सौ. गीता वासुदेव नलावडे
मनमंजुषेतून
☆ स्त्री जन्मा, तुझी कहाणी… लेख क्र. २३ ☆ सौ. गीता वासुदेव नलावडे ☆
स्त्री जन्मा, तुझी कहाणी!
xxx बाईंच्या वर्गातली (पहिलीतली) एक मुलगी मी त्यांच्या वर्गात गेल्यावर नेहमी माझ्याजवळ यायची. तिच्या डोळ्यावर मोठ्ठं उबाळू आलं होतं, तिचा डोळा जवळजवळ मिटला होता. तिला जवळ घेत म्हटलं, “काय ग, एकटीने आंबे खाल्लेस ना?मला एकही दिला नाहीस ना?”
“बाई, आंबे नाही खाल्ले, असाच आला फोड. पण खूप दुखत नाही, होईल बरा लवकर, ” ती. आपल्या आजाराबद्दल सकारात्मक बोलणारी ही गोड छोकरी मला खूप आवडायची. नेहमी प्रसन्न हसणारी, गप्पा मारायला उत्सुक असणारी ही मुलगी – अभ्यासातही हुशार होती.
तिची फी बाकी होती, म्हणून मी तिच्या वर्गशिक्षिकेकडे चौकशी केली, “हिची आई काय करते?” त्यांनी सविस्तर माहिती घेऊन मला सांगितलं.
“आई चांगली शिकलेली दिसते. हुशार वाटते. मग घरकाम का करते बरं?” माझ्या मनात विचार आला.
काही उलगडा होईना. शेवटी त्यांना भेटायला बोलावलं.
छान हसरा प्रसन्न चेहरा. चेहऱ्यावरून तरी सुशिक्षित वाटत होत्या. विचारलं, “किती शिक्षण झालंय?”
म्हणाल्या, “दहावी. ७८% मिळाले होते, गावी होते तेव्हा. ”
“गावी असूनही, स्वतःच्या मेहनतीने एवढे मार्क्स मिळवलेत. मग पुढे का शिकला नाहीत?निदान एखादा कोर्सतरी का केला नाहीत?” मी म्हणाले.
त्यांचे डोळे भरून आले. “बाई, घरची गरीबी. माझ्या मागची भावंडं शिकणारी. कॉलेज तालुक्याच्या गावी. रोजचं जायचं यायचं भाडं कसं परवडणार?म्हणून शिक्षण सोडावं लागलं.
नात्यातलाच एक मुलगा स्थळ म्हणून सांगून आला. फारशी चौकशी न करताच वडिलांनी लग्न लावून दिलं. ते दारू पितात हे लग्नानंतर कळलं. खूप वाईट वाटलं. पण माझं हे दुःख वडिलांना सांगून त्यांना कशाला दुःखी करू?
पदरात ही मुलगी, त्यामुळं ठरवलं, आपला संसार आपणच सांभाळायचा. मग दोन पैसे मिळवण्यासाठी कामं करायला सुरुवात केली, ” त्या सांगत होत्या, आणि डोळ्यावाटे अश्रूधारा झरत होत्या.
त्यांना म्हटलं, “तुमच्या आवडीचं क्षेत्र निवडून एखादा छोटासा कोर्स करा, त्या कोर्सचा सगळा खर्च मी करेन. तुमच्यासारख्या हुशार बाईने काहीतरी वेगळं करावं असं मला वाटतं. “
माझ्या या वाक्यानंतर त्यांनी झटकन मान वर करून माझ्याकडे पाहिलं, “बाई, पाचव महिना आहे. हे बाळंतपण झाल्यावर मी नक्की येईन. “
म्हटलं, “तुमची तब्येत जपा. तुमची मुलगी खूप हुशार आहे. मुलगाच हवा म्हणून उगाचच वाट पाहू नका. महागाई वाढते आहे. एका मुलाला वाढवणंच किती कठीण आहे! तेव्हा आता दोन बस्स. मग मुलगी झाली तरी चालेल. “
त्या गेल्यावर मी विचारात पडले. आपल्याकडे अजूनही मुलग्यालाच वंशाचा दिवा का मानतात?असा कोणता उजेड पाडतात ही मुलं?खरंच हुशारी असूनही निव्वळ गरिबीमुळे आणि त्यातही मुलगी असल्यामुळे यांचे शिक्षण थांबले. त्यात नवऱ्याचे व्यसन.
– – यात काही सकारात्मक बदल होणे आवश्यक आहे. बघू या आपल्याला काय जमते आहे ते.
क्रमशः दर गुरुवारी…
© सौ गीता वासुदेव नलावडे
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
