डॉ मकरंद पिंपुटकर
☆ तीच कहाणी पुन्हा एकदा? ☆ डॉ मकरंद पिंपुटकर ☆
रामा मूळचा अलिबागचा. वडिलांना मुंबईत टेक्सटाइल मिलमध्ये नोकरी लागली आणि सगळं कुटुंब मुंबईत स्थलांतरित झालं. परळच्या चाळीतल्या भाड्याच्या दोन खोल्यांमध्ये त्याची आई तुटपुंज्या पगारात जमा व खर्चाचा मेळ घालायचा प्रयत्न करत बसायची.
रामा म्युनिसिपालिटीच्या शाळेत. अगदी नापास नाही झाला कधी पण अभ्यासात यथातथाच. कधी मन रमलंच नाही त्याचं शाळेत. ती फुटक्या गळक्या हौदाची गणितं, ते भुमितीतले त्रिकोण आणि त्यांची क्षेत्रफळं, इतिहासांच्या सनावळ्या – रामाचं डोकंच गरगरायचं. फक्त खेळायचा तास तेवढा त्याच्या आवडीचा. कबड्डीचा तो राजा होता – एकदा चढाईला उतरला की दोघा तिघांना शिवल्याशिवाय तो परत यायचाच नाही आणि कोपऱ्यात रक्षण करताना असा तो समोरच्याच्या पायात घुसायचा आणि चिवटपणाने त्याला असा धरून ठेवायचा जणू गुळाला चिकटलेला डोंगळाच.
PT चे शिक्षक एकदा वडिलांना म्हणालेही होते – पोरगं चांगलं खेळतं. त्याला खेळू द्या, राज्यस्तरावर गेला तर त्या सर्टिफिकेटच्या जोरावर पुढं नोकरी वगैरे चांगली भेटेल. पण धोपटमार्गाने जाणाऱ्या वडिलांच्या डोक्यात काही प्रकाश पडला नाही.
अगदी गटांगळ्या खात नाही पण कसाबसा SYBA पर्यंत रामाची गाडी गेली, SY ला दांडी गुल झाल्यावर वडिलांनी रामाला आपल्याच कारखान्यात चिकटवलं आणि रामा आपल्या वडिलांचे आयुष्य परत पहिल्यापासून जगू लागला. तीच कहाणी पुन्हा एकदा.
रामाचं लग्न झालं होतं, त्याला एक मुलगी होती. आई वडिल परत अलिबागला आपल्या घरी गेले होते. रामाची मुलगी त्याच म्युनिसिपल शाळेत होती. बापाची कबड्डी तिच्याही रक्तात उतरली होती. तीच चढाई करायची तडफ आणि तोच कोपऱ्यातला चिवटपणा. आज मुलीच्या शिक्षकांनी रामाला शाळेत बोलावून घेतले होते – शाळेच्या अभ्यासात गती नसेल फारशी पण तुमची पोरगी चांगलं खेळते. तिला खेळू द्या, राज्यस्तरावर गेली तर त्या सर्टिफिकेटच्या जोरावर पुढं नोकरी वगैरे चांगली मिळेल तिला. आणि हल्ली व्यावसायिक कबड्डीतही करियर करता येतं.
रामासाठी जणू कोणी घड्याळाचे काटे उलट फिरवले होते. त्याच्या नजरेसमोर कबड्डीचा सामना जिंकलेला, घामाने डबडबलेला, अर्ध्या चड्डीतला शाळकरी रामा आला – आणि डोळ्यासमोर आला आजचा कारखान्यात घाम गाळणारा, अजूनही चाळीतल्या त्याच दोन खोल्यांत राहणारा रामा.
रामा निर्धार करून शिक्षकांना म्हणाला – “तिला खेळू दे, मास्तर. माझीच कहाणी मी माझ्या पोरीला पुन्हा एकदा जगायला नाही लावणार. “
© डॉ. मकरंद पिंपुटकर
चिंचवड
मो ८६९८०५३२१५
≈ संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
