स्वप्ना मुळे (मायी)
जीवनरंग
☆ दंवबिंदू… ☆ स्वप्ना मुळे (मायी) ☆
“या… उगवलात का आज?? नशीबच आमचं! ” असं रागानं म्हणत तिनं गुळण्या केल्या आणि खोलीत शिरून पलंगाखालची एक कळकट पिशवी ओढली. त्यातून ताडपत्री बाहेर काढली. सासूबाईंना म्हणाली, “मी पत्र्यावर चढून टाकून घेते नीट हे… आणि पाणी ओतून बघते. तुम्ही कुठे गळतंय ते लगेच सांगा मला. आज दिलंय सूर्यबाबानं दर्शन, तर करून घेऊ हे काम! चार दिवस मेल्या पावसानं संधी दिली नाही पत्र्यावर चढायची… आज करूनच टाकते. ”
सासुबाई म्हणाल्या, “अगं चहा तर घे सकाळचा…”
त्यावर चिडूनच आरती म्हणाली, “अहो, त्या निसर्गाचं डोकं फिरलं पाच मिनिटात, तर परत गोंधळ, आणि मग मला पोळ्या करायला निघायचंय. नंतर हे राहून जातं… तुमचे उगाच हाल. घरभर गळक्याखाली भांडी लावत बसायचं. गळक्या पाण्यानं आपल्या ऑर्डरच्या निवडलेल्या भाज्या सडून जातायेत. नकोच! आधी हे काम, मग चहा…” असं म्हणत ती खिडकीचा आधार घेत कसरत करत वर चढली. ते प्लास्टिक पूर्ण पत्र्यावर टाकलं. उडून जायला नको म्हणून जागोजागी त्यावर दगड ठेवले.
सासूबाईंनी कसंबसं करत, वर तिला कळशी दिली… जिथं जास्त गळत होतं, तिकडे पाणी टाकत सगळे धोक्याचे कोपरे तिनं पाणी टाकून तपासले. सगळं उरकून ती खाली उतरली. एकदम घामाघूम झाली होती ती आणि दमली पण होती. सुरकुतलेल्या हातांनी सासूबाईंनी वेलचीचा चहा समोर धरला, तशी ती सुखावली.
चहा घेताना सासुबाई डोळे भरून कौतुकानं आपल्या सुनेकडे पाहत होत्या… आजपर्यंत उपभोगत असलेलं सुख आपल्या लेकाच्या आजारपणानं हरवलं; त्यात लेकही हरवला… पण हिनं हिम्मत हारली नाही. खरंतर माहेरी निघून जाऊ शकत होती… पण गेली नाही. आपला हात डोक्यावर ठेवून म्हणाली, “तुम्ही फक्त आशीर्वादाची साथ द्या, आपण परत नव्यानं उभं राहू. ”
ह्या वर्षभरात खुप कष्ट केले… लोकांची देणी फेडली, खरंतर किती वैभवशाली जगणं होतं आम्हा दोघींचं. लेकाची चांगली नोकरी, छान फ्लॅट, दागिने… पण किती बदललं सगळं! आपण विचारही केला नव्हता आयुष्याचा शेवटचा टप्पा असा जाईल… पण ही पोरगी खरंच गुणाची आहे.
परवा समोरच्या रो हाऊसच्या रांगेत सुखवास्तुतल्या त्या डॉक्टरणीनं क्लिनिक फार चाललं नाही, म्हणून नैराश्य येऊन आत्महत्या केली. त्या दिवशी सगळ्या कॉलनीत हळहळ झाली, तेव्हा बरेच जण आपल्या सुनेविषयी किती सकारात्मक बोलले…
‘आरतीकडून शिकायला हवं. जिथं अपार्टमेंटमध्ये सून म्हणून आली, त्याच कॉलनीत बंगल्यातली ही वरची छोटी पत्र्याची खोली भाड्यानं घेऊन राहते… परिस्थितीची लाज वाटून घेतली नाही आणि नैराश्याचं मळभ दाटू दिलं नाही. जोडीदार सुटला, ते दुःख तर केवढं! पण सगळं स्वीकारून आनंदी असते. लाज न बाळगता पोळ्यांची कामं सुरू केली. नाहीतर ह्या डॉकटरणीसारखी अशी असंख्य माणसं थोडंही अपयश पचवत नाहीत. इतकं सुखी आयुष्य असून असे निर्णय घेतात…’
‘अरे, जरा समाजात बघा… एक वेळ खायला मिळत नाही. हात, पाय, डोळे असे अवयव नसलेले हिमतीनं जगतात आणि हे धडधाकट लोक मनानं खचून असे जीव देतात… ना चिमुरड्या जीवांचे विचार, ना म्हाताऱ्या आई-वडील, सासु-सासऱ्यांचा विचार करतात…’
‘खरंच मालतीबाई, तुमची आरती कमाल आहे बरं! सध्या तिचं ते निवडलेल्या भाज्या देण्याची सर्विस तर किती मस्त… सगळे खूश आहेत तिच्यावर…’_
सगळ्या बायकांनी आरतीचं कौतुक केलं होतं. हे सगळं आठवून सासुबाईचं मन आताही सुखावलं.
आरतीनं सासूबाईंना हाक मारली, “आई, अहो कोणत्या विचारात हरवल्या? आई, मी आज पोळ्या झाल्या की जरा मार्केटमध्ये जाऊन येईन. तो शेतकरी ताज्या गवार शेंगा देईन म्हणालाय. आणून आपल्याला आज रात्रभरात त्या निवडायच्यात. एका कॅटरिंगवाल्याची ऑर्डर आहे…”
सासुबाई तिचा हात हातात घेत म्हणाल्या, “करू या गं… पण तू थोडी कमी दगदग कर. स्वतःची काळजी घे. ”
सासूबाईंचा हात दाबत ती म्हणाली, “आई माणसावर ना वेळ येत असते. त्याक्षणी त्यानं हिम्मत धरली आणि कष्ट केलं तर तो जिंकलेला असतो. अगदी ह्या तुळशीवर पडलेल्या दवबिंदूसारखं…”
“दवबिंदूसारखं…? म्हणजे कसं गं? ”_ सासुबाईंनी विचारलं.
तिनं त्यांचा हात धरत त्यांना गच्चीत कठड्यावर ठेवलेल्या तुळशीजवळ आणलं. त्यावर पडलेले थेंब दाखवत ती म्हणाली, “काल पावसामुळं हे पाणी त्याचं वहाणं सोडून इथं गोठलं ह्या पानांवर… पण त्यानं मनात हिम्मत धरली ना, सूर्याला स्वतःत पाहण्याची! वाहण्याचं अस्तित्व विसरलेला थेंब आज मोत्यासारखा दिसतोय ना आई? ही अशी चमकण्याची जिद्द घेऊन जगु या आपण दोघी… लवकरच आपण आपलं हरवलेलं जगणं परत जगायला लागू आई. फक्त तुम्ही साथ द्या…”
सासूबाईंच्या गालावरही दवबिंदू आले होते कारण सूर्याची किरणं सगळ्याच थेंबावर पडून सगळीकडे मोती चमकत होते. जगण्याची जिद्द सूर्याला स्वतःत पाहण्याचं दवबिंदूचं वेड आता दोघींच्या आसवांत स्पष्ट चमकत होतं.
© स्वप्ना मुळे (मायी)
फक्त व्हाट्सअप संपर्क +91 93252 63233
छत्रपति संभाजी नगर महाराष्ट्र
≈संस्थापक् संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
