श्री मंगेश मधुकर
जीवनरंग
☆ “परी…” – भाग – १ ☆ श्री मंगेश मधुकर ☆
सुट्टीचा दिवस आणि काहीही पर्याय नसल्यानं सौंसोबत खरेदीसाठी मॉलमध्ये यावं लागलं. विंडो शॉपिंग सुरु असताना प्रत्येक वस्तू सौ हातात घेऊन पाहत होती आणि त्यातही वैताग म्हणजे हे कसंय, ते कसंय असं विचारत होती. दीड तास फिरत होतॊ तरी तिचा उत्साह कमी झाला नव्हता. मला मात्र प्रचंड कंटाळा आलेला, फिरून फिरून पाय दुखायला लागले तिला सांगून एका ठिकाणी थांबलो. मोबाइल पाहत असताना पाठीमागून आवाज आला. “हॅलो मि. नरेश” मान फिरवून पाहिलं तर पन्नाशीचा उंचापुरा, सडपातळ, गोरगोमटा, मोठाले घारे डोळे, धारदार नाक, काडीचा चश्मा, निळी जीन्स आणि पांढरा टी शर्ट घातलेला प्रसन्न चेहऱ्याचा एकजण हसत समोर उभा.
“येस. ”मी विचारलं खरं पण मनातल्या मनात ओळख पटवण्याचे प्रयत्न सुरू होते. (संडे डिश)
“हॅलो, मि नरेश. ओळखलं का? ”त्यानं पुन्हा विचारलं.
“सॉरी!! लक्षात येत नाहीये पण चेहरा पाहिल्यासारखा वाटतोय”
“पंचवीस वर्षांनी हा चेहरा पाहताय. इतक्या काळात सगळं काही बदलतं. यू आर ऑल्सो चेंज्ड अ लॉट. ”
“हे मात्र खरंय”डोक्यावरून हात फिरवत म्हणाल्यावर तो मनापासून हसला.
“मि. नरेश, तुम्हांला मघाशीच पाहिलं आणि खात्री झाल्यावर भेटायला आलो. ”सारखं सारखं मि. नरेश ऐकून एकदम डोक्यात ट्यूब पेटली.
“आयला, तू परी, सॉरी म्हणजे तुम्ही….. ”माझ्या ओरडण्यानं मॉलमधल्या काही नजरा आमच्या दिशेनं वळल्या.
“येस, फायनली ओळखलं” अत्यानंदानं कडकडून मिठी मारल्यावर परी अवघडला. त्याच्यासाठी हे अनपेक्षित होतं.
“परी…. आय मीन परिमल, ग्रेट सरप्राइज”
“ कॉल मी परी.. पूर्वीसारखं. फिल गुड् टु हियर.. ”मोहक हसत परीमल म्हणाला. कमालीचा देखणा असलेल्या परीला वाढलेलं वय देखील शोभत होतं. अगदी सिनेमातला हीरोच. त्याच्याशेजारी मी म्हणजे हापूस आंब्यासोबत सुरण. कँटिनमध्ये झालेली आमची पहिली भेट आठवली. (संडे डिश)
“हॅलो सर, मी परिमल. फस्ट इयरला आहे. एक मदत पाहिजे होती. ”
“बोला” मी
“आता माझा चहा नाश्ता झाला. “
“मग मी काय करू”
“माझं पाकीट हरवलंय किवा कदाचित घरीच राहीलंय. बिल देण्यासाठी पैसे नाहीत. आय नीड हेल्प.. प्लीज.. उद्या तुमचे पैसे परत करीन. हा माझा पत्ता. ”
“ओके डोन्ट वरी.. मी बिल देतो. ”किमान दहा वेळा परिमल ‘थॅंकयू’ म्हणाला. त्यादिवसानंतर आमची मैत्री झाली. तसं पहायला गेलं तर सगळ्याच बाबतीत. आमच्यात खूप फरक होता. तो श्रीमंत, मी मध्यमवर्गीय. कारमधून कॉलेजला यायचा तर मी बसनं. दिसायला अतिशय देखणा जणूकाही राजपुत्रच. कॉलेजमध्ये मुलींच्या दिलाची धडकन तर मुलं खार खाऊन आणि गंमत म्हणजे यासगळ्यापासून परी मात्र एकदम अलिप्त. फारसं कोणाशीच बोलायचा नाही. अगदीच कोणी बोलायला गेलं तर विचारलेल्या प्रश्नांना उत्तरं द्यायचा. इतकं असूनही माझ्याशी बोलायचा. आमची घट्ट मैत्री झाली. घरी येणं जाणं सुरू झालं म्हणजे बऱ्याचदा तो माझ्या घरी यायचा. आईशी गप्पा मारायचा. तिच्या हातचं त्याला खूप खूप आवडायचं. मनसोक्त जेवायचा. कुठंतरी तो आपल्या आईला शोधत होता कारण एकुलता एक असूनही सगळं बालपण हॉस्टेलला गेलं. त्यात आई-वडिलांचा घटस्फोट झाल्यावर तर परी जास्तच एकटा पडला. पैसा कितीही असला तरी एक सेकंदाचा मायेचा स्पर्श देऊ शकत नाही. हे परखड सत्य परीला फार लवकर समजलं होत. त्याच्या भल्यामोठ्या घरापेक्षा आमच्या चाळीतल्या दोन रूममध्ये जास्त रमायचा. तिथंच त्याला नलू भेटली आणि……
—
जुन्या आठवणीत हरवून मी परिमलकडे भान हरपून एकटक पाहत होतो. (संडे डिश)
“व्हॉट हँपन, असं का पाहताय”परीच्या आवाजानं भानावर आलो. एक सांगायचं म्हणजे परी नेहमीच मला ‘मि. नरेश’ अशी हाक मारतो अन आदरयुक्त बोलतो कारण माहिती नाही पण त्यानं एकदाही एकेरी हाक मारली नाही.
“मित्रा, खूप वर्षांनी भेटलास फार भारी वाटतंय. ”
“सेम हीयर”पूर्वीसारखच त्रोटक बोलायची परीची सवय अजूनही तशीच होती.
“कसे आहात. ”परीनं विचारलं.
“संसार, नोकरी आणि जबाबदाऱ्या. रुटीन लाईफ.. तुझं काय? ”
“जर्मनीला असतो. बिझनेस”
“बायको-मुलं”
“एकटा जीव सदाशिव…. ”
बोलताना परी भकास हसला.
“का रे”
“यू नो एव्हरीथिंग. जी आवडली ती नशिबात नव्हती आणि नंतर कोणी आवडली नाही. म्हणून मग एकटेपणालाच लाईफ पार्टनर केलं. नाहीतरी लहानपणापासून तोच सोबत होता. ”आपली वेदना परीनं सहजपणे व्यक्त केली पण माझ्या अंगावर शहारा आला. त्याचं पहिलं आणि एकमेव प्रेम अयशस्वी होण्यात माझाही सहभाग होताच. पूर्वीच्या गोष्टी डोळ्यासमोर आल्या. कसतरीच वाटलं मी त्याच्या नजरेला नजर देऊ शकलो नाही. दोघंही एकदम गप्प झालो काहीक्षण विलक्षण अवघडल्यासारखे गेले. तितक्यात सौ आल्या. परिमलला बघून तिला प्रचंड आश्चर्य वाटलं.
“परी, माय लाईफ पार्टनर”मी ओळख करून दिली तेव्हा सौ प्रचंड कौतुकानं परिकडे पाहत होत्या. कोणालाही सहज भुरळ पाडेल असंच त्याचं व्यक्तीमत्व होतं. (संडे डिश)
“वहिनी, नमस्कार, मी.. ”
“परिमल भाऊजी.. ह्यांनी तुमच्याविषयी सांगितलं होतं”
“आय होप, चांगलंच बोलले असतील” तिघंही मोठ्यानं हसलो.
“परी, घरी चल. ”
“आज नको. नंतर येतो. ”
“भाऊजी चला ना. आईंना खूप आनंद होईल. ”आईचा उल्लेख झाल्यावर परी भावूक झाला.
“आता आम्ही नवीन घरात राहतो. चाळीतलं घर केव्हाच सोडलं. ”मी
“पण तिथली माणसं आणि आठवणी सोबत असतीलच ना त्या कधीच साथ सोडणार नाहीत. ”परी कोणाविषयी बोलतोय हे लक्षात आलं. इतक्या वर्षांनंतर सुद्धा तो नलूला विसरला नव्हता.
आयुष्यात कितीही पैसे कमावले तरी पहिली कमाई कधीच विसरली जात नाही. पहिल्या प्रेमाचं सुद्धा असंच काहीसं असतं.
परी नलूला अजिबात विसरला नव्हता हे लक्षात आलं. थेट विचारलं नसलं तरी तिच्याविषयी जाणून घ्यायची तीव्र ईच्छा त्याच्या डोळ्यात स्पष्ट दिसत होती.
“थॅंकयू मि. नरेश”
आईला भेटण्याची अतीव इच्छा आणि माझ्या बायकोचा अतिआग्रह यामुळे परी घरी आला. घरात पाऊल टाकण्यापूर्वी शूज काढले. चाळीतली सवय. सगळ्यात आधी आईला भेटला. ध्यानीमनी नसताना परीची भेट झाल्यामुळे आईला प्रचंड आनंद झाला. खूप दिवसांनी मायेचा निखळ स्पर्श अनुभवल्यावर भावुक झालेल्या परीनं आलेला हुंदका कसाबसा आवरला. पैसा, प्रतिष्ठा असूनही नियती रूसलेली म्हणूनच वाट्याला आनंदापेक्षा दु:खच जास्त. सगळं काही असूनही रिकामाचं. त्यात नलूबरोबर फुलणारं नातं ही अचानक तुटलं.
– क्रमशः भाग पहिला
© श्री मंगेश मधुकर
मो. 98228 50034
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
