सौ राधिका भांडारकर
जीवनरंग
☆ चॉकलेटचा बंगला ☆ सौ राधिका भांडारकर ☆
ही आहे गणूच्या चॉकलेटच्या बंगल्याची गोष्ट.
एकदा काय झालं! तारीख होती १४नोव्हेंबर. बालदिन. इनरव्हील क्लबच्या काही महिला नटून थटून धारावीच्या झोपडपट्टीत सकाळीच आल्या. मुलांना खाऊ वाटण्यासाठी. “बालदिन म्हणजे काय? तो का आणि कुणाच्या आठवणीसाठी साजरा केला जातो हे मुलांना सांगण्यासाठी, ”
तसे काही ना काही कारणाने कुणी ना कुणी या झोपडपट्टीत येतच असतात. कपडे, खाऊ, पांघरूणं, धान्य वगैरे घेऊन.
त्या बायकांना पाहून दारादारातून सुख्या, मुख्या, रामू, हसन, सलीम आणि लहानगा गणूही धावत बाहेर आले. अगदी उड्या मारत. खाऊ मिळणार होता ना?
गणू लहान असला तरी मनातल्या मनात तो स्वतःशीच बोलायचा. त्या छान छान साड्या नेसलेल्या, रंगीत कपड्यातल्या, चेहऱ्यावर पावडर लावलेल्या, हसऱ्या बायकांना पाहून गणू मनातच म्हणाला, ” माझी माय कधीच का अशी दिसत नाही? ”
सलीमच्या झोपडीसमोर एक पिंपळाचं झाड होतं. तिथल्याच थोड्या मोकळ्या जागेवर त्या सुंदर बायकांनी मुलांना एकत्र यायला सांगितले आणि बॅगेतून आणलेला खूप सारा खाऊ सगळ्या मुलांना वाटला. मुलांनी नेहमीप्रमाणे गलका केलाच. ” मला द्या मला द्या की” मातकट, न धुतलेले हात पुढे करून. नेहमीप्रमाणेच. गणू मात्र दूर उभा राहून ही सारी गंमत पाहतच होता. खाऊ तर त्याला हवाच होता पण त्याने हात मात्र पुढे केला नाही. एक छान ताई मग स्वतःहून त्याच्या जवळ आली आणि मूठभर चॉकलेट्स तिने त्याच्या चिमुकल्या दोन हातात अगदी प्रेमाने ठेवली. गणूला खूपच आनंद झाला. ती ताई म्हणाली, ” खाऊन टाक सारीच्या सारी पण नंतर मात्र दात घासशील ना? ” गणू ने मोठे डोळे करून ताईकडे पाहिलं आणि म्हणाला या चॉकलेटचा मी एक बंगला बांधू का?
गणूने कधीतरी मुख्याच्या रेडिओवर, चॉकलेटच्या बंगल्यावरचं गाणं ऐकलं होतं आणि त्याला ते फार आवडलं होतं.
ताईला खूपच हसू आले. तिने गणूच्या डोक्यावर टपली मारली आणि म्हणाली, बांध की. मी तुला अजून खूप सारी चॉकलेट्स आणून देईन.
त्यानंतर ताईने तिच्या इतर मैत्रिणींना काहीतरी गुपचूप सांगितले आणि ती मुलांना म्हणाली, ” चला रे मुलांनो! हातात हात धरून रिंगण करा बरं! आपण किनई आता एका गाण्यावर नाच करूया. ”
“येरे तू पण ये. नाव नाव काय रे तुझं? ” “गणू. ”
“हे बघ तू रिंगणाच्या मध्यभागी उभा रहा. ही टोपी घाल आणि हे बघ काय आहे. याला मास्क म्हणतात. तोंडावर चढव. ताईने सगळ्यांनाच वेगवेगळे मास्क घालायला दिले. मांजराचे, वाघाचे, कुत्र्याचे, माकडाचे. आणि सगळेजण ताई म्हणत असलेल्या गाण्यावर मस्त नाचू लागले. आता ती धारावीची चिखलातली, उघड्या गटारातली, फाटक्या कपड्यातली झोपडपट्टी नव्हतीच. ती होती एक वेगळीच रंगीबेरंगी नगरी. “असावा सुंदर चॉकलेटचा बंगला
चंदेरी सोनेरी चमचमता चांगला”
गणूला इतका आनंद कधीच वाटला नव्हता. घरात कुणीच नव्हतं. उखडलेल्या फरशीच्या, पत्र्याच्या घरातल्या त्या खडबडीत उंबरठ्यावर तो एकटाच बसला होता. बाकीची मुलं फुटके टायर घेउन गाडा गाडा खेळत होती. काही जवळच साचलेल्या पाण्यात कूदत होती.
माय आणि बापूस दिवसभर घरात नसतात. कधी संध्याकाळी तर कधी रात्रीच घरी येतात. माय त्याच्यासाठी कधी कधी कागदाच्या पुडीत दाणे, भजी, शेव, आणते. बापूसला सारे दारुड्या, बेवडा म्हणतात आणि तो मायला रोज मारतो.
उंबरठ्यावर बसलेल्या गणूला खरंतर हे काहीच आवडत नाही पण आज मात्र तो खूप आनंदात होता. स्वतःशीच हसत होता. “असावा सुंदर चॉकलेटचा बंगला. ”त्यातच तो पार हरखून गेला. एका वेगळ्याच दुनियेत गेला. तेवढ्यात डोक्यावर मुकुट घातलेली आणि हातात चांदण्या चांदण्या असलेली एक सुंदर काठी घेऊन एक परी गणूजवळ अलगद हवेतूनच उतरली. गणूला वाटले ही ती ताईच. मुकुट घातलेली, परीसारखी दिसणारी. किती सुंदर! परीने हातातली काठी आपटली आणि काय आश्चर्य तिथे आता धारावीची झोपडपट्टी शिल्लक नव्हती तिथे होता एक सुरेख भलामोठा चॉकलेटचा बंगला. त्याला दारं होती, खिडक्या होत्या. बंगल्याच्या भोवती हिरवीगार झाडं होती, निळ्या रंगाचं सभोवताली पाणी होतं, झाडांवर रंगीबेरंगी पक्षी गणूसाठी गाणी गात होती. फुलपाखरे होती. तिथे गटारांची दुर्गंधी नव्हती. चॉकलेटच्या बंगल्यातून पेपरमीटचा सुगंध घेऊन मस्त वारे वाहत होते.
अबब! केवढा मोठा हा सुंदर चॉकलेटचा बंगला! परीताईचा हात धरून तो या खोलीतून त्या खोलीत नुसता उड्या मारत होता. कुठे कुठे नळही होते आणि त्यातून खीर, बासुंदी सारखे गोड गोड पदार्थ वाहत होते. एक नळ उघडला तर त्यातून कितीतरी सोन्याची नाणीज नाणी वाहिली. चॉकलेटचा पलंग आणि चॉकलेटचे पांघरूण. चॉकलेटची तोरणं, चॉकलेटचे खांब. सोनेरी कागद चिकटवलेल्या चमचमणाऱ्या भिंती. परीताई म्हणाली, ” याला पाहिलंस? याला म्हणतात रोबोट. याचं नाव जीनी. तुला हवं ते माग याच्याकडे. तो तुला जे हवं ते देईलच.
गणूला कळेच ना काय मागावे? खरंतर त्याची यादी खूपच मोठी होती आणि त्याला सगळं हवं होतं. शिवाय या चॉकलेटच्या बंगल्यात वेगळीच माणसं होती. ती सारी हसत होती, खेळत होती, गाणी म्हणत होती. छान शब्दात बोलत होती. तिथे मारामाऱ्या नव्हत्या. भांडण नव्हती. ठिकठिकाणी ठेवलेल्या पेट्यांमधून सोन्याचे, चांदीचे दागिने होते. छान स्वच्छ कपडे होते आणि खुळखुळ आवाज करणारे पैसे होते. एका लांबोळक्या खोलीत शाळापण भरली होती. शाळेतल्या मुलांनी एकसारखे स्वच्छ कपडे घातलेले होते. फळा होता आणि मिशीवाले, घारे डोळेवाले गुरुजी मुलांना शिकवत होते. ते मुलांना सांगत होते, ” जो जे वांछील तो ते लाहो!” गणूला काही त्याचा अर्थ कळला नाही पण त्याला ती शाळा मात्र खूपच आवडली. गणूला वाटले जिनीला सांगावे असाच अगदी असाच “चॉकलेटचा बंगला” मला दे. आणि अशीच हसणारी माणसेही दे. ”
समोर एकदम खूप सारा पांढरा धूर झाला. नंतर एवढासा जिनी त्या धुरातून खोलीभर पसरला. त्याचे डोकंही छताला टेकलं आणि तो केवढ्या मोठ्याने हसला. त्याचा हाताचा पंजा म्हणजे जणू काही पृथ्वीचा गोलच होता आणि त्या गोलावर होता गणूला हवा असणारा चॉकलेटचा बंगला. त्यावर मोठ्या अक्षरात काहीतरी लिहिलं होतं ते काही गणूला वाचता आलं नाही पण त्यावर डोक्यात मोरपीस घातलेल्या, बासरी वाल्या कृष्णाचं चित्र होतं. गणूने नीट निरखून पाहिलं आणि त्याच्या डोळ्यात आनंदाची लाटच फेसाळली. तो कृष्ण नव्हता काही तो तर कृष्णा सारखा दिसणारा गणूच होता जिनी म्हणाला, ” हा तुझा चॉकलेटचा बंगला. बंगल्याचं नाव *फेरो रोशर* बरं का आणि त्यावर ही डार्क *चॉकलेटची कडेला आयसिंग केलेली वेलबुट्टी असलेली तुझ्या नावाची सुंदर पाटी. वाच बघू. त्यावर लिहिलंय, ” गणूचा बंगला” नंतर गणू, जिनी आणि परीताईबरोबर बरोबर नाच नाच नाचला. आकाशात झुमकन उडाला. केवढ्या तरी मोठ्या बोटीतून आकाशगंगेतही फिरला. फुलांशी, पाखरांशी, चांदण्याशी गप्पा केल्या. नंतर “जिनी” नाहीसा झाला, आंतर्धान पावला. परीताई ही कुठेतरी लुप्त झाली.
एका सुंदर जगात फिरून आलेल्या गणूला जेव्हा जाग आली तेव्हा तो त्याच्या घराच्या ओबडधोबड उंबरठ्यावर होता पण त्याला आतून असं वाटत होतं की तो खूपच आनंदात आहे.
“अरे! ओ गणू इथं काय करतोयस? काय खाल्लास पिल्लास की नाय? भगुण्यात भाकर नि पेज ठेवली हुती म्या. ”
माय कधी आली?
तेवढ्यात बापूसही आला. आज तो दोन पायावर न झुलता उभा होता हे विशेष. मायला म्हणाला, “अगं ओ माय आता ही झोपडपट्टी पाडणार म्हनत्यात. कुणी अदानी नावाचा लय मोठा माणूस इथं लय भारी माल बांधणार आहे म्हनत्यात. ” “आता ग बया! मग आपन कुटं जानार व्हय. ”
“कळलच ते. आत्तापोतर इतलंच. ”
गणूनं या दोघांचं बोलणं ऐकलं आणि तो लगेच म्हणाला, ” माय काय बी काळजी नगं करूस. ‘जीनीने’ मला लय भारी चॉकलेटचा बंगला दिलाय. त्यात जाऊन आपण राहू की. ”
गणूच्या मायचा आणि बापूसचा ‘अॉ’च झाला आणि दोघेही एकदमच म्हणाले, ”यडं की खुळं गं हे? ”
पण गणू ने मात्र मनाशी पक्क ठरवलं होतं, ”एक ना एक दिवस जिनीने दिलेल्या चॉकलेटच्या बंगल्यात आपण राहायला जायचंच. ”
गणूचे हे स्वप्न खरंच ठरो!
आधी पहावं मोठं स्वप्न आणि ते पूर्ण करण्यासाठी आयुष्यभर खूप धडपडावं “प्रयत्ने वाळूचे कण रगडिता तेलही गळे. ”
न जाणो! एक दिवस गणूच्या मनातला हा “चॉकलेटचा बंगला” प्रत्यक्ष पहायला अनेक प्रवासी नक्की येतील. बेल्जियममधल्या मुतणाऱ्या मुलाला- गणू इतकाच असेल तो नाही का? – जगभरातले प्रवासी बघायला येतात! इथे काहीही अतर्क्य नाही, अशक्य नाही. त्यातलाच हा गणूच्या स्वप्नातला चॉकलेटचा बंगला.
द्या टाळी.
© सौ. राधिका भांडारकर
पुणे
मो.९४२१५२३६६९
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
