डॉ. शैलजा करोडे
जीवनरंग
☆ आनंदाचे पान… ☆ डॉ. शैलजा करोडे ☆
सकाळी साडेपाचचा अलार्म वाजला तशी मी खाडकन उठले. अंग ठणकत होतं. उठण्याची अजिबात इच्छा नव्हती. रात्री माझ्या तान्हुल्यानं बरंच जागवलं होतं. त्याला दात येत असल्याने सारखं किरकिरतं होतं. बराच वेळ त्याला अंगा खांद्यावर थोपटत राहिले तेव्हा तो झोपला.
मी चूळ भरली, दात ब्रश केले आणि गिझर ऑन केला. पण गरम पाणी येईना. याचीही काॅईल आजच जळायची होती काय? सगळा मूड खराब झाला. घरात एक जुनं वाॅटर हिटर होतं आणि विशेष म्हणजे हाताशी लवकर लागेल अशा जागी ठेवलेलं असल्यानं लगेच सापडलं. तेवढाच मनाला दिलासा.
बाथरूममधून निघून किचनकडे मोर्चा वळवला. गॅस लायटर लावला. गॅस शेगडी पेटेना. दोन तीन वेळा ट्राय केलं पण परीणाम शून्य. गॅस पाईप लाईन बंद तर नाही? शेजारी वर्मांकडे फोन केला. “दीदी, मैने पूछताछ की तो आधा घंटा लगेगा बोला है।”
“ओ. के. ” मी फोन ठेवला. अशाच अर्जन्सीसाठी माझा “कूक फूड टापही” होता म्हणून बरं. वेळ असा फटाफट गेल्याने स्वयंपाकाचा मला मेनू बदलावा लागला. मसाले भात व कोकमची कढी केली.
बाळाचे दूध गरम करून ठेवले. त्याची औषधं, दुपटी सगळं सासूबाईंजवळ ठेवलं. “आई, बाळाला सांभाळा, घरातील कामाची चिंता करू नका, मी करीन ऑफिसातून आल्यावर. बाळाची काळजी घ्या. “
“अगं घेईन मी बाळाची काळजी, माझाही नातू आहे ना तो. माझ्या मुद्दलावरचं व्याज आहे ते, आणि व्याज नेहमीच प्रिय असतं ना. “
“आई, काय करू हो. माझ्या सगळ्या रजा संपल्यात. बाळाला सोडून जायला मन नाही होत आहे. ऑफिसाचे ऑडीट चालू आहे. कामाचं प्रेशर आहे. नाही तर बिन पगारी रजा टाकली असती. “
“जा तू, नको काळजी करुस. छाया पण येईलच आता कामाला. “
माझा व सुधीरचा डबा भरला आणि मी निघाले. आज नेमक्या सगळ्याच ट्रेन लेट होत्या. कोठे अपघात झाला होता म्हणे. तूफान गर्दीतून कशीबशी गाडीत चढले. पॅसेजमध्ये सरकले तर समोरच माझी मैत्रिण सीमा दिसली. “हाय मीना, ये इकडे” तिने हात उंचावला. मी तिच्याजवळ गेले तशी सगळ्यांनी सरकून थोडीशी जागा मलाही बसायला दिली.
सीमाने मोगर्याचा गजरा दिला. मोगर्याच्या घमघमाटाने सकळपासुन चिंताक्रांत असलेल्या चित्तवृत्ती थोड्या फुलून आल्या. एवढ्यात ट्रेनमध्ये खेळणी विकणारी बाई आली. मोर, घोडा, ससा, ड्रम वाजवणारा विदूषक, “घ्या ताई खेळणी घ्या, हा विदूषक घ्या, ड्रम वाजला कि बाळ खुदकन हसेल. “
तिने बाळाचे नाव काढले आणि माझा छकुला माझ्या नजरेसमोर आला. घेऊन जाते मी त्याच्यासाठी हे खेळणं, खेळेल तो सायंकाळी, बरं वाटेल त्याला तोपर्यंत. या खेळणी विकणारीमुळेच माझ्या मनात हा सकारात्मक विचार आला आणि मी चटकन ते खेळणे घेतले.
गाडीत नेहमीच आपल्या अंदाजात येणारी लता किन्नर आली, “तुमच्या मनोकामना पूर्ण होवोत, इच्छा पूर्ण होवोत, तुम्हांला नोकरीत बढती, पगारवाढ मिळो” ती म्हणत होती.
“माझ्या बाळाला लवकर बरं वाटावं असा आशीर्वाद दे ना”.
“अगं वाटेल बरं, काळजी करू नकोस. डाॅक्टरांकडे ने, अजिबात हयगय करू नकोस. “
माझं स्टेशन आलं, मी उतरले. स्टेशनपासून पाच मिनिटांच्या अंतरावर माझं ऑफिस होतं. रस्त्याने चालतांना एक आठ दहा वर्षाचा असेल तो मुलगा. “ताई पेन घ्या ना. ”
मला पेन नको होता. “नाही रे बाळा, मला पेन नको, आहे माझ्याकडे. “
“ताई घ्या ना, आज एकही पेन विकला गेला नाही, खूप भूक लागलीय, पण खाण्यासाठी पैसे नाहीत माझ्याकडे. ” त्याचा चेहरा केविलवाणा रडका झाला.
“आण, किती पेन आहेत तुझ्याकडे? ”
“दहा आहेत ताई, ”
“दे सगळे, हे घे शंभर रूपये. ”
त्या मुलाला खूप आनंद झाला. त्या हास्यात मला माझ्या बाळाचं हास्य दिसलं. नकळत माझ्याही ओठांवर हास्य आलं.
ऑफिसात कामाचा डोंगर मी उपसला आणि महिन्याभरापासून चालू असलेलं ऑडीट आज संपलं. सगळ्यांनी सुटकेचा निःश्वास सोडला.
मी घराकडे धाव घेतली आणि प्लॅटफाॅर्मवरील चालू होत असलेली लोकल पकडली. आतील सहयात्रींनी मला मध्ये खेचले.
मी घरात पाऊल ठेवलं आणि हसतं खेळतं माझं बाळ पाहून माझंही ह्रदय आनंदानं उंचबळून आलं. मी ड्रम वाजविणारा विदूषक बाळापुढे ठेवला. त्याच्या ढुम ढुम, तड तड आवाजानं बाळ हसू लागलं आणि सकाळी निराशेनं ग्रासलेलं माझं मन आनंदानं फुललं. आनंदाचं पान उघडलं गेलं होतं.
© डॉ. शैलजा करोडे
नेरुळ नवी मुंबई मो. 9764808391
ईमेल – karodeshailaja@gmail.com
