वाचताना वेचलेले
☆ म्हातारपणा.. कवी : अज्ञात ☆ प्रस्तुती : श्री अनंत केळकर ☆
म्हातारपणाला नाव छान
कोणी म्हणे संन्यासाश्रम
कोणी म्हणतं वानप्रस्थाश्रम
मी म्हणतो आनंदाश्रम
म्हातारपणात कसं राहायचं?
घरात असेल तर आश्रमासारखं
आश्रमात असेल तर घरासारखे
कशातच कुठे गुंतायचं नसतं
जुन्या आठवणी काढायच्या नाही
‘आमच्या वेळी’ म्हणायचं नाही
अपमान झाला समजायचं नाही
उगाच लांबण लावायची नाही
सुखाची भट्टी जमवत जायचं
साऱ्यांशी दोस्ती जुळवत राहायचं
रागलोभाला लांब पळवायचं
आनंद सारखा वाटत जायचं
म्हातारपणसुद्धा छान असतं
लेन्स इम्प्लांटने स्वच्छ दिसतं
नव्या दातांनी सहज चावता येतं
कानयंत्राने ऐकू येतं
पार्कात जाऊन फिरून यावं
क्लबात जाऊन पत्ते कुटावं
देवळात जाऊन भजन करावं
टीव्हीमधल्या सिरियल बघावं
मुलांसमोर गप्प बसावं
नातवंडांशी खेळत राहावं
बायकोबरोबर भांडत जावं
मित्रांबरोबर बोलत सुटावं
जमेल तेव्हा टूरवर जावं
बायकोचं लगेज सोबत न्यावं
दिलखुलास फिरून घ्यावं
थकलं तिथेच बसून राहावं
लायन रोटरी अटेंड करावं
वेळ असेल तर गाणं गावं
एकांतात ठेक्यावर नाचून घ्यावं
पाहिलं कुणी व्यायाम म्हणावं
कंटाळा आला झोपून जावं
जाग आली फेसबुक बघावं
बघता बघता घोरत राहावं
टोकलं कोणी व्हाटस्ऍप उघडावं
एकटं घरी किचन पाहावं
दुधाची साय गायब करावं
मुलांचा खाऊ टेस्ट करावं
आलं मनात गोडाचं खावं
जुना शर्ट घालत राहावं
थोडे केस सावरत राहावं
आरशालाच बोगस म्हणावं
कोणी नसलं तर वाकुली करावं
छान रंगवावी सुरांची मैफील
मस्त जमवावी जेवणाची पंगत
सुरेल जुळवावी गप्पांची संगत
लुटत राहावी जगण्याची गंमत
स्वाद घेत,दाद देत
तृप्त मनाने आनंद घेत
हळुच आपण असं निघून जावं
जसं पिकलं पान गळून पडावं
कवी : अज्ञात
संग्राहक – श्री अनंत केळकर
