डॉ. ज्योती गोडबोले
जीवनरंग 
☆ बदल — भाग – २ ☆ डॉ. ज्योती गोडबोले ☆
(माधवन बिचारा काहीच बोलला नाही.
नयना दोन महिन्यांनी भारतात परत आली. दिलीपला तिने हे सगळं सांगितलं.
“काय करू मी दिलीप? अशीच ही वागणार असली तर माझा तिकडे काहीही उपयोग नाही बघ. मी नाही जात तिकडे. करू दे त्यांनाच बाळंतपण. अरे, मुग्धाचं माझ्यावाचून काहीही अडणार नाहीये. ”हताश होऊन नयना म्हणाली.) — इथून पुढे – – –
दिलीपने विचार केला. ”हे बघ. आपण फक्त माधवन आणि नवीन बाळासाठी जाऊया. मीही येतो तुझ्याबरोबर. म्हणजे तू एकटी पडणार नाहीस नयना. तीन महिने राहूया आणि परत येऊया.
कसं उलटं आहे बघ. जावई सज्जन लाखात एक तर मुलगीच मूर्ख आणि तऱ्हेवाईक. आपलेच दात आणि आपलेच ओठ. कोणाला सांगणार? पण तू गेली नाहीस तर जन्मभर उगाळत बसेल ती. आपली एकच तर मुलगी आहे ही. बघूया.
तिने बोलावलं तरच जाऊया. ”
मुग्धाला सातवा महिना लागला. तिने आईवडिलांना विचारलं,
बाबा, यावेळी तुम्ही आणि आई दोघेही या. मी तिकीट पाठवते. मी शेवटपर्यंत जॉब करणार आहे. माझी तब्बेत चांगली आहे. नंतर मला रजा घेता येईल.
तुम्ही दोघेही तीन चार महिने रहा. वाटलं तर व्हिसा वाढवून घेता येईल तुमचा. मग मी बाळाला ठेवीन क्रेश मध्ये. ”
आत्ता तरी हा प्लॅन नयनादिलीपला बरा वाटला. हो म्हणाला दिलीप.
तिकिटे आल्यावर नयना दिलीप अमेरिकेला पोचले. एअरपोर्टवर आलेल्या माधवन आणि मुग्धाला बघून नयनाला गहिवरून आलं.
आपली गर्भभाराने जडावलेली लेक बघून नयनाला अश्रू आवरेनात.
आई म्हणत मुग्धाने आईला मिठी मारली. कारने सगळे घरी आले.
दिलीप ते मोठं घर बॅकयार्ड बघून खूष झाला.
“वावा. आता इथे मस्त बाग करू आपण”. तो हसत म्हणाला.
मागच्या अनुभवावरून नयनाने जरा बिचकत स्वयंपाकघराचा ताबा घेतला. आज काय करू ग स्वयंपाक मुग्धा? ”
आई, तुला हवं ते कर. मी खाईन ते. ”
नयनाने माधवनकडे बघितलं. तो हसत होता. मग सांगतो अशी खूण केली त्याने.
नयनाने सुंदर शिरा केला. मुग्धाला आवडायची तशी मटकीची उसळ केली. भजी केली.
“आई, कित्ती दिवसांनी मी इतकं सुंदर सुग्रास अन्न खातेय ग. “मुग्धाच्या डोळ्यात पाणी आलं.
चार दिवसांनी माधवन त्या दोघांना घेऊन मॉलमध्ये गेला होता.
नयना म्हणाली “माधवन, ती खरेदी जाऊ दे. आधी मला सांग, हा बदल झाला कसा मुग्धामध्ये? अरे मी तर येणारच नव्हते मागचा अनुभव बघून. अशी ही वागली तर माझीच अवस्था कशी होईल या कल्पनेनेच मला घाम फुटला. हे कसं काय झालं सांग बाबा. ”
माधवन हसत म्हणाला, ”तुमची लेक गुणी आहे हो. फक्त संतापी आणि पुस्तकी आहे फार. म्हणजे बुकिश.
त्या दिवशी काय झालं, माझा मित्र अमोल आहे ना, त्याची बायको रमा पण प्रेग्नन्ट आहे.
तिच्या डोहाळजेवणासाठीआम्हाला बोलावलं होतं. तिथे तिची आई आणि आजी भारतातून आल्या आहेत.
आजींनी मुग्धाला जवळ बसवलं.
तुझी तारीख किती आहे, आईवडील काय करतात अशा चौकश्या केल्या.
म्हणाल्या “अशी काय अशक्त दिसते आहेस ग तू? नीट खात पीत नाहीस का? तुम्ही मुली म्हणजे कठीण आहात हो. सारखं काय ते गूगल का काय बघून आयुष्य ठरवता?
ते सांगेल तेच खायचं म्हणे. मग डिलिव्हरी पण गुगललाच करू दे की. आचरटपणा सगळा.
चांगलं छान आई आजी देते ते खावं. त्यांना अनुभव असतो पोरी. आमची रमा असलीच पण आता बघ. सगळं खूळ काढूनटाकलं आम्ही तिच्या डोक्यातून. पुस्तकी विद्या नुसती.
व्यवहार नको का जोडीला? फुकट झालोय का आम्ही म्हाताऱ्या? ”
माधवन हसून सांगत होता.
मुग्धाचं वजन अजिबात वाढत नव्हतं आई. तुम्ही गेलात आणि मग समजलं की डॉक्टर म्हणाले वजन कमी आहे बाळाचं.
मुग्धाची डॉक्टर साऊथ इंडियन आहे ती म्हणाली” मुग्धा, आपलं इंडियन फूड सगळ्यात उत्तम असतं. ते खा. हे यू ट्यूब खूळ आधी काढून टाक डोक्यातून.
वजन कमी आहे बाळाचं. मला वाढलेलं दिसलं पाहिजे. मग मात्र मुग्धा घाबरली. मुकाट्याने सगळं खायला लागली. मला उत्तम येतो ना स्वयंपाक. पोळ्या आणतो बाहेरून.
तुम्ही गेल्यावर रडत होती कीआईने केलेलं मी काही खाल्लं नाही आणि तिलाच बोलले मी वाटेल तसं. रोज वाद घातले, तिला वाटेल तसं बोलले मी.
माधवन, येईल ना रे आई पुन्हा?
मला हवी आहे तिची मदत. माझं खूप चुकलं. त्यात रमाच्या आजींनी चांगली कान उघाडणी केली.
आता गाडं ठिकाणावरआलंय. ”
माधवन हसत होता.
“बाबा, मुग्धा हुशार तर आहेच. पण मला माहीत आहे, ती संतापी असली तरी खूप सरळ आणि भाबडी आहे. मला तिची नस बरोबर माहीत आहे. आता हळूहळू तीआणखी समंजस होईल बघा.
मी चार भावंडामध्ये वाढलोय म्हणून मला माणसे समजतात, ऍडजस्ट करता येते. आपलाच हेका दरवेळी चालवता येत नाही हे समजतं मला. पण मुग्धाला ही सवय नाही. एकटीच असल्याने तिला सवय नाही नमते घ्यायची.
पण बदलेल ती हळूहळू. ”
नयनाला माधवनचं फार कौतुक वाटलं. किती समंजस होता हा मुलगा. आपल्या मुलीला अगदी योग्य जोडीदार मिळालाय हे समजलंच त्यांना.
मुग्धातला हा बदल फार सुखावह होता. दोघी मायलेकी मागे बॅकयार्ड मध्ये झोपाळ्यावर बसून तासनतास गप्पा मारत.
मुग्धाला आजीची आठवण येई. तिने सांगितलेल्या गोष्टी तिला आठवत.
“आई मला मुलगीच होऊ दे. मी आमच्याकडे आधीच सांगतात तसे मुलगा का मुलगी आहे हे विचारलं नाहीये. असू दे की सस्पेन्स. ,
पण मला मुलगीच व्हायला हवीय. आणि तीही माझ्यासारखी चिडकी नको. माधवन सारखी शहाणी शांत समजूतदार होऊ दे. ”
नयनाने तिला जवळ घेतलं. “मुग्धा, तू सुद्धा खूप गुणीच आहेस बाळा. खूप बदल झालाय तुझ्यात आणि तो चांगलाच आहे.
असं कमी नको लेखू स्वतःला.
सगळी माणसं कशी सर्वगुण सम्पन्न असणार? किती हुशार इंजिनीअर आहेस तू. किती मोठ्या पोस्टवर समर्थपणे एवढी हाताखालची माणसे संभाळतेस ना?
तूही खूप बदललीस. मला तर माझी नात तुझ्यासारखीच व्हायला हवी. गुणी हुशार. , आणि थोडीशी चिडकी पण. ”
मुग्धाने आईच्या कुशीत तोंड लपवलं. नयनाने तिला थोपटलं.
नऊ महिने भरल्यावर मुग्धा प्रसूत झाली.
“माधवन, आई, काय झालं ग मला?
मुलगीच झाली ना? मला दाखवा ना. “
जवळ उभ्या असलेल्या नयनाला आणि माधवनला मुग्धा म्हणाली.
माधवन म्हणाला, “ हो मुग्धा. तुला हवी होती तशी राणी झालीय तुला. ही बघ. ”
मुग्धाने त्या बाळाला जवळ घेतलं.
दोन दिवसांनी राणीला घेऊन सगळे घरी आले.
आता मुग्धाचं आई शिवाय पान हलेना.
आई, राणीला अंघोळ घालायला शिकव मला. तू करतेस तसं तिला मॉलिश करून बघू दे मला तुझ्या समोर.
तू सांग, आता बाळाला पेज कधी सुरू करायची? ”
नयनाने सांगितलेलं सगळं लक्षात ठेवत मुग्धा राणीची काळजी घेऊ लागली. राणी चांगली गुटगुटीत झाली.
तिकडच्या सारखी सीरिअल्स नकोत म्हणत मुग्धाने नयनाच्या देखरेखीखाली छान मऊ भात घालायला सुरवात केली राणीला. आणि तिलाही तो फार आवडायचा.
चार महिने कसे गेले ते कोणालाच समजलं नाही. जायची तारीख जवळ यायला लागली तशी मुग्धा बेचैन झाली.
“आई, मी खूप त्रास दिला तुला. भारतात पण आणि इथेसुद्धा.
मला माफ कर. मुलगी झाली की तिच्यासाठी जीव कसा तळमळतो हे आता समजतं मला.
राणी पोट दुखून रडायला लागली की मलाच रडू येतं.
मला लहान वयात आणि मोठेपणी पण कधी तडजोडीची वेळच आली नाही. माझं चुकलं खूप. ”
नयनाने तिला जवळ घेतलं. ”नाही ग मुग्धा. आई होणं सोपंनसतंच. तूही चुकत शिकशीलच. काळजी नको करू. सुदैवाने आम्ही अजून येऊ शकतो तुमच्याकडे. या गोड राणी साठी. तब्बेती चांगल्या आहेत. पैसा भरपूर आहे. आणखी काय हवं?
आणि माफी कसली ग मागतेस?
माझंही चुकत असेलच की थोडसं.
मीही नोकरी करत होते. झालंही असेल थोडं दुर्लक्ष तुझ्याकडे. पण आजी होती ना तुझ्याकडे लक्ष द्यायला.
तर आता डोळे पूस आणि या गोड बाळाला छान मोठी कर. ”
कधीही अडचण आली तर हाक मार. आम्ही नक्की येऊ. ”भरल्या डोळ्यांनी नयना म्हणाली.
सगळी आवरासावर करून ठरलेल्या दिवशी नयना आणि दिलीप भारतात परतले ते निःशंक होऊन आणि मुग्धामधला सुखावह बदल अनुभवूनच..
– समाप्त –
© डॉ. ज्योती गोडबोले
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
