मराठी साहित्य – जीवनरंग ☆ धाडस – – भाग – २ ☆ श्री विश्वास दाते ☆

श्री विश्वास दाते

🌸 जीवनरंग 🌸

☆ धाडस – – भाग – २ ☆ श्री विश्वास दाते ☆

☆

(स्वत:ची मन:शांति ढळू नये म्हणून, मी सर्व धैर्य एकवटून झालेल्या घटना, कोणत्याही प्रकारचा आडपडदा न ठेवता सुलेखाला सांगायचे ठरविले. विचारांचे मोहोळ चालू असताना गाडी चालवत घरी कसा पोहोचलो ते सांगणे अवघड आहे.) इथून पुढे – –

संध्याकाळचे जेवण होऊन आवरा आवर होईपर्यंत मी मनातल्या मनात काय आणि कसे बोलायचे याची पुन्हा पुन्हा उजळणी केली. अखेरीस सारे धाडस एकवटून, सुलेखाला जवळ बसायची विनंती केली.

माझा चेहरा पाहून ती म्हणाली, “ काय रे, तुझा चेहेरा एवढा गंभीर का? कसला तरी चिंतादायक विचार करत असल्यासारखा दिसतोस. ” आपल्या बायकोपासून आपण काहीही लपवून ठेवू शकत नाही याचा मला पुन्हा एकदा प्रत्यय आला.

खाली मान घालून मी म्हणालो, “सुलू, मी तुला आता जे सांगणार आहे ते प्रथम पूर्णपणे ऐकून घ्यावेस असे मला वाटते. त्यानंतर तू जे म्हणशील आणि करशील ते मला पूर्ण मान्य असेल. ”

सुलेखा “रवी, आता माझी उत्कंठा फार ताणू नकोस. सांग काय जे झाले असेल ते. आणि अपराध्यासारखा खाली बघून बोलू नकोस. माझ्याकडे बघ. ”

पुन्हा एकदा धीर एकवटून मी बोलायचा प्रयत्न केला पण शब्द घशात अडकले. वर बघायचे धाडस काही झाले नाही पण पाण्याचे दोन घोट घेऊन, मी म्हणालो, “सुलू, माझ्या हातून एक घोर अपराध घडला आहे. तुला तो कसा सांगू आणि क्षमा तरी कशी मागू हे मला सुचत नाही आहे. ”

“रवी, मी तुला पूर्ण ओळखते. तुझ्या हातून काही भयंकर होईल असे मला तरी वाटत नाही. खुशाल स्पष्टपणे काय ते सांग.”

मला थोडा धीर आला. “सुलू, माझ्या कंपनीत कामाच्या जागी अंजली नावाची एक तरुण मॅनेजर आहे. मला काय झाले होते हे मला आता कळत नाही आहे पण तिच्या तरुण व्यक्तिमत्वामुळे आणि कामाच्या धडाक्यामुळे मी तिच्याकडे आकर्षित होत गेलो. काही वेळा तिच्याबरोबर संध्याकाळी विरंगुळा म्हणून हॉटेलामध्येसुद्धा गेलो. पण तिला जास्त जवळकीने स्पर्श करण्याचे धाडस कधीही झाले नाही. फार तर कधी हातात हात घेतला असेल तेवढेच. माझ्या मनावर तिचे काय गारूड झाले होते ते कळत नाही आहे पण मी तिला तिच्याबद्दल वाटणाऱ्या भावना व्यक्त करणाऱ्या एक दोन चिठ्ठ्या पण पाठविल्या.”

सुलेखा स्तंभित होऊन ऐकत होती. ती काही बोलायच्या आधी, मे म्हणालो, “सुलू, आता मी सुरू केले आहे ते मला संपूर्णपणे सांगू दे. मग तू जे काय बोलशील अथवा करशील ते सहन करण्यास मी पूर्णपणे तयार आहे.”

सुलेखाने मानेनेच संमती दिल्यावर, मी झालेल्या सर्व घटना इत्थंभूत विदित केल्या. तसेच मी आता कोणत्या कठीण परिस्थितीत अडकलो आहे याची पण कल्पना दिली. तसेच माझ्यावर आणि आमच्यावर काय गंभीर परिणाम होऊ शकतील हे पण मी तिला समजावून सांगीतले.

“सुलू, मला तर आता काही सुचत नाही आहे. मी तुझा पूर्ण अपराधी आहे. अंजली तिच्या स्वार्थासाठी मला झुलवत होती हे स्पष्ट आहे. मी जर अंजलीच्या धमक्यांना शरण गेलो तर जन्मभर स्वतःला माफ करू शकणार नाही. तुझ्या पण डोळ्यात बघू शकणार नाही. शांतपणे झोपूही शकणार नाही.” 

सुरुवातीला साहजिकच सुलेखा माझ्यावर चांगलीच भडकली. अखेरीस तटकन उठून झोपायच्या खोलीकडे जात म्हणाली, “रवी, खरोखरच तू माझा अपराधी आहेस. आत्ता तर मला तुझे तोंड पण बघावेसे वाटत नाही.”

त्यानंतर मी हॉलमधील कोचावर अख्खी रात्र तळमळत काढली कारण झोपायच्या खोलीत जायचे धाडस झाले नाही. घरी आणि कंपनीत यापुढे मला फक्त अंधार दिसत होता.

सकाळी, बऱ्याच वेळाने सुलेखाचा अबोला संपला आणि म्हणाली, “रवी, मलाही रात्रभर झोप नाही लागली. मन सैरभैर झाले होते. पण शेवटी लक्षात आले की मी तुझा स्वभाव पूर्ण ओळखते. तुझ्या हातून जे घडले आहे ते तुझ्यासारख्या सध्याच्या वयात आणि तुझ्या कामाच्या परिस्थितीत अनेक पुरुषांच्या बाबतीत घडत असावे. मोहजाल म्हणतात ते हेच असावे. तू माझ्यापासून काहीही लपविले नाहीस याचा मला अभिमान आणि आनंद वाटत आहे. तुझा माझ्यावरील विश्वास पण स्पष्ट झाला. तुझ्या द्विधा मन:स्थितीची मला पूर्ण कल्पना आली. आता आपण दोघे मिळून जे होईल त्याला तोंड देऊ. काय वाटेल ते होऊ दे, पण अंजलीच्या धमक्यांना यापुढे भीक घालू नकोस. ” 

एकमेकावरील प्रेमाचा आणि विश्वासाचा विजय झाला होता. प्रथमच माझ्या मनावरील दडपण बऱ्याच प्रमाणात उतरले.

त्यानंतर आम्ही दोघांनी मिळून अंजलीशी काय बोलायचे हे ठरविले आणि सोमवारी स्थिर मनाने परत कामावर निघालो.

मी अंजलीला माझ्या केबिनमध्ये बोलावून घेतले. तिच्या चेहेऱ्यावर विजयी भाव असल्याचे जाणवले. तिला बसायला सांगून मी ठामपणे बोललो, “हे बघ अंजली मी तुझी मागणी कदापि मान्य करू शकत नाही. झालेल्या घटनांबद्दल मी माझ्या बायकोला सर्व माहिती दिली आहे. आणि माझ्या बायकोचा माझ्यावर संपूर्ण विश्वास असल्याने ती मला विनाअट संपूर्ण सहकार्य करणार आहे. ”

अंजली काही काळ दिङ् मूढ होऊन माझ्याकडे बघत राहिली. तिला माझ्या या उत्तराची जराही अपेक्षा नसावी. मग जरा सावरून तिच्या नवीन अवतारात छद्मीपणे म्हणाली, “मला बायकोबद्दल काय सांगताय, तिला तुम्ही पटवले असेल. पण, कंपनीच्या व्यवस्थापनाचे काय? मी आता त्यांच्याकडे तुमच्यावर लैंगिक अत्याचाराचा आरोप करायला जाते. तुम्हाला माहीत आहे की तुम्ही मला पाठवलेल्या चिठ्ठ्या आणि इमेल्स माझ्याकडे आहेत. मला बढती पाहिजे म्हणजे पाहिजे. मी पुढचे पाऊल उचलण्याआधी, तुम्ही तुमच्या निर्णयाचा फेरविचार करा. ”

अंजली माझ्या उत्तराची वाट बघत, नजरेला नजर देत, उद्दामपणे उभी राहिली.

या अशा धमकीच्या शक्यतेची कल्पना मला आधीच होती आणि त्याप्रमाणे त्याची प्रतिक्रिया पण माझ्याकडे तयार होती. त्या शांततेचा फायदा घेऊन, मी समजावणीच्या स्वरात पुढे म्हणालो, “अंजली, बैस खाली. आणि मी तुला आता जे सांगत आहे ते शांतपणे ऐकून घे. ”

कुतूहल पोटी का होईना, अंजली परत खाली बसली.

मी, “अंजली, तुझ्या तरुण मनाला माझ्या हातून प्रोत्साहन दिले गेले ही माझी घोडचूक होती. झालेल्या घटनांचा मला पूर्ण पश्चाताप होत आहे. तू पुढे काय करणार या बाबतीत मी तुला थांबवू शकत नाही पण सल्ला नक्कीच देऊ इच्छितो. माझ्या मते, माझी इतक्या वर्षांनी निर्माण झालेली कंपनीतील प्रतिमा बऱ्यापैकी उजळ आहे. तुझ्याबद्दल तुझे सहकारी तुझ्यामागे काय बोलतात याची कदाचित तुलाही कल्पना असेल. तुझ्यावर भविष्यात कोणताही दुष्परिणाम व्हावा अशी माझी अजिबात इच्छा नाही. एक अनुभवी सहकारी म्हणून मी तुला सांगतो की तुझ्या हातून मला जरी काही त्रास झाला तरी तुझी सध्याची वागणूक तुझ्याच पुढील आयुष्यात तुझ्यासाठी योग्य ठरणार नाही. ”

अंजली तिच्या धमकीवरील ह्या अनपेक्षित प्रतिक्रियेने, नि:शब्द झाली.

“मी तुला स्पष्ट सांगतो की हा विषय येथेच संपवण्याची माझी तयारी असून आपण पूर्वीप्रमाणे फक्त चांगले सहकारी म्हणून काम करू या. आणि हेही स्पष्ट करतो की त्यातूनही तू तुझी धमकी पुढे नेलीस तर मी येणार्‍या परिस्थितीस तोंड देण्यास पूर्णपणे तयार आहे. एक नक्की की सध्या तरी मी तुला हे प्रमोशन देऊ शकत नाही. या उलट कंपनीतील आणि बाहेरही तुझी प्रतिमा कायमची खराब व्हायची शक्यता आहे. माझा हा निर्णय माझ्या स्वत्व आणि मनःशांतीसाठी महत्वाचा आहे. कदाचित काही वर्षांनी तुला माझा हा निर्णय कसा योग्य आहे हे पटेलही. आत्ता तरी तुला सद्‍बुद्धी सुचेल अशी अपेक्षा आहे. आत्ता तू जाऊ शकतेस. ”

एखादी गोष्ट किती ताणायची याची समज हुशार अंजलीला असावी कारण दोघांच्याही सुदैवाने अंजलीने आपले पाऊल मागे घेतले. हे पेल्यातील वादळ तेव्हाच शमले आणि काही महिन्यांनी अंजली राजीनामा देऊन कुठे तरी दुसरीकडे नोकरीसाठी गेली. त्यानंतर आपले उत्तम काम तसेच चालू ठेवून, अतिशय समाधानी आणि यशस्वी आयुष्य व्यतीत करत, मी योग्य वेळी निवृत्त झालो.

– समाप्त – 

 ☆

© श्री विश्वास दाते 

संपर्क –  चिन्मय अपार्टमेंट, 54, मयूर कॉलनी, कोथरूड, पुणे 411038 मो +९१ ९८५००३५३६२, vishwasdatye@gmail.com

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈