सुश्री सुनीला वैशंपायन
वाचताना वेचलेले
☆ कट्टी आणि बट्टी… लेखक : अज्ञात ☆ सुश्री सुनीला वैशंपायन ☆
☆
“कट्टी आणि बट्टी”, दोन साधे शब्द, पण मानसिक स्वास्थ्याच्या दोन गुरू किल्ल्या..
आपल्या सगळ्यांच्या बालपणात हे दोन शब्द* आपल्या आयुष्याचा भाग नक्की असायचे.
कट्टी म्हणजे आपलं पहिलं *emotional withdrawal*.
ना भांडण, ना आरडाओरड, ना मोठं स्पष्टीकरण…
*फक्त शांतीपूर्वक घेतलेली तात्पुरती माघार*.. …
“मला तुझ्याशी बोलायचे नाही. ”
त्याचा साधा अर्थ होता
*“मी दुखावले आहे … पण ते कसं सांगायचं कळत नाही*. ”
आणि बट्टी?
ती म्हणजे दुरुस्ती.
थोडी *awkward* असायची..
थोडी न बोलता झाली तरीपण लगेच व्हायची… *आपलं मन शांत झालं की लगेच*..
*ना माफीची गरज*
*ना कुठले स्पष्टीकरण* …
*एक चॉकलेट शेअर व्हायचे*
*एक चोरटे हसू यायचे*…
एक *“चल ना, जाऊ दे ना”*
आणि सगळं पुन्हा मस्त!
लहानपणी आपण *emotional regulation* चांगलं करायचो…
फक्त हा शब्द माहीत नव्हता.
पण *शरीराने वयाने मोठे होताना मनाचा मोठेपणा मात्र लहान होत गेला*…
आता मोठेपणी कट्टी झाली की
*Emotional distance*,
*Ghosting*,
*थंड responses*,
लांबलेला आणि अहंकाराच्या खांद्यावर बसलेला अबोला…
न वाचलेले मेसेज,
कधीकधी वरवरची नम्रता.
कोरडे बोलणे…
*आणि बट्टी..? *
ती मात्र कठीण होत गेली.. बर्याचदा झालीच नाही..
*निरागसपणा गेला*,
*अहंकार आला*
*आणि अबोला कायम त्याच्या खांद्यावर घर करून बसला*…
आपण *“तू दुखावलंस मला”* न म्हणता, बाहेरून
*“ठीक आहे”* म्हणायला शिकलो…
आणि *आतून मात्र त्याच्यापासून दूर चालायला लागलो*…
*आपण वस्तू दुरुस्त करायला जसे विसरलो* तसेच उसवलेल्या *फाटलेल्या मनालासुद्धा दुरुस्त करायला विसरलो*.
मनात साठवून ठेवायला लागलो…
*भावनांच्या जागी हिशेब आणि गणिते ठेवू लागलो*.. ,
आणि *डोक्याला त्रास नको म्हणून लांब रहायला लागलो*..
*लहानपणी कट्टी ही तात्पुरती असायची, *
*पण मोठेपणी ती कायमची झाली*…
आपण विसरलो —
*कट्टी म्हणजे शिक्षा नव्हती*,
*फक्त दुखावलेल्या मनाला थोडी space हवी* असायची म्हणून हक्काने घ्यायचो…
आणि *बट्टी म्हणजे जिंकणं किंवा हरणं नव्हतं, ते होतं पुन्हा आपल्या मूळ स्वभावात येणं*..
आपल्या अमूल्य अशा मैत्रीला जगणं…
भक्कम नाती ती नसतात *जिथं भांडणं होत नाहीत*,
भक्कम नाती ती असतात जिथं *“बट्टी” अबोल्याला अहंकाराच्या खांद्यावरून खाली घेते* आणि पुन्हा एकदा गप्पिष्ट बनविते…
*मोठं होणं म्हणजे कट्टीला टाळणं नाही तर बट्टीला कडेवर घ्यायचा मोठेपणा दाखवणं*..
*हेच खरं ‘कटी-बट्टी’चं सौंदर्य*
*
लेखक : अज्ञात
संग्रहिका : सुनीला वैशंपायन
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
