Tag: #मराठी-कविता

डाॅ. निशिकांत श्रोत्री 

 इंद्रधनुष्य 

☆ ।। महालक्ष्मी कृपा प्रार्थना स्तोत्र ।। ☆ डाॅ. निशिकांत श्रोत्री ☆

☆

☆ इन्द्र उवाच ☆

☆

नमस्तेऽस्तु महामाये श्रीपीठे सुरपूजिते।

शंखचक्रगदाहस्ते महालक्ष्मी नमोऽस्तु ते।।१।।

*

नमस्ते गरुडारूढे कोलासुरभयंकरि।

सर्वपापहरे देवि महालक्ष्मी नमोऽस्तु ते।।२।।

*

सर्वज्ञे सर्ववरदे देवी सर्वदुष्टभयंकरि।

सर्वदु:खहरे देवि महालक्ष्मी नमोऽस्तु ते।।३।।

*

सिद्धिबुद्धिप्रदे देवि भुक्तिमुक्तिप्रदायिनि।

मन्त्रपूते सदा देवि महालक्ष्मी नमोऽस्तु ते।।४।।

*

आद्यन्तरहिते देवि आद्यशक्तिमहेश्वरि।

योगजे योगसम्भूते महालक्ष्मी नमोऽस्तु ते।।५।।

*

स्थूलसूक्ष्ममहारौद्रे महाशक्तिमहोदरे।

महापापहरे देवि महालक्ष्मी नमोऽस्तु ते।।६।।

*

पद्मासनस्थिते देवि परब्रह्मस्वरूपिणी।

परमेशि जगन्मातर्महालक्ष्मी नमोऽस्तु ते।।७।।

*

श्वेताम्बरधरे देवि नानालंकारभूषिते।

जगत्स्थिते जगन्मातर्महालक्ष्मी नमोऽस्तु ते।।८।।

☆

☆ फलप्राप्ती ☆

☆

महालक्ष्म्यष्टकं स्तोत्रं य: पठेद्भक्तिमान्नर:।

सर्वसिद्धिमवाप्नोति राज्यं प्राप्नोति सर्वदा।।९।।

*

एककाले पठेन्नित्यं महापापविनाशनम्।

द्विकालं य: पठेन्नित्यं धन्यधान्यसमन्वित:।।१०।।

*

त्रिकालं य: पठेन्नित्यं महाशत्रुविनाशनम्।

महालक्ष्मीर्भवेन्नित्यं प्रसन्ना वरदा शुभा।।११।।

☆

मराठी भावानुवाद:

☆ कथित इन्द्र ☆

श्रीपीठस्थित सूरपूजित महामाये तुज नमन

शंखचक्रगदाधारिणी महालक्ष्मी तुज नमन॥१॥

*

गरुडवाहिनी कोलासुराऽभयदायिनी तुज नमन

समस्तपापहारिणी देवी महालक्ष्मी तुज नमन ॥२॥ 

*

देवी सर्ववरदा भयकारी सकल दुष्टा सर्वज्ञ

सर्वदुःखहारिणी देवी महालक्ष्मी तुज नमन ॥३॥

*

देवी सिद्धीबुद्धीदायिनी मंत्रजागरे सदैव पावन

भोगमुक्तीदायिनी देवी महालक्ष्मी तुज नमन ॥४॥

*

देवी आदिशक्ती महेश्वरी असशी अनादिअनंत

योगे जनन योगे प्रकट महालक्ष्मी तुज नमन ॥५॥

*

महाशक्ती महोदरी स्थूल सूक्ष्म महारौद्र रूपिणी

देवी महालक्ष्मी तुज नमन हे महत्पापनिवारिणी ॥६॥

*

परब्रह्मस्वरूपिणी कमल आसने विराजमान

जगन्माते परमेश्वरी महालक्ष्मी तुज नमन ॥७॥

*

धवल वस्त्र धारिणी विविध अलंकार भूषण

जगन्व्यापिणी जगन्माते महालक्ष्मी तुज नमन ॥८॥

☆

☆ फलप्राप्ती ☆

☆

पठण करता भक्तीपूर्वक महालक्ष्मी अष्टक स्तोत्र 

सकल सिद्धी राजवैभव नित्य तयासी होत, प्राप्त ॥९॥

*

पठण करता एकेवेळी नित्य विनाश महापापाचा

नित्य करिता पठण दोन वेळा वर्षाव धनधान्याचा ॥१०॥

*

त्रिकाले करिता नित्य पठण विनाश महाशत्रूचा

सदा प्रसन्न कल्याणकारिणी वरदहस्त महालक्ष्मीचा॥११॥

☆

अनुवादक : © डॉ. निशिकान्त श्रोत्री

एम.डी., डी.जी.ओ.

मो ९८९०११७७५४ ईमेल nishikants@gmail. com

उषा नाईक

📖 वाचताना वेचलेले 📖

☆ दोन डोळे आणि छत्तीस म्हणी… कवी : अज्ञात  ☆ प्रस्तुती : उषा नाईक ☆

☆

अनुभवा ही माय-मराठीची समृद्ध करणारी ताकद :

१. डोळा लागणे (झोप लागणे)

२. डोळा मारणे (इशारा करणे)

३. डोळा चुकवणे (गुपचूप जाणे)

४. डोळे येणे (नेत्रविकार होणे)

५. डोळे जाणे (दृष्टी गमावणे)

६. डोळे उघडणे (सत्य उलगडणे)

७. डोळे मिटणे (मृत्यू पावणे)

 ८. डोळे खिळणे (एकटक पाहणे)

 ९. डोळे फिरणे (बुद्धी भ्रष्ट होणे)

 १०. डोळे दिपणे (थक्क होणे)

 ११. डोळे वटारणे (नजरेने धाक दाखवणे)

 १२. डोळे विस्फारणे (आश्चर्याने पाहणे)

 १३. डोळे पांढरे होणे (भयभीत होणे)

 १४. डोळे भरून येणे (रडू येणे)

 १५. डोळे भरून पाहणे (समाधान होईपर्यंत पाहणे)

 १६. डोळे फाडून पाहणे (आश्चर्याने निरखून पाहणे)

 १७. डोळे लावून बसणे (वाट पाहात राहणे)

 १८. डोळेझाक करणे (दुर्लक्ष करणे)

 १९. डोळ्यांचे पारणे फिटणे (पूर्ण समाधान होणे)

 २०. डोळ्यात प्राण आणणे (आतुरतेने वाट पाहणे)

 २१. डोळ्यात धूळ फेकणे (फसवणूक करणे)

 २२. डोळ्यात तेल घालून बघणे (लक्षपूर्वक पाहणे)

 २३. डोळ्यात डोळे घालून पाहणे (एकमेकांकडे प्रेमाने बघणे)

 २४. डोळ्यात सलणे/खुपणे (दुसऱ्याचं चांगलं न बघवणे)

 २५. डोळ्यात अंजन घालणे (दुसऱ्याला परखडपणे त्याची चूक दाखवून देणे)

 २६. डोळ्यांवर कातडे ओढणे (जाणूनबुजून दुर्लक्ष करणे)

 २७. डोळ्याला डोळा नसणे (काळजीमुळे झोप न लागणे)

 २८. डोळ्याला डोळा भिडवणे (नजरेतून राग व्यक्त करणे)

 २९. डोळ्याला डोळा न देणे (अपराधी भावनेपोटी एखाद्याच्या नजरेस नजर न मिळवणे)

 ३०. दुसऱ्याच्या डोळ्यातलं कुसळ दिसणे ; पण स्वतःच्या डोळ्यातलं मुसळ न दिसणे (दुसऱ्याची छोटीशी चूक दिसणे ; पण स्वतःची मोठी चूक न दिसणे)

 ३१. डोळे फुटणे (प्रत्यक्ष असलेली वस्तू दिसत असूनही नकळत दुर्लक्ष करणे किंवा नसल्याचा भाव असणे)

 ३२. डोळा फडफडणे (भविष्यात घडणाऱ्या घटनांचे शुभ किंवा अशुभ संकेत सुचणे)

 ३३. ⁠डोळ्यात बोटे घालणे (अप्रिय, दुःखदायक किंवा संतापजनक वर्तन करणे)

 ३४. आंधळा मागतो एक डोळा, देव देतो दोन डोळे (अपेक्षेपेक्षा जास्त फायदा होणे)

 ३५. डोळे मिचकावणे (गुपित संकेत देणे, किंवा चेष्टा करणे)

 ३६. डोळा लवणे (शुभ घटना घडणार आहे असा संकेत)

३७. डोळे मिटून दूध पिणे(स्वतःचा गुन्हा वा दुष्कृत्य इतरांना दिसत नाही अशी स्वतःची समजूत करून घेऊन स्वतःचा स्वार्थ साधणे)

 कल्पनातीत असे हे सौंदर्य आहे.

 अजून मोठा संग्रह होऊ शकतो!

☆

कवी – अज्ञात 

प्रस्तुती :  उषा नाईक

≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

नीलांबरी शिर्के

मंजुषा सुनीत मुळे

 कवितेचा उत्सव 

☆ “ओळख” ☆  मंजुषा सुनीत मुळे  ☆

☆

सारी सृष्टी गोठवणारा थंडीचा कडाका …. थिजलेलं वातावरण ..

आम्ही आमच्या घरट्याच्या उबेत लपेटलेले .. ..

.. आणि दूर झाडाखाली कुणीतरी ..

.. गारठण्याची संवेदनाच जणू गोठलेला .. ..

.. .. .. बधीरसा .. शरीराने .. अन् मनानेही ।।

 

ग्रीष्माची धगधगती काहील ….सूर्याच्या साक्षीने होरपळणारी सृष्टी ..

आम्ही आमच्या घरट्याच्या सुखद गारव्यात विसावलेले .. ..

.. आणि तिकडे दूर कुणीतरी ..

.. निष्पर्ण झाडाची सावली शोधत ..

.. .. .. अंगांगाची आग उन्हानेच विझवणारा .. केविलवाणा ।।

 

सृष्टीलाच वाहून न्यायला आलेला धुंवाधार पाऊस ….फाटलेलं आभाळ ..

आम्ही आमच्या घरट्याच्या छपराखाली सुरक्षित .. पावसाची गंमत पहात .. ..

.. आणि दूर पलीकडे कुणीतरी ..

.. जणू वाहून जायलाच आलेला ..

.. .. .. पण नशिबाला धरून लोंबकाळणारा .. बिच्चारा ।।

 

 

.. .. .. कोण हा कुणीतरी ?? .. दरवेळी न चुकता दिसणारा ?? .. ..

 

.. .. .. .. अरे हे तर साक्षात दारिद्र्य ….

.. ..  पण भाग्य त्याचं थोर .. ..

.. आम्ही निदान अजून ओळखतोय तरी त्याला ..

.. .. लांबून का होईना .. पण ओळखतोय .. .. ..

☆

© मंजुषा सुनीत मुळे

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

☆ र त न… ☆

 कवितेचा उत्सव 

ज्योती कुळकर्णी 

☆ र त न… ☆ ज्योती कुळकर्णी ☆  

(९ ऑक्टोबर रतनजी टाटांचा स्मृती दिन –त्यानिमित्त त्यांना आदरांजली)

(वृत्त:व्योमगंगा)

☆

 कोळशाची खाण मोठी रत्न येथे जन्मलेले

भारताच्या कोहिनूरा तुज अम्हीही वंदिलेले

 *

अस्मिता आहे निराळी, नाळ येथे जोडलेली

धर्म तुमचा पारशी पण वेगळे ना वाटलेले

 *

अल्पसंख्यी येथले पण कार्य तुमचे खूप मोठे

अन पुढे जाण्यास काही ना कुणाचे लाटलेले

 *

ताजहल्ला घाव होता आमच्या देशावरी पण!

तोंड देताना कधी ना देशबंधू सोडलेले

 *

रत्न नावाचा हिरा हा भंगला नाही कधीही

राहिले ना काळजाशी काळजाला जोडलेले

 *

देत ‘टाटा‘ या जगाला, राहिले पण येथ कायम!

भारतीयांच्या मनी अन मानसी घर थाटलेले

 *

देशप्रेमींच्या मनी ध्रुव पद मिळाले ना तुम्हाला

स्वर्गवासी जाहले, अश्रूस आम्ही ढाळलेले

☆

©  ज्योती कुळकर्णी

अकोला

मोबा. नं. ९८२२१०९६२४

≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्री प्रमोद वामन वर्तक 

 

  चित्रकाव्य  

हाय रे कर्मा..  श्री प्रमोद वामन वर्तक ☆

☆

खूष करता करता पितरांना

जीव हकनाक माशांचा गेला,

बाणगंगेच्या पवित्र तलावात 

मत्स्यभेद त्यांच्या विधीने केला!

*

मृत पानफळांचे क्रियाकर्म,

कोण-कधी-कुठे-कसे करणार?

पाप जिवंतपणीची धुता धुता 

गाठी पुण्य कसे जमा होणार?

*

जरी पाऊल ठेवले विज्ञानाने 

अनेक अतिदूरच्या ग्रहगोलावर,

अंधश्रद्धेचा खोल पगडा आहे 

अजून मूढ जनांच्या मनावर!

*

पुण्यकर्म करतांना सांगोवांगीचे 

नको पर्यावरणाकडे काणा डोळा,

नाहीतर कळणार नाही मंद मानवा

कधी आवळेल तो तुझा गळा!

कधी आवळेल तो तुझा गळा!

☆

© प्रमोद वामन वर्तक

संपर्क – दोस्ती इम्पिरिया, ग्रेशिया A 702, मानपाडा, ठाणे (प.) 400610 

मो – 9892561086 ई-मेल – pradnyavartak3@gmail.com

≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्री शरद कुलकर्णी

 कवितेचा उत्सव 

☆ चला हे ही बरेच झाले… ☆ श्री शरद कुलकर्णी ☆

☆

ओळखलेस नाही मजला

चला हेही बरे झाले.

 

पाठमोरी झालीस अलगद

चला हेही बरे झाले.

 

लपवलेस थेंब अनावर

चला हेही बरे झाले.

 

पाऊसही आला अचानक

चला हेही बरे झाले.

 

स्वप्नातले वास्तव समजले

चला हेही बरे झाले.

 

वास्तवातले स्वप्न कळाले

चला हेही बरे झाले.

 

पानगळीचे ऋतू उमजले

चला हेही बरे झाले.

 

आणि डोळे स्वच्छ झाले

चला हेही बरेच झाले.

 ☆

© श्री शरद  कुलकर्णी

मिरज

≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

मीनल केळकर

 इंद्रधनुष्य  

☆ ‘पेन्शनचा चेक आणि पोळपाट’ – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती – सुश्री मीनल केळकर ☆

पुण्यात जोशी कुटुंब राहायचं.

बाबा – सुरेशराव. बँकेत मॅनेजर. वयाच्या ६० व्या वर्षी निवृत्त झाले.

पेन्शन ४५ हजार. सकाळी पेपर, संध्याकाळी क्लब, रविवारी टीव्ही.

आयुष्य “सेट” झालं.

 

आई – सुमित्रा. वय ५८.

नोकरी नाही. पगार नाही. रजा नाही. सुट्टी नाही. पेन्शन तर नाहीच नाही.

सकाळी ५ ला उठायची… रात्री ११ ला झोपायची.

नाव होतं “हाऊसवाईफ” – पण काम होतं “हाऊस-CEO”.

 

मुलगा अमेरिकेत. मुलगी लग्न होऊन मुंबईला.

घरात दोघंच. पण आईचं काम तेवढंच.

—

निवृत्तीनंतर २ वर्षांनी बाबांना हार्ट ॲटॅक आला.

३ दिवस हॉस्पिटल. आईने रात्र-रात्र जागून सेवा केली.

बाबा घरी आले. डॉक्टर म्हणाले – “आता पूर्ण आराम. काम नको. “

 

बाबा आराम करू लागले. पण आई?

सकाळी ६ ला उठून बाबांसाठी गव्हाचा चीक, पथ्याचं जेवण, गोळ्या, तपासण्या…

दुपारी भाजी-चपाती, संध्याकाळी फळं, रात्री खिचडी.

बाबा म्हणायचे – “अगं, तू पण आराम कर. आता आपण दोघे निवृत्त. “

 

आई हसायची – “अहो, तुम्ही बँकेतून निवृत्त झालात… मी ‘आईपणातून’ कधी निवृत्त होऊ?

पोरगं अमेरिकेत आहे… पण त्याची आवडती पुरणपोळी मी आजही करते… फ्रिजमध्ये ठेवते… वाटतं कधीतरी येईल.

पोरगी म्हणते ‘आई, नको करू त्रास’… पण तिच्या बाळंतपणात मीच ३ महिने खिचडी शिजवली.

तुम्ही आजारी आहात… तुमची औषधं कोण देणार?

आईची ड्युटी ‘मरेपर्यंत’ असते हो… तिला VRS नाही मिळत. “

—

२० वर्षांनंतर… ८० वा वाढदिवस…

 

बाबा ८० वर्षांचे झाले. पेन्शन चालू. तब्येत ठणठणीत.

आई ७८ वर्षांची. कंबर वाकली. गुडघे दुखतात. डोळ्याला कमी दिसतं.

पण सकाळी ५ ला उठतेच.

 

बाबांच्या वाढदिवसाला मुलगा अमेरिकेहून आला, मुलगी मुंबईहून.

मोठी पार्टी. केक. फुगे. फोटो.

सगळे म्हणाले – “बाबा, ८० ला पण कसे तरुण दिसता! “

बाबा हसले – “सगळं श्रेय तुमच्या आईचं. तिने जपलं. “

 

जेवणाची वेळ झाली. टेबलावर १२ पदार्थ.

पुरणपोळी, कटाची आमटी, भात, भाज्या, पापड, लोणचं…

मुलगा म्हणाला – “आई, तू केटरर लावला का? एवढं कसं केलंस? “

 

आई हळूच म्हणाली – “नाही रे. रात्री २ वाजता उठून केलं. तुम्ही ५ वर्षांनी आलात ना… वाटलं आवडीचं खायला घालावं. “

 

तेवढ्यात आई चक्कर येऊन पडली.

हॉस्पिटल. ICU. डॉक्टर म्हणाले – “अतिश्रम. शरीर थकलंय. हार्ट वीक आहे. “

 

बाबा ICU बाहेर रडत बसले. म्हणाले – “डॉक्टर, मला घ्या… तिला सोडा. मी निवृत्त आहे… तिची ड्युटी अजून संपली नाही. “

 

मुलगा बाबांचा हात धरून म्हणाला – “बाबा, तुम्ही ६० ला पेन्शन घेतली…

आईने ७८ वर्षं ‘नोकरी’ केली… पगार ०… ओव्हरटाइम २४ तास…

आणि आजही ती ‘रिजाइन’ करत नाही… कारण ‘आई’ या पोस्टला रिजाइन नसतंच. “

—

३ दिवसांनी आई गेली, शेवटचा शब्द…

जाताना आई बाबांचा हात हातात घेऊन म्हणाली –

“अहो, मी जाते… पण काळजी करू नका.

फ्रीजमध्ये ८ दिवसांची भाजी करून ठेवलीय. चपात्या डब्यात आहेत.

तुमच्या गोळ्या कपाटात क्रमाने लावल्यात… चिठ्ठी लिहून ठेवलीय.

पोराला आवडते शंकरपाळी केलीय… त्याला द्या.

आणि हो… तुळशीला रोज पाणी घाला. मी नाही टाकू शकणार आता. “

 

बाबा हमसून हमसून रडले – “अगं, तू गेल्यावर मी काय करू? मी तर काहीच करू शकत नाही. “

 

आई डोळे मिटत म्हणाली –

“तुम्ही काही करू नका… फक्त ‘आठवण’ ठेवा.

की तुमच्या बायकोला ‘निवृत्ती’ मिळाली नाही…

कारण तिने ‘संसार’ नावाची सरकारी नोकरी केली होती…

जिथे ‘डेथ’ हाच रिटायरमेंटचा दिवस असतो. “

 

आई गेली. पण फ्रीज ८ दिवस भरलेला होता.

बाबांनी पहिल्यांदा पोळपाट हातात घेतला…

आणि पहिली पोळी जळली… जळताना डोळ्यात पाणी आलं –

“अरे, ७८ वर्षं ही बाई जळत होती… पण आम्हाला ‘गरम पोळी’ देत होती. “

—

या कथेचे काळजाला भिडणारे ५ बोध…

१. बाबा निवृत्त होतात, आई ‘विसर्जित’ होते…

बाबांना पेन्शन, गौरव समारंभ, शाल-श्रीफळ मिळतं. आईला काय मिळतं? “तू दिवसभर करते काय घरी? ” हा प्रश्न. निवृत्तीनंतर बाबांचं “काम” संपतं… आईचं “काम” दुप्पट होतं – नवऱ्याची सेवा + घर.

२. आईचा ‘पगार’ नसतो… म्हणून ‘किंमत’ नसते का?

जर आईच्या २४ तास कामाचा पगार मोजला… तर महिना 1 लाख होईल. कुक १५ हजार, मोलकरीण ८ हजार, नर्स २५ हजार, टीचर २० हजार, मॅनेजर ३० हजार = आई. पण आपण तिला “फुकट” समजतो.

३. माझी आई काही करत नाही – सगळ्यात मोठं खोटं…

ती सकाळी उठून तुमचा डबा करते… म्हणून तुम्ही ऑफिसला जाता. ती गोळ्या देते… म्हणून बाबा ८० वर्ष जगतात. ती ‘दिसत’ नाही… पण तिच्यामुळे घर ‘चालतं’. वीज दिसत नाही… पण वीज गेली की कळतं.

४. आईला ‘रजा’ हवी असते… ‘पेन्शन’ नाही…

आईला महिन्यातून १ दिवस सुट्टी द्या. तिला म्हणा – “आज तू झोप. जेवण मी करतो. ” ती ४० वर्षं तुमच्यासाठी राबली… तुम्ही १ दिवस तिच्यासाठी राबा. तिची ‘निवृत्ती’ तुम्हीच देऊ शकता.

५. मृत्यूनंतर फोटोला हार घालू नका… जिवंतपणी हाताला फोड येऊ देऊ नका…

आई गेल्यावर “मिस यू आई” स्टेटस टाकू नका. ती जिवंत आहे तोवर तिच्या हातातला पोळपाट घ्या. कारण मेल्यावर स्वर्गात पोळपाट मिळत नाही… आणि तुम्हाला पोळी करता येत नाही.

—

|| शेवटचा मंत्र ||

प्रत्येक मुलाने वाचावा..

“बाबा रिटायर होतात… 

तेव्हा बँक पेन्शन देते.

आई रिटायर होत नाही… 

कारण तिला ‘मरण’ पेन्शन देतं.

बाबा थकले की आराम करतात…

आई थकली तरी स्वयंपाक करते…

कारण पोटाला ‘सुट्टी’ नसते.

जगात एकच नोकरी आहे,

जिथे ‘डेडलाइन’ म्हणजे ‘डेथ’ –

ती नोकरी म्हणजे ‘आईपण’. “

 

आजच घरी जा… 

आईच्या हातातला कपबशी घ्या.

तिला म्हणा – “आई, आजपासून तू निवृत्त.

कारण तू ४० वर्षं काम केलंस… 

आता आमची ड्युटी.

 

ही कथा वाचून डोळ्यात पाणी आलं असेल,

तर ते पाणी वाया घालवू नका.

 

आज आईला फोन करा…

आणि फक्त ३ शब्द बोला…

“आई, दमलीस का? ” बस्स.

तिचा ४० वर्षांची थकवा, तुमच्या ३ शब्दात जाईल.

(सत्य घटनेवर आधारित एक बोधकथा.)

लेखक : अज्ञात 

प्रस्तुती – मीनल केळकर

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्री आशिष  बिवलकर

 इंद्रधनुष्य 

☆ गदिमा यांचे असेही लेखन!!… – लेखक : सुमित्र माडगूळकर ☆ श्री आशिष बिवलकर ☆

गदिमांचे Camlin/Camel ब्रँड साठीचे जाहिरात लेखन!

Camlin/Camel ची शाई अथवा कंपास (कॅमलिन भूमिती बॉक्स) वापरला नाही असा मराठी माणूस सापडणे कठीण. कॅमलिन चा पिवळा ऊंट पाहिला की नक्की क्वालिटी प्रॉडक्ट असणार अशी धारणा होती. मराठमोळ्या दांडेकर कुटुंबीयांनी सुरू केलेला हा सुप्रसिद्ध ब्रँड. गदिमांनी चक्क एकदा यांच्या शाईसाठी जाहिरात लिहिली होती. बहुतेक कालनिर्णयचे जयंतराव साळगावकर यांच्या शिफारसीवरून त्यांनी लिहिली असावी असे ऐकल्याचे आठवते. गदिमांच्या जाहिरात लिखाणाचा एक वेगळा पैलू, खास तुमच्यासाठी.

कॅमलिन शाईबद्दल गदिमा लिहितात..

“सरळ सणाणत जातो वेगे 

भात्यामधुनी सुटला बाण 

*

असेच साधे सवेग सुंदर 

कॅमल शाई मधिल लिखाण 

*

मरूभुमिच्या वाटेवरती 

उंटा पाठी मदार आहे 

*

ज्याची त्याची सोय जाणतो 

ऐसा ईश्वर उदार आहे 

*

त्याने निर्मिली कॅमल शाई 

लिहित्या हाता थकणे नाही”

*

गदिमांना सिद्धहस्त लेखक उगीचच म्हणत नसत…

गदिमांनी मिलिटरी मध्ये म्हणतात तसे Fall in म्हंटल्यावर शब्दांनी ‘अण्णा मी कुठल्या जागी जाऊन बसू? ‘ इतकेच विचारणे बाकी होते असे वाटते.

… सुमित्र माडगूळकर

जाहिरात लेखन: ग. दि. माडगूळकर

आठवण सौजन्य:श्री. सुमित्र श्रीधर

प्रस्तुती : श्री आशिष बिवलकर 

बदलापूर – मो 9518942105

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈