वाचताना वेचलेले
संवेदनशील पोलिस… – लेखक : श्री अजय पाटील ☆ प्रस्तुती – सौ. प्रज्ञा गाडेकर
गोष्ट अमेरिकेतील आहे. बॉबी व्हाईट नावाच्या पोलिसाला मुलं रस्त्यावर दंगामस्ती करून गोंधळ घालत असल्याचा कॉल आला. हा पोलीस घटनास्थळी पोहोचला, तर त्याने बघितले की काही मुले रस्त्यावर बास्केटबॉल खेळत होती.
पोलीस आल्याचे बघून मुलं जरा घाबरली मात्र बॉबी व्हाईटने त्यांच्या हातातील बास्केटबॉल घेतला आणि स्वतः त्यांच्यामध्ये खेळू लागला. ते बघून त्याच्यासोबत आलेले पोलीस साथीदारसुद्धा मुलांसोबत खेळायला लागले. सुरुवातीला तिथे 4-5 मुले होती मात्र पोलिसांना खेळतांना बघून आजूबाजूच्या घरातील मुलेसुद्धा त्यांच्यात सामील झाली.
संध्याकाळी पोलीस डिपार्टमेंटच्या पी. आर. ने त्यांच्या वेबसाईटवर पोलिसांचा मुलांसोबत खेळतानाचा व्हिडिओ अपलोड केला.
आणि त्याखाली लिहिले “मुलांनी घरात बसून व्हिडिओ गेम खेळण्यापेक्षा किंवा टीव्ही बघण्यापेक्षा गल्लीत खेळलेले कधीही चांगले”.
हा व्हिडिओ तब्बल 50 लाख लोकांनी बघितला. तसेच दीड लाख लोकांनी हा व्हिडिओ शेअर केला.
या व्हिडिओची अमेरिकाभरात चर्चा झाली.
अमेरिकन मीडियानेसुद्धा हा मुद्दा उचलून धरला आणि आपल्या संध्याकाळच्या प्रोग्राममध्ये चर्चासत्रं आयोजित केली.
पुढच्या वेळेला बॉबी व्हाईट आपल्या सोबत एक सरप्राईज घेऊन गेला. मुलं खेळत असताना पोलिसांच्या कारमधून प्रसिद्ध बास्केटबॉल प्लेयर शकील ओनिल उतरला. मुलांच्या आनंदाला पारावर राहिला नाही. शकील ओनिल मुलांमध्ये बराच वेळ खेळला. त्यातील एका छोट्या मुलाला त्याने 100 डॉलरही बक्षीस दिले.
या घटनेचे पडसाद अमेरिकेत उमटले आणि अमेरिकन जनतेने पोलिसांचे आभार मानले.
बऱ्याच ठिकाणी मुले घराबाहेर पडून गल्लीत खेळायला लागली. आणि लोकांनीसुद्धा त्यांच्याबद्दल तक्रार करणे सोडून दिले.
हा आमूलाग्र बदल फक्त एका संवेदनशील पोलिसामुळे घडला.
आपल्याकडेही भारतात आता मुलांनी गल्लीत खेळणे जवळपास सोडून दिले आहे. पालकांना सुद्धा मुलांचे घरातच राहणे आवडते. अशामध्ये मुलांना स्मार्टफोन किंवा टीव्हीची सवय लागते आणि त्यांच्यातील शारीरिक ऊर्जा कामात येत नाही.
यामुळे मुलांना अनेक मानसिक शारीरिक समस्या निर्माण होतात. लोकांनासुद्धा शांततेची एवढी सवय झाली आहे की गल्लीत मुले खेळली की लगेच त्यांना त्रास होतो.
योग्य काय, अयोग्य काय हे समजून घेण्याचा कुणीही प्रयत्न करत नाही.
ज्या गल्लीमध्ये मुलं खेळतात, खरंतर त्या गल्लीमध्ये चैतन्य, आनंद नांदतात.
मुलांना स्मार्टफोनच्या विश्वातून बाहेर काढण्याचा सोपा मार्ग म्हणजे त्यांना बाहेर खेळू देणे.
अशा वेळेला सर्व पालकांनीच पुढाकार घेऊन मुलांना बाहेर खेळण्यासाठी प्रवृत्त केले, तर याहून चांगली गोष्ट कोणती असणार!
☆
लेखक: श्री. अजय पाटील
चाइल्ड काऊन्सलर, जिंदगी फाउंडेशन.
प्रस्तुती: सौ. प्रज्ञा गाडेकर
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
