सुश्री नीता कुलकर्णी
मनमंजुषेतून
☆ “मधुमालती…” ☆ सुश्री नीता चंद्रकांत कुलकर्णी ☆
रस्त्याने जाता जाता मधुमालतीची वेल दिसली… आणि थबकून उभीच राहिले.. पूर्ण कंपाउंड भर तो वेल पसरला होता. लांब नाजूकशी दांडी… मंद लाल… गुलाबी रंग… मध्येच पांढऱ्या रंगाची थोडी पखरण… पाच पाकळ्यांचे हे नाजूक फुल…
खाली वाकलेलं…
अशा मधुमालतीचे अक्षरशः घोसच्या घोस वेलीला लागलेले होते.
पानं मधून डोकावत होती. त्यांच्या हिरव्या रंगाजवळ ही फुलं अजूनच गोड दिसत होती.
निसर्गाने त्याच्या सौंदर्याची मुक्त उधळण केली होती.
हलकेच फुलांवरून अलगद हात फिरवला. तिथून निघावं…
असं वाटतच नव्हतं.
कितीतरी वेळ मी फुलांजवळ उभी होते.
निसर्गात किती विविध फुले आहेत.. थोडं शांतपणे थांबून त्यांच्याकडे बघत उभ राहावं… त्यांचं वैभव न्याहाळत त्याचा आस्वाद घ्यावा…
त्याच्याशी समरस व्हावं…
हे असं सौंदर्य आपल्याला तो दाखवत आहे… त्याच्याबद्दल त्या क्षणी आपल्या मनात कृतज्ञता दाटून येते. तेवढा काळ तरी आपल्याला इतर गोष्टींचा विसर पडतो.
डोळे दृष्टीसुख घेत असतात..
त्याचे मनोहारी तरंग अंगभर लहरत राहतात… तो प्रेमभाव घेऊन घरी यावं..
तो दिवस बघा… कसा समाधानात जातो…
आपणच आपल्यावर खुश होतो.. उत्साहीत होतो.. असं सहज जाता जाता पहात राहावं..
आनंद घेत राहावा.. मुख्य म्हणजे यासाठी आपल्याला काही करावं लागत नाही…
बाहेर पडायचं डोळस दृष्टीने बघत राहायचं… मग अनुपम्य असं काहीतरी दिसतच.. त्याची नंतर होणारी आठवणही सुखद असते.
काय बघायचं याची” नजर “आता आलेली आहे…
” येईन रे तुला परत बघायला “
असं म्हणून त्याचा निरोप घेऊन चालायला लागले..
तिथून जरा पुढे गेले तर…
एका झाडावर तजेलदार पिवळ्या रंगांच्या फुलांचे गुच्छ लागलेले…
नाजूक अलवार कोमल फुलं…
कितीदा त्यांच्याकडे पाहू…
असं वाटत होतं.. मन भरतच नव्हतं..
दिमाखात झाडावरती.. वाऱ्यावर डोलत होती. अगणित फुलचं फुलं दिसत होती… खाली पिवळ्या फुलांचा सडा पडला होता…
इतक्या उंच असल्याने मान वर करून त्यांच्याकडे कोणी बघतही नव्हतं… ती बिचारी ऊमलतात फुलतात… त्यांची दखल घेतलीच जातं नाही…
मला त्याचं वाईट वाटलं…
माझ्या मनात विचार आला…
त्या फुलांना काय बरं वाटत असेल…
इतक्यात दोन छोट्या मुली तिथे आल्या. जवळ रहात असाव्या.
त्यांनी खाली पडलेली फुलं गोळा करायला सुरुवात केली. नंतर एकत्र करून आपल्या हातात पकडली. मला त्यांच कौतुक वाटल.
मी त्यांना विचारलं,
” या फुलांचं तुम्ही काय करणार ग? “
” आमच्या सोसायटीच्या दारातच छोटासा गणपती बाप्पा आहे. त्याच्यासाठी आम्ही ही रोज घेऊन जातो. “
निरागसपणे ती म्हणाली…
मगाशी मला ज्या फुलांची दया आली होती…
ती फुलं प्रत्यक्ष परमेश्वराच्या चरणी अर्पण होणार होती.
किती थोर त्यांचं भाग्य होतं…
लहान लेकरं निष्पापपणे असं वागतात… बोलतात…
त्यांच ऐकून मग मी थोडी शहाणी होते.
वर झाडाकडे मायेनं बघितलं…
खाली पडलेली फुलं मी पण उचलून घेतली…
घरी आणली..
माझ्या बाप्पासाठी…
☆
© सुश्री नीता चंद्रकांत कुलकर्णी
मो 9763631255
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
