श्री मकरंद पिंपुटकर
जीवनरंग 
☆ श्रीमंती… (अनुवादित कथा) – मूळ इंग्लिश लेखक : अज्ञात ☆ अनुवादक – श्री मकरंद पिंपुटकर ☆
“काकू, तुमच्याकडे जुनेपाने गरम कपडे आहेत का हो? ” दारात एक ७-८ वर्षांचा मुलगा आणि त्याच्याहून एखाद दोन वर्षांनी लहान मुलगी उभे होते आणि ते मला विचारत होते.
संध्याकाळची वेळ होती, पावसाळ्याचे दिवस होते, अंधारून आलं होतं आणि कोणत्याही क्षणी जोरात पाऊस कोसळणार होता. असा पाऊस आला की आमच्या चाळीतले light हटकून जातात, आणि तसा light जायच्या आधी मला घरातली जास्तीत जास्त कामं उरकायची होती.
मी खरंतर त्यांच्याकडे दुर्लक्ष तरी करणार होते, किंवा त्यांना पुढे जायला तरी सांगणार होते. पण क्षणभर त्यांच्याकडे पाहिलं, तर गारठली होती ती दोघं, फाटके भिजलेले कपडे, ओले केस, चिखलाने माखलेल्या चपलाही तुटलेल्या.
“या रे पोरांनो, आत या. हा टॉवेल घ्या, डोकं पुसा आधी. मी तुम्हाला गरमगरम चहा देते, आलं घालून. “
चपला दाराशीच काढून ती दोघंही निमूटपणे आत आली. दाराशीच उभी राहिली. दाराजवळ स्टुलावरच बसले ते दोघं, एक आणखी स्टूल समोर ओढून मी त्यांच्यासमोर दोन कप चहा ठेवला, बशीमध्ये बिस्किटं ठेवली, आणि मी माझ्या कामाला स्वयंपाकघरात आले.
आजची पुढची कामं, किराणेवाला, दूधवाला आणि बाकी सगळ्यांची द्यायची बिलं हा असे अनेक विचार डोक्यात घोळत होते, पण बाहेरच्या शांततेने माझी विचारमाला तुटली.
मी बाहेर येऊन पाहिलं, चहा बिस्किटं संपली होती, आणि ती छोटी मुलगी हातातल्या रिकाम्या कपाकडे एकटक बघत बसली होती.
अचानक तिनं विचारलं, “काकू, तुम्ही श्रीमंत आहात का हो? “
मला हसूच आलं. संडास बाथरूम common असलेली आमची चाळ, त्यातलं आमचं दोन खोल्यांचं घर, दहा वर्षं होऊन गेली त्याला रंगाचा हातही दिलेला नव्हता, आणि ही छोटुकली पूर्ण गांभीर्याने मला विचारत होती, “काकू, तुम्ही श्रीमंत आहात का हो? “
“नाही ग बाळा. पण असं का विचारते आहेस तू? “
“तुमच्या कपांना कान आहेत, आणि तुमच्या कप आणि बशा मॅचिंग आहेत, ” एखाद्या प्रौढ माणसासारखे observe करत ती म्हणाली.
मी त्यांना काही जुनी पांघरुणं दिली, मुलांचे दोन कपडे दिले, एक बिस्किटांचा पुडा दिला, अचानक मिळालेला हा खजिना घेऊन ती दोघं उड्या मारत निघून गेले, साधे आभार मानायचं भानही राहिलं नाही त्यांना.
पण त्यांनी वेगळे आभार मानायची गरजच नव्हती, त्यांनी मला माझ्या श्रीमंतीची जाणीव करून दिली होती.
माझ्या हातातल्या त्या कपबशीकडे मी नव्याने पाहत होते. कुठल्यातरी आठवडा बाजारात घेतलेल्या साध्या कपबशा होत्या त्या – निळी बॉर्डर असलेल्या पांढऱ्या कपबशा. पण त्या कपांना कान होते आणि कपबशा मॅचिंग होत्या.
ती दोघं गेले, मी स्वयंपाकाला लागले. घरात गॅस सिलिंडर होता, दोन वेळेच्या जेवणाची भ्रांत नव्हती, घराचे कर्जाचे हप्ते फिटत आले होते, नवरोबा निर्व्यसनी होता, कुटुंबाचं पोट भरता येईल आणि सणासुदीला बजेट सांभाळत हौसमौज करता येईल अशी त्याला पक्की नोकरी होती, आमची मुलं गुणी होती, मेहनती होती.
मी श्रीमंत होते.
स्वयंपाक संपला होता, मी बाहेरच्या खोलीत आले, “हे” यायची वेळ होत आली होती, मी देवापुढे दिवा लावला, उदबत्ती लावली, खोली आवरली.
दारात त्यांच्या चपलांच्या चिखलाचे डाग तसेच होते, पण मी ते लगेच पुसले नाहीत.
मी ते नवऱ्याला दाखवणार होते, आणि अभिमानाने सांगणार होते, “आपण श्रीमंत आहोत. “
मूळ इंग्लिश लेखक : अज्ञात
मराठी अनुवाद : श्री मकरंद पिंपुटकर (स्वैर अनुवाद)
चिंचवड, पुणे. मो 8698053215
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
