श्री मकरंद पिंपुटकर
☆ जे होतं ते चांगल्यासाठीच… ☆ श्री मकरंद पिंपुटकर ☆
जे होतं ते चांगल्यासाठीच…
तो नुकताच एका लग्न समारंभावरून नेरळहून चिंचवडला परतला होता. घरी येऊन चहाचा कप हातात घेतो ना घेतो, तोच गृहपाठ करणारी लेक भुणभुणली—
“बाबा, हिंदी गृहपाठ — जो होता है वो अच्छे के लिए ही होता है — ह्याचं उदाहरण द्यायचं आहे.”
दमून भागून आल्यावर अशा प्रश्नावर एरवी तो वैतागला असता. पण आज तो खळखळून हसला. “अगं, अगदी ताजं उदाहरण आहे — आणि भन्नाट आहे!
तो सांगू लागला—
“मी शाळेत असताना आम्ही मुंबईत गोरेगावला राहायचो. तेव्हा आमच्या शेजारीच माझ्या वर्गातली एक मुलगी रहायची, आज तिच्या मुलाचं लग्न होतं म्हणून मी नेरळला गेलो होतो.
लग्नमुहूर्त ११:३९ चा होता. आणि १२:५१ व १:१४ अशा दोन लोकल नेरळहून कर्जतला जायला होत्या. त्यापैकी कुठलीही पकडली तरी २:२५ ला कर्जतला येणारी मुंबई–चेन्नई सुपरफास्ट मिळून मी आरामात खडकी स्टेशनवर उतरून घरी पटकन पोचणार होतो. कारण घरी येऊन तुझ्या आजीला डॉक्टरांकडे न्यायचं होतं. ”
“लग्न भारीच झालं. जुने वर्गमित्र – योगिनी, कल्पना, निलेश, मनीष, अनिल — सगळे भेटले. खूप छान वाटलं. मी लवकर परत जाणार म्हणालो तर ते मला जाऊ द्यायला तयारच नव्हते, पण आजीला घेऊन डॉक्टरांकडे जायचे आहे म्हटल्यावर त्यांनी नमतं घेतलं.
तेवढ्यात निलेशला त्याचा पुण्यातला हॉस्टेल roommate दिसला. तो लग्नाला आलेला आणि जेवण झालं की त्याच्या कारने पुण्याला निघणार होता! निलेशने त्याला मला वाटेत चिंचवडला सोडता येईल का विचारलं — आणि तोही लगेच तयार झाला! ”
लेक एकदम उत्सुक, “व्वा, बाबा, मस्तच. जे होतं ते चांगल्यासाठीच! “
“हो, पण जरा थांब, कहानी में ट्विस्ट हैं! आम्ही जेवायला बसलो, आणि अचानक निलेशच्या त्या मित्राला ऑफिसचं अर्जंट काम आलं — तो, मला न घेताच, कारने ताबडतोब निघून गेला. मी थोडा खट्टू.
त्यावर अनिल म्हणाला — “खट्टू नको होऊ, जे होतं ते चांगल्यासाठीच! “
हे सगळं होईपर्यंत, १:१४ ची ट्रेन निघून गेली होती. अनिलने मला नेरळ स्टेशनवर सोडलं. मी RailOne app वर तिकीट काढलं, आणि मला २:०० ची लोकल मिळाली. ”
तो पुढं म्हणाला— “लोकल दोन मिनिटं उशिरा — २:२० ला कर्जतला पोचली. मी ॲपवर चेन्नई सुपरफास्ट कुठे आहे पाहिलं… आणि मला धक्काच बसला! गाडी अजून CSMT वरच उभी होती — तब्बल पावणे दोन तास उशीर! म्हणजे ४:१५ नंतरच ती कर्जतला पोचणार होती! आणि खडकी यायला ६ वाजून जाणार होते. म्हणजे आजीला डॉक्टरकडे न्यायला जाम उशीर होणार होता. ”
तितक्यात स्थानकावर उद्घोषणा झाली —
“जोधपूर–हडपसर सुपरफास्ट एक्सप्रेस लगेच येत आहे. ”
“माझा मेंदू चक्रावला — कारण या गाडीला कर्जतला थांबा नसतो! बहुतेक चेन्नई गाडी उशीरा असल्याने फक्त आजच्या दिवसा तात्पुरता थांबा देत होते. मी लगेच स्टेशनमास्तरांकडून खात्री केली — माझं तिकीट वैध होतं.
गाडी आली — मस्त जागा मिळाली — आणि या गाडीचा अधिकृत थांबा? — चिंचवड!
म्हणजे खडकीपर्यंत जाऊन परत मागे येण्याचा त्रासही नाही! ”
तो चहाचा घोट घेत म्हणाला—
“गाडी ४:१५ ला चिंचवडला. आणि ४:३० ला मी हा असा तुझ्यासमोर. आणि चहा पिऊन झाला की आता आजीला वेळेत डॉक्टरांकडे घेऊन जाणार.
आता काल दुपारी मुंबई पुणे एक्सप्रेस वे वर ट्रॅफिक जाम होता की नाही ते मला माहीत नाही, पण ज्या पद्धतीने मी वेळेत घरपोच येऊ शकलो, त्यावरून मी नक्की म्हणू शकतो की,… ”
“… जे होतं ते चांगल्यासाठीच! “, लेक आनंदाने चित्कारली, “कळलं बाबा! तुम्ही वेळेत आलात, मला माझ्या गृहपाठाचं उत्तरही मिळालं! खरंच — जे होतं ते चांगल्यासाठीच!”
© श्री मकरंद पिंपुटकर
चिंचवड
मो ८६९८०५३२१५
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
