मराठी साहित्य – मनमंजुषेतून ☆ काल मला एक डॉल्फिन भेटला… ☆ सौ. मंजुषा सुनीत मुळे ☆

सौ. मंजुषा सुनीत मुळे

 मनमंजुषेतून 

☆ काल मला एक डॉल्फिन भेटला… ☆ सौ. मंजुषा सुनीत मुळे ☆

परवापासून काही केल्या अजिबात झोपच लागली नव्हती. पण सगळा भवताल व्यापून उरलेला कल्लोळ काल एकदाचा संपला आणि काल मात्र फार छान गाढ झोप लागली….. झोपेत एक छान स्वप्न पहात होते बहुतेक .. कदाचित स्वतःशीच हसतही असणार बहुतेक … म्हणजे मी झोपलेली आहे हेच बहुतेक मी विसरलेली असणार ….. एक निळाशार शांत समुद्र … स्वतःचा रंग ल्यालेला तो समुद्र पाहून चंद्रमुखी हास्य उधळणारं निरभ्र आभाळ .. थंडगार पण सुखदशी हवा …. आणि हे सगळं सुरम्य चित्र बघत त्या समुद्रकाठी भान हरपून बसलेली मी …. अहाहा ….

…. किती वेळ अशी भान हरपून एखाद्या पुतळ्यासारखी मी तिथे बसले होते कोण जाणे ….

पण अचानक एका क्षणी त्या शांत समुद्रात कसली तरी खळबळ ऐकू यायला लागली … बघता बघता वाढायला लागली … समोरच्या लाटा अचानक उसळायला लागल्या …. मी भांबावून बघत होते …. इतक्यात …

…. इतक्यात एक मोठा डॉल्फिन त्या लाटांसोबत दिसायला लागला.. बघताबघता समुद्राच्या काठाशी … माझ्या अगदी समोर आला. मी घाबरले … उठायचा प्रयत्न करायला लागले .. पण काही केल्या मला उठताच येईना… आणि पुढच्याच एका लाटेबरोबर तो डॉल्फिन माझ्या अगदी समोरच येऊन वाळूवर पडला… आणि मी डोळे फाडफाडून त्याच्याकडे बघत राहिले. जरा भानावर आल्यावर त्याच्याकडे नीट बघितलं आणि दचकलेच एकदम…. त्याच्या तोंडात काठीसारखं काहीतरी अडकलं होतं .. त्याला खूप वेदना होत असाव्यात .. तो अक्षरशः तडफडत होता. काय करावं मला सुचत नव्हतं. ती अडकलेली वस्तू काढायला हवी हे कळत होतं पण जवळ जाण्याचा धीर होत नव्हता आणि त्याची ती केविलवाणी अवस्था

नुसती बघत बसणंही पटत नव्हतं. त्याची तडफड वाढतच चालली होती …. असहाय्य नजरेने तो माझ्याकडेच बघतो आहे असं मला जाणवायला लागलं .. आणि मी उठून त्याच्या जवळ गेले. त्याच्या तोंडात अडकलेली वस्तू ओढून काढायचा प्रयत्न करायला लागले .. त्याला त्याचा खूप त्रास होतोय .. वेदना होताहेत हे जाणवत होतं .. पण दुसरा काही पर्यायच नव्हता …..

…. सगळी शक्ती एकवटून चिकाटीने मी ती वस्तू बाहेर ओढत राहिले.. त्यात किती वेळ गेला कोण जाणे .. पण एका क्षणी ती वस्तू त्याच्या तोंडातून बाहेर पडली ……. आणि मी …..

…… मी त्या डॉल्फिनसारखीच कोसळण्याच्या बेतात .. मला जी काठी वाटत होती ती जवळ धरून पाहायला लागले … ती काठी नव्हती .. कारण ते एखादं शस्त्र असावं असं त्या काठीच्या एका बाजूचा तुटलेला भाग पाहून वाटत होतं .. काठी सोनेरी रंगाने रंगवलेली होती आणि … आणि ती हातात धरलेला तो एक पुष्ट हात … नक्षीदार तोडे .. कडी अशा आभूषणांनी सजलेला .. तसाच सोनेरी रंगाचा .. नुकताच पाण्यात बुडलेला असावा, कारण अजूनही तो सोनेरी रंग जसाच्या तसा होता .. आणि तो हात कोणाचा असणार हे झर्रकन माझ्या लक्षात आलं  ..  ज्याच्या हातात आपण माणसं विश्वासाने आपला हात सोपवू बघत असतो .. त्याचाच हात असा अचानक आत्ता माझ्या हातात .. ???  ….

…. मी पार भांबावून गेले… त्या थंडगार स्पर्शानेही मी घामाने डबडबले… आणि डोळे खाडदिशी उघडले गेले … त्या डोळ्यांना लागलेल्या अश्रूंच्या धारा माझ्या गालांवरून सरसर ओघळत होत्या… त्या पुसण्याची शक्ती जो एरवी नेहेमी मला देत असतो, त्याचाच तो नेहेमी मला आश्वस्त करणारा हात आज केविलवाणेपणाने माझ्या हातात माझ्याच आसवांनी भिजत राहिला होता…

☆

सौ. मंजुषा सुनीत मुळे