श्री तुकाराम दादा पाटील
कवितेचा उत्सव
☆ छंद… ☆ प्रा तुकाराम दादा पाटील ☆
☆
आठवणींच्या चांदणराती चंद्र चांदणी बोलत होती
खुल्या दिलाने अनुभवलेली एक कहाणी रंगत होती
*
सूर्य जरासा थकला तेव्हा विश्रांतीला निघून गेला
रात साजणी देत हुंदके विरहामध्ये जागत होती
*
रात्रीची पण त्या सूर्याशी ओळखपाळख कधीच नव्हती
भलती आशा मनी बाळगत रात अशी का वागत होती
*
दरवळणारा गंध सुगंधी वारा घेऊन पळून गेला
बागेमधली कुजबुजणारी फुले फुलांना सांगत होती
*
अधीर वेडे प्रेम पाखरू विसावण्यला झाड शोधते
नजरचत्याची बनून वेडी एकचजागा शोधत होती
*
प्रेमासाठी पतंग सुद्धा ज्योती वरती जळूनमरतो
कधी पासूनी जगात सा-या हीच बातमी गाजत होती
*
फरावलंबी नको जगाया सन्मानाने जगता यावे
म्हणून सारी तरणी पोरे काम सारखे मागत होती
*
जगणे केवळ जगणे नसते असते सुंदर जीवन गाणे
जुनी पिढी हे नव्या पिढीला रियाजातुनी शिकवत होती
*
भविष्यातले स्वप्न पहाणे हा सगळ्यांचा छंदच असतो
कर्तृत्वाने छंद जिंकणे पिढी पिढीतीला घडवत होती
☆
© प्रा. तुकाराम दादा पाटील
मुळचा पत्ता – मु.पो. भोसे ता.मिरज जि.सांगली
सध्या राॅयल रोहाना, जुना जकातनाका वाल्हेकरवाडी रोड चिंचवड पुणे ३३
दुरध्वनी – ९०७५६३४८२४, ९८२२०१८५२६
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
