सौ. सुनीता पाटणकर
मनमंजुषेतून
☆ खूप काही दाटून आलंय… ☆ सुश्री सुनीता पाटणकर ☆
खूप काही दाटून आलंय,
नदीच पाणी वहायला लागलंय,
किनारा गवसतो,
पण तो कवेत,
घेईल याची खात्री नाही,
मग मुसंडी मारून,
पुन्हा धावतेय,
सुंदरसा घाट शोधतेय,
धडपड सतत चालूच.
मंदिर उभारायचय,
पण जमिनीला कुसच नाही,
माती हाती येतायेता,
निसटून जातेय.
उरी वेदना खूप आहे,
स्फोट होतो कधीकधी,
शोध अव्याहत चालू,
गवसत मात्र काहीच नाही,
समाधान लाभलंय म्हणतेय,
पुढे, पुढे चालतेय,
बांध सुटला की,
सैरावैरा धावतेय,
आमची माहेर वेगवेगळी,
तरी सासर एकच,
तो रत्नाकर…….
त्याच्याकडे जाताना,
जाऊ ना हातात हात घालून,
जोडा आम्हाला,
साखळी करू आम्ही,
पिकवू सारी शेत,
भरपूर देऊ पाणी.
नाले, प्रवाह,
अडवू नका आमचे,
ऐकलं नाहीत, तर
फेरे आहेतच दुर्दैवाचे.
© सुनीता पाटणकर
≈ संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /मंजुषा मुळे/ गौरी गाडेकर≈
