श्री मनोहर जांबोटकर
वाचताना वेचलेले
☆ गणपती बाप्पांचं विसर्जन… – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुति – श्री मनोहर जांबोटकर ☆
☆
एकदा माझ्या एका ख्रिश्चन मित्राने मला सहज विचारलं,
“तुम्ही गणपती बाप्पांना इतक्या श्रद्धेने घरी आणता, दहा दिवस पूजा करता, आरती करता, नैवेद्य दाखवता… आणि मग त्याच बाप्पांच्या मूर्तीचं विसर्जन का करता? “
प्रश्न अगदी मनापासून विचारलेला होता.
मी त्याला म्हणालो,
“मित्रा, गणपती बाप्पांचं विसर्जन म्हणजे देवाला निरोप देणं नाही; तर एका गहन सत्याची जाणीव करून घेणं आहे. “
परंपरेत गणपतीची मूर्ती मातीची बनवली जाते. आपण त्या मूर्तीत देवत्व अनुभवतो, तिची श्रद्धेने पूजा करतो आणि शेवटी ती मूर्ती पुन्हा पाण्यात विलीन होते. म्हणजेच जे निसर्गातून आलं, ते पुन्हा निसर्गात विलीन होतं.
मूर्ती विरघळते… पण श्रद्धा विरघळत नाही.
रूप नष्ट होतं… पण देवत्व नष्ट होत नाही.
यात आपल्या जीवनाचाही एक सुंदर संदेश दडलेला आहे.
आपण या जगात येतो, काही काळ जगतो, घर बांधतो, पैसा कमावतो, नाती जोडतो, सुख-दुःख अनुभवतो… आणि शेवटी हे शरीरही पंचमहाभूतांत विलीन होतं.
मग कशाचा अहंकार?
कशाचा गर्व?
कशासाठी द्वेष?
कशासाठी मनात राग आणि वैर?
गणपती बाप्पांचं विसर्जन आपल्याला सांगतं—
“आलो आहोत… एक दिवस जायचं आहे. “
म्हणून जोपर्यंत आयुष्य आहे, तोपर्यंत—
प्रेमाने जगा.
आनंदाने जगा.
२०२६शक्य असेल तिथे माफ करा.
नाती जपा.
आणि शक्य तितका दुसऱ्यांच्या आयुष्यात आनंद निर्माण करा.
कारण उद्या आपल्याकडे वेळ असेलच, याची खात्री नाही.
म्हणूनच गणपती बाप्पांचं विसर्जन हा केवळ एका मूर्तीचा निरोप नाही…
तो आपल्या जीवनाला दिलेला एक सुंदर संदेश आहे —
“रूप तात्पुरतं आहे, पण प्रेम, श्रद्धा आणि चैतन्य शाश्वत आहेत. “
गणपती बाप्पा मोरया!
मंगलमूर्ती मोरया!
पुढच्या वर्षी लवकर या!
*
लेखक:अज्ञात
प्रस्तुती :श्री मनोहर जांबोटकर
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित / मंजुषा मुळे/ गौरी गाडेकर≈
