच होतं कारण हा पठ्ठ्या तब्बल 4 वर्षानंतर मला भेटला आणि बदल तर इतका झाला होता की जवळपास पाप्याचं पितर असणारा हा कुलकर्ण्या छान गुटगुटीत झाला होता.
मला आठवते काही दिवसापूर्वी मी याच्या वर एक गोष्ट लिहिली होती. कारण ते व्यक्तिमत्वच असं आहे की काहीतरी वेगळं करायचं (थोडंसं आचरट म्हटलं तर फारसं वावगं होणार नाही) अशीच त्याची लाइफस्टाइल होती.
एकूण काय आज नवीन वर्षाचा पहिला दिवस खूप आनंदात सुरू झाला.
रिटायर झाल्यापासून शक्यतो मी कुणाला तब्येतीविषयी विचारत नाही कारण त्याला असणाऱ्या व्याधींची परत परत त्या माणसाला उगाचच आठवण येते आणि आपल्यालाही Negative wibes येतात.
तरी देखील थोडसं औपचारिक पणे… “अरे तुझ्या या शारीरिक बदलाचं रहस्य काय? इतका उत्साही, गोलमटोल तू कसा काय झालास” म्हणून न राहवून शेवटी विचारलंच.
अरे, आता माझा नवीन उपक्रम… तू ही करून बघ… खूप फरक पडेल म्हणून शांतपणे त्याने उत्तर दिले.
एकूण काय तर आज एक काहीतरी विचित्र गोष्ट मला ऐकायला लागणार याची मानसिक तयारी करून मी मस्त सोफ्यावर बसलो आणि चहा पिता पिता गप्पा चालू झाल्या.
आमच्या या बडबड्या कुलकर्ण्याला “सांग आता” असं म्हणण्याची कधी वेळच येत नाही.
तुझ्या मोबाईल मध्ये मित्र, ओळखीचे, नातेवाईक यांचे किती कॉन्टॅक्ट आहेत रे?
आणि खरंच मी मोबाईल उघडून बघितला तर तब्बल 2, 500 लोक माझ्या संपर्कात होते, म्हणजे त्यांचे नंबर माझ्याकडे saved होते इतकंच. संपर्क जवळ जवळ नाहीच.
(Basically कुलकर्णी रिटायर झाला Accounts Department मधून.
हा Accounts मधला किडा. तो कसा गुटगुटीत असणार? प्रत्येक गोष्ट डिटेल मध्ये बघायची, किस काढायचा असाच त्याचा स्वभाव आणि आणि त्याला साजे स त्याचे Department. असो).
अरे संजू, एवढं काही टेन्शन घेण्याची गरज नाही. Relax रहा आणि ऐक… माझे तर 4, 000 कॉन्टॅक्ट आहेत.
तुला माहितीच आहे की कोरोना मध्ये माझे आई-बाबा गेले, लोक प्रत्यक्ष संपर्क करायला कचरत होते, घाबरत होते. तेव्हापासूनच मी एकटा पडल्याची जाणीव मला सतत होत होती कारण बोलणं, गप्पा मारणं हा माझा प्राण आणि तोच मी गमावला रे.
बरेच दिवस विचार केला आणि ठरवले वर्षातून एकदा तरी आपल्या मोबाईल मधील संपर्कात असणाऱ्या माणसाला फोन करायचाच आणि तोही त्याच्या वाढदिवसाच्या दिवशी.
जवळजवळ प्रत्येक माणसाला फोन करून मी त्याची DOB, wedding anniversary, त्याच्या आवडीनिवडी वगैरे चा डेटा घेतला आणि ठरवले की वर्षातून एकदा तरी या सगळ्यांशी वाढ दिवसाच्या निमित्ताने बोलायचेच आणि ते सुद्धा थोडक्यात.
Strictly whatsapp message करायचे नाहीत हे माझं प्रिन्सिपल.
कारण, आजकाल कोणाशी बोललो तर यांना वाटतं हा काय रिटायर झालाय… वेळ जात नाही म्हणून फोन करतोय. आज काल फोन करायला काय पैसे लागत नाहीत. (माझे तरुण मित्र देखील खूप आहेत म्हणून हा आटापिटा).
मी न राहून विचारले अरे एवढा सगळा डेटा तू कसा काय Date wise sort केलास?
बरोबर आहे तुझं… खूप अवघड/किचकट काम होतं तसं ते, आणि आपण जुन्या पिढीतले… Computer शी तेवढीशी जवळीक नाही रे.
अरे शेवटी कितीही computerisation झाले ना तरी आपली गावठी पद्धत कोणाला ऐकणार नाही.
काही नाही रे मी 2020 सालची जुनी डायरी विकत घेतली अगदी फुल पेज वाली. डायरी 2020 ची असल्यामुळे Leap Year चा problem देखील solve झाला.
प्रत्येक पानावर महिना आणि तारखेप्रमाणे ज्या त्या व्यक्तीचे नाव, फोन नंबर, आणि बाजूला Group चे नाव असे लिहिले.
Group म्हणजे मी फोन सेव्ह करताना नातेवाईक, सोसायटी, college, नाका, Yoga class, गाडीतला मित्र etc. etc. असे save करून ठेवले आहे.
(अरे Group म्हणजे काय असे मी विचारणार त्याच्या आधीच कुलकर्णी चे हे स्पष्टीकरण).
बस, या डायरीत त्याच्या नावापुढे त्या ग्रुपचे नाव टाकायचे की झाले काम. कुठला मित्र म्हणून आठवण्याचा प्रश्नच नाही.
जवळजवळ 6 महिने गेले हा डेटा गोळा करण्यात आणि नुसते DOB च नाही तर त्या मित्राचे आवडीचे क्षेत्र, त्याची श्रद्धास्थाने, त्याचे गुरू, Roll model, वगैरे माहिती देखील हळूच मी माझ्याकडे सेव करून ठेवली आहे.
त्याच्या related काही मला updates आले तर ते मी त्यांना पाठवतो तेही फक्त whatsapp वरून Strictally No Call.
अरे संजू, माणूस कितीही मानाने/पैशाने मोठा झाला, वय वाढले तरी त्याला वाढदिवसाचे दिवशी आठवणीने कॉल केला की खूप बरे वाटते. मी शक्यतो सकाळी लवकर कॉल करतो. बहुतेक वेळा माझाच पहिला कॉल असतो. माझे जे खास मित्र आहेत त्यांना तर रात्री बारालाच माझा कॉल जातो. अरे या वाढदिवसाच्या दिवशी माणसे spam कॉल सुद्धा घेतात हा माझा अनुभव आहे.
आपले जरी त्या माणसाशी मतभेद असले तरी ते आपोआप कमी होतात आणि दोस्ती असली तर ती आणखीन घट्ट होते.
“वर्षातून एकदा तरी
‘कसा आहेस? ’ विचारावं… आणि
त्या दोन शब्दांतच
आयुष्य सावरावं. ”
अजून काय हवे आपल्याला?
थोडासा वेळ जातो इतकेच.
माझा आपला typical प्रश्न…
“अरे मग तुझी मुलं, बायको शिव्या घालत नाहीत का तुला “बाबा सारखे मोबाईल मध्ये असतात म्हणून” “
“अरे सुरुवातीला झालं तसं, त्याचं काही फार चुकलं नाही पण हळूहळू त्यांनाच त्याचा अनुभव यायला लागला.
माझ्या सगळ्या तक्रारी दूर झाल्या. कोणे एकेकाळी मला ब्लडप्रेशर आणि थोडीशी शुगर होती याचा देखील विसर पडला.
मागच्याच वर्षी Full body check up झाले. सगळ्या टेस्ट ओके आल्या. माझे दहा हजार रुपये मात्र फुकट गेले रे. “
आता काय म्हणावं या कुलकर्णीला?
काय बोलावे हे मला सुचेना.
हळूच खूण करून मला आमच्या होम मिनिस्टर ने आत बोलावले आणि जो प्रश्न माझ्या डोक्यात आला नव्हता तो तिच्या डोक्यात आला आणि म्हणाली “अहो दोन वर्ष त्याचा हा उपक्रम चालू आहे तर तुम्हाला का नाही आला फोन त्याचा कधी”
कुलकर्णी तसा चाणाक्ष आणि Sharp. त्याने बायकोचे संभाषण ऐकले की काय कोण जाणे.
मी बाहेर हॉल मध्ये आल्यावर म्हणाला, “खरं तर आज मी तुला नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा द्यायला आलोय आणि तुझी DOB आणि wedding Anniversary विचारायला तसंच तुझा नवा नंबर देखील update करायला “
आता मला आठवले माझा जो नंबर होता तो पाच वर्षांपूर्वीचा होता त्याच्याकडे. मग तो तरी बिचारा कसा कॉन्टॅक्ट करणार मला.
आणि एवढे बोलून त्याने एक सुंदर Key Chain मला भेट म्हणून दिली त्यावर त्याचे नाव आणि फोन नंबर होता आणि लिहिले होते “संपर्कात रहा”.
एव्हाना माझी बायको देखील बाहेरच्या खोलीत येऊन बसली होती.
म्हणाला, “वहिनी ही Key Chain खास तुमच्यासाठी… याच्यावर माझ्या बायकोचे नांव आणि नंबर आहे. “
म्हणाला, “येतो मी. आपली पुढील भेट याच वेळी तुझ्या वाढ दिवसाच्या दिवशी. पुन्हा एकदा नववर्षाच्या शुभेच्छा.
… का कोण जाणे पण आता त्याने दिलेल्या पुष्पगुच्छातील फुले मला खूपच टवटवीत वाटत होती.
© श्री संजय मुकुंद जोगळेकर
मो. 9867180426
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
