श्री मेघःशाम सोनवणे
जीवनरंग
☆ दयाळूपणाचा महिमा – (अनुवादित) – मूळ इंग्रजी लेखक : अज्ञात ☆ मराठी अनुवाद – श्री मेघःशाम सोनवणे ☆
माझे नाव वेरोनिका आहे. मी ८० वर्षांची आहे. मी ब्राइटनमधील एका हार्डवेअर दुकानाच्या वरच्या एका छोट्या अपार्टमेंटमध्ये एकटी राहते. माझ्याकडे जास्त पैसे नाहीत, पेन्शन, थोडी बचत यावर माझे घर चालते.. बाल्कनीतील माझ्या बागेत, पुदिना, थायम आणि एक हट्टी टोमॅटोचे रोप आहे.
दर शुक्रवारी, मी नेहमीच्याच सुपरमार्केटमध्ये जाते. त्याच वेळी आणि त्याच गाडीत. मी चहा ची पावडर, ब्रेड, सूप चे कॅन आणि नेहमीच… नेहमीच मोठ्ठ चॉकलेट खरेदी करते. हीच माझ्यासाठी मेजवानी असते.
एका पावसाळी दुपारी, मी एका तरुणीच्या मागे रांगेत होते. तिच्यासोबत दोन लहान मुले होती. एक हळू हळू रडत होतं. दुसऱ्याच्या हातात खेळण्यातला एक कापडी ससा होता ज्याला एक डोळा नव्हता.
तिने दूध, अंडी, तांदूळ, गोठवलेले वाटाणे, डायपर हे सगळं सरकत्या बेल्टवर ठेवले. तिचे हात थरथरत होते. जेव्हा कॅशियर ने ३८. ७६ डाॅलर बिल झाल्याचे सांगितले ते ऐकून ती एकदम स्तब्ध झाली. तीने रोखपाल (कॅशीयर) ला क्रेडिट किर्ड दिले. ते नाकारले गेले. तीने दूसरे कार्ड दिले. ते ही नाकारले गेले.
ती तरुणी रोखपाल (कॅशीयर) जवळ काहीतरी कुजबुजली “मी यातून दूध आणि पाव (ब्रेड) वगळू शकते का?” तीचा आवाज तुटक येत होता.
तेव्हाच मी काहीही विचार न करता माझं कार्ड रोखपाल (कॅशीयर) ला देत त्या तरुणीला त्या सर्व वस्तू माझ्या खात्यातून देण्यास सांगितले. त्या तरुणीने डोळे विस्फारून मागे वळून बघितले व म्हणाली “नाही, मी हे नाही स्विकारू शकत. “
“तू हे घेऊ शकतेस” मी म्हणाले ” कधी ना कधी आपणास सर्वांना मदतीची गरज पडतेच. ” तीने धन्यवाद करण्याआधीच मी स्मितहास्य केले व माझी छोटीशी पिशवी बॅग घेऊन तेथून निघून आले. मी हे काही तीचं धन्यवाद ऐकण्यासाठी केलं नव्हतं.
मला माझं तरुणपण आठवलं. तुटलेली. घाबरलेली. नवरा गेल्यानंतर माझ्या मुलाला मी कसंतरी वाढवत होते. एकदा मी अशीच रांगेत उभी होते… आणि मला कोणीही मदत केली नव्हती. म्हणून मी तीचं बील दिलं आणि घरी निघून गेले.
पण मला पुढचं काही माहीत नव्हतं.
ती तरुणी, तीचे नाव लैला होते, तीने त्या रात्री सार्वजनिक फेसबुक वर या मदतीविषयी लिहिले. “आज एका अनोळखी व्यक्तीने माझ्या किराणा सामानाचे पैसे दिले. पांढरे केस आणि दयाळू नजर असलेली एक वयस्कर महिला. तिने मला व्याख्यान दिले नाही. काहीही मागितले नाही. फक्त पैसे दिले. आणि निघून गेली. मी गाडीत बसून रडले. माझ्या मुलांनी त्या रात्री तिच्यामुळे जेवण केले. जर तुम्ही तिला ओळखत असाल तर तिला सांगा… या कृतीसाठी फक्त धन्यवाद पुरेसे नाही. “
कोणीतरी टिप्पणी केली, “थांबा – तिने पिवळा रेनकोट घातला होता का?”
आणखी एकाने लिहिले “ती थॉम्पसनच्या हार्डवेअरच्या वर राहते, बरोबर? मी तिला दररोज सकाळी झाडांना पाणी देताना पाहतो. “
तासाभरातच लोकं माझ्या दारासमोर दिसू लागले. ते काही वार्ताहर नव्हते की त्यांचेकडे कॅमेरे ही नव्हते. ते माझे शेजारी होते. ते माझ्यासाठी फुलं, घरी बनवलेल्या जॅम ची बाटली, हाताने विनलेले मफलर वगैरे घेऊन आले होते.
एका किशोरवयीन मुलाने एक चिठ्ठी लिहिली, “तू तिच्यासाठी पैसे दिले. मी ही यापुढे पैसे देत जाईन, मी आता युवा केंद्रात मुलांना मोफत शिकवत आहे. “
मग पत्रे यायला लागली.
एका परिचारिका (नर्स) ने लिहिले “काल रात्री एका रुग्णाला सांत्वन देण्यासाठी मी उशिरापर्यंत दवाखान्यात थांबले, कारण तुम्ही मला दयाळूपणा फार महत्त्वाचा आहे याची आठवण करून दिली.”
व्यसनातून नुकताच सावरणारा एक माणूस लिहितो “मला सापडलेले पाकीट मी मालकाला जसेच्या तसे परत केले. मला तुम्ही केलेल्या उदारतेची आठवण आली होती. “
आणि लैला? ती गेल्या आठवड्यात मला भेटायला आली होती. तिच्या मुलांनाही सोबत घेऊन आली होती. आम्ही माझ्या बाल्कनीत बसलो. चहा घेतला. त्या लहान मुलाने मला त्याचा खेळण्यातला कापडी ससा, ज्याला एक डोळा नव्हता तो दिला. “त्याला तू फार आवडतेस, ” ती म्हणाली.
मी अजूनही दर शुक्रवारी त्या नेहमीच्या सुपरमार्केटमध्ये जाते.
आता, काही वेळा, कुणीतरी मी घेतलेल्या चाॅकलेट बार चे पैसे रोखपाल (कॅशीयर) ला देतो. आणि मी त्यांना ते देऊ देते. कारण दयाळूपणाची भावना संपायला नको. ती भावना फक्त वाट पाहत असते…. कोणीतरी धाडसी व्यक्तीची जो ते सुरू करेल.
आणि जर तुम्ही विचार करत असाल तर, कुणाच्या मनात आशा जागवण्यासाठी तुमच्याकडे पैसेच असले पाहिजेत असं नाही गरज नाही. तुम्ही फक्त एखाद्या गरजू ला जावून भेटण्याची आवश्यकता आहे. त्यांना खरोखर भेटा, आणि शब्दांशिवाय म्हणा, “मी या सर्व परिस्थितीमधून गेलो आहे. आणि आता मी तुमच्यासोबत आहे. “
जग असंच चांगलं होत जाईल, सुधारत जाईल, मोठमोठी भाषणं, आश्वासनं किंवा मथळ्यांमधून (हेडलाईन्स) नाही, तर शांत क्षणांमध्ये, सामान्य लोकांसमवेत. जो एकमेकांची काळजी घेण्याची निवड करतो.
मूळ इंग्रजी कथालेखक – अनामिक
मराठी अनुवाद – मेघःशाम सोनवणे
नाशिक, मो 9325927222
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
