सौ राधिका -माजगावकर- पंडित
☆ ‘माझी शिदोरी…’ भाग- ३३ ☆ सौ राधिका -माजगावकर- पंडित ☆
एक खट्याळ आठवण…
श्रीजोगेश्वरी कट्ट्यावरील मौज मस्ती…
माझे धाकटे काका विठूकाका, विठ्ठल स. माजगावकर हे माझे अतिशय प्रेमळ मिस्कील असे लाडके काका होते. सदैव हंसतमुख असे हे काका तरुणपणी कमालीचे धीट होते अक्कात्या नेहमी कौतुकांनी सांगायची, माझी तिन्ही भावंड हणजे त्रिमुखी दत्ताचे अवतारच आहेत. मोठे अण्णा काका देश प्रेमी, माझे वडील विद्या प्रेमी, आणि हे धाकटे काका समाज प्रेमी होते. त्या प्रेमाने ह्या त्रिमूर्तीनां दामु दत्तू आणि विठू अशा नावाने अक्कात्या हाक मारायची. आम्ही मात्र गंमतीने मोठ्या काकांना दास माजगावकर (दामोदर स.), नानांना द. स. माजगावकर (दत्तात्रेय सखाराम) आणि विठू काकांना विस. माजगावकर असं म्हणायचो. आणि आमच्याच शब्द कोटीवर मी रमेश, सुरेश, चुलत भाऊ खळखळून हंसायचो. त्यांच्या तोंडावर नाही हं ही खुसूर पुसूर चालायची,! तर त्यांच्या मागेच चालायची. अहो! आमची काय बिशाद होती त्यांना नांवाने हाक मारायची.! एकदा मी रमेश ला विचारलं “काय रे रमेश! दा. स माजगावकर कट्ट्यावर बसलेत, द. स माजगावकर शाळेतून आले नाहीत. विस माजगावकर अजून प्रभात टॉकीज मध्येच आहेत कां रे? ” पण माझ्या कोटीवर नेहमीसारखी रमेशने हंसून दाद दिली नाही. त्याचा अगदी स्टॅच्यू झाला होता. सुरेश बंडखोर आणि खट्याळ, तो मला खुणाउन म्हणाला, “मागे वळून तर बघ कोण आलय ते! ” मी वेळावून बघितलं तर.. माझी मान वाकडीच राह्यली. बापरे! विठू काकाच, जीना चढत होते. माझी दातखिळीच बसली. काका साहेबांनी सगळ् काही ऐकलं होतं. घाबरून माझी मान खालीच गेली. रमेश तर आधीच पळाला होता. मला पळताही येईना, कारण काका पुढ्यात. त्यात तें, गरजले, “काय ग? मोठ्या माणसांचा मान राखायचा सोडून असा उल्लेख करायचा असतो का? लाज नाही वाटत अशी टिंगल टवाळी करायला? ” माझी मान खालीच होती. आता आली का पंचाईत,! भीतीने गाळण उडाली होती माझी. डोळेच मिटून घेतले, क्षणभर थांबून ते गडगडाटी हंसले आणि म्हणाले, दास, दस, विस माजगावकर आता विश्रांती गृहात माडीवर चालले आहेत. चालू द्या तुमच्या कोट्या”. नाना जेवढे गंभीर तेवढेच विठू काका मिश्किल आणि खेळकर होते. त्यांच्याशी माझी जास्त मैत्री होती. प्रभात टॉकीज (आत्ताच किबे) मध्ये ते ऑपरेटर होते. भल्या मोठ्या लांबलचक मशीन मधे फिल्मची गुंडाळी गुंडाळली जायची. आणि छोट्या चौकोनातून प्रकाश झोत थिएटर मधल्या मोठ्या पडद्यावर पडून मोठे चित्र दिसायचं. खिडक्या तीन होत्या काम संपवून विठू काका खिडकीत बसायचे तिथून पूर्ण अप्पा बळवंत चौक दिसायचा. उनाडक्या करून कंटाळा आला की आम्ही उगीचच आप्पा बळवंत चौक ते दक्षिणमुखी मारुती चकरा मारत टाईमपास करत होतो. काका खिडकीत दिसले रे दिसलें, की, थांबून त्यांना दोन बोटं नाचवत खूण करायचो, ‘आम्ही वर येऊ का? ‘ काका दोन बोटं करायचे म्हणजे दोघांनीच वर यायचं. आहे का आता! दोघांनी म्हणजे जायचं कुणी? मग काय तिथेच जुम्पायची. अखेर 10, 20, 30चीवाटाघाटी करून तडजोड होऊन माकडासारख्या उड्या मारत एका एकावेळी तीन तीन पायऱ्या ओलांडून धापा टाकत आम्ही केबिन गाठायचं. काय सांगू तुम्हाला! छोट्या खिडकी खाली स्टूल घेऊन डोळ्यात प्राण आणून, मोठ्या पडद्यावरचा सिनेमा बघतांना काय गंमत यायची! चेहरा मावेल अशी एवढीशीचं ती खिडकी, दोनच पावले मावतीलं असं बुटकं स्टूल होतं. पाऊले डगमगायची मान अवघडायची. सिनेमाच्या स्टोरीचा अंदाज लागायचा नाही. शेंडा ना बुडखा, पण पडद्यावरची चित्र तर दिसत आहेत ना, तोच केवढा मोठ्ठा आभाळा एवढा आनंद होता आमच्यासाठी.
… आत्ता थिएटरमध्ये आलिशान सुख असतं अगदी पाय पसरून आरामात, अर्धवट झोपून, थंडगार ए. सी मधली मोठ्या पडद्याची चकचकीत चित्रपटगृहे पाहिली ना की मनांत येत, नाही गड्या! पायाला रग लागून मान अवघडून छोट्याशा खिडकीतून बघितलेल्या जोगेश्वरी जवळच्या प्रभात टॉकीज मधल्या सिनेमाची मजा काही औरच होती त्याची सर नाही येणार आजच्या सिनेमाला. जास्त वेळ झाल्यावर विठू काका टप्पल मारायचे, आणि म्हणायचे, “बास आता! पळा घरी. मोठ्या कष्टाने पडद्यावरची नजर काढून छोट्या स्टूलावरून पायाला आलेल्या मुंग्या झटकत तोल सावरत आम्ही नाखुशीने खाली उतरायचो आणि मग मख्ख चेहऱ्याने विठू काकांसमोर उभं राहायचो. घरी जायचं नावचं नाही! काका म्हणायचे, “काय आहे आता? जा की घरी. ” खट्याळ सुरेश म्हणायचा, काका नाही म्हणजे खाली आणि जोगेश्वरी जवळ शेंगदाणे फुटाणे वाला उभा आहे तर.. खळखळून हंसत काका पायजम्याच्या खिशात हात घालायचे. खिशातली नाणी खुळखूळायची. आणि त्यातला एक एक आणा आम्हाला मिळायचा. ते वैभव हातात पडल्यावर मुठीतला आनंद सांभाळतं आम्ही धडपडत फुटाणेवाला गाठत होतो. मातीच्या मटक्या खालचे गरम गरम असे खारे दाणे चणेफुटाणे त्यातही असलेले चार खारे दाणे घेऊन आम्ही जोगेश्वरीचा कट्टा पकडायचो. कट्ट्यावर धाडकन बसून फतकल् मारून पाय हलवत रस्त्यावरची गंमत बघायला काही वेगळीचं मज्जा येत होती. एक एक दाणा तोंडात टाकत खात असलेल्या खाऱ्या शेंगदाण्याची लज्जत काही औरच होती. ते बालपण रम्य काय सुरम्य होत हो.! त्यात काकांच्या, मायेची ओढ होती. सुरक्षितआधार होता आणि प्रेमाची पांखर पण होती. आम्ही त्या हूड बालपणात, त्यांच्याकडून भरपूर लाड करून घेतले. पण आता.. हट्ट करायला, लाड पुरवून घ्यायला ही माणसंच राहिली नाहीतं हो! राह्यल्यात त्या, फक्त त्यांच्या सुखद आठवणी.. तर मंडळी असे होते माझे लाड पुरवणारे आमचे लाडके काका. धन्यवाद त्या सुखद आठवणींना. आणि धन्यवाद तुम्हालाही..
– क्रमशः भाग ३२.
© सौ राधिका -माजगावकर- पंडित
पुणे – 51
मो. 8451027554
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
