संगीता कुलकर्णी
मनमंजुषेतून
☆ मुरलीच्या स्वरांतला कृष्ण… ☆ संगीता कुलकर्णी ☆
☆
नभाच्या निळाईहून गहिरे तुझे नयन नीलकमल
अमावस्येच्या कुशीत जणू उमलले शशिकिरण निर्मल
कुंतलांच्या काळ्या मेघांत मोरपिसांची इंद्रधनू-रेष
तुझ्या एका स्मितात दडले सृष्टीचे सगळे अविनाश गूढविशेष
*
यमुनेच्या यौवनलाटांवर चांदण्यांची चंदेरी पाल
कदंबाच्या कुशीत विसावला तो सावळा नंदलाल
मुरलीच्या अधरामृताने निशेची झाली नादमयी
स्वरांच्या त्या सरींत विरघळली राधेची अंतरीची तृषामयी
*
तुझी मुरली की विरहिणीच्या हृदयाची हाक होती?
की अनंताच्या ओंजळीतील प्रेमाची पहिली चाहूल होती?
एक स्वर तुझा पडता कानावर काळही थबकून राहिला
आणि जीवाचा प्रत्येक कण श्यामरंगात न्हाऊन निघाला
*
गोपींच्या नयनी चंद्र उगवले अधरी थरथरले गान
पैंजणांच्या प्रत्येक नादात धुंद झाले वृंदावन
प्रेमाला जेव्हा शब्द उरले नाहीत तेव्हा तू मुरली झालास
आणि मौनाच्या मंदिरामध्ये स्वतःच परमेश्वर झालास
*
राधा म्हणजे तुझ्या प्रेमाची निःशब्द लिहिलेली गाथा
तिच्या एका अश्रूबिंदूत सामावली युगांची व्यथा
भेट झाली क्षणभराची तरी जन्मोजन्मींचा सुगंध
दोन देहांच्या पलीकडले ते एकात्मतेचे चिरंतन छंद
*
पण रणांगणी जेव्हा अर्जुनाच्या हातून गांडीव गळाले
तेव्हा तुझ्या अधरांवरचे हास्य गीतेत रूपांतरले
“कर्म” तुझ्या ओठी आले अन्, मोहाचे मेघ विरले
अज्ञानाच्या अंधःकारातून आत्मज्ञानाचे सूर्य उगवले
*
सारथी तू तरी विश्वाचा नियंता तुझ्या मुठीत
रथाच्या चक्रांमधुनी जणू फिरती युगांची गती
विश्वरूपाच्या एका दर्शनात दिशा झाल्या दीपमाळा
अणुरेणूत अनंत दिसले विराट झाला नंदलाला
*
कधी गोकुळचा माखनचोर कधी करुणेचा सागर
कधी सखा कधी योगेश्वर कधी प्रेमाचा अमृतझर
तुझ्या लीलांना सीमा नाही तुझ्या रूपांना अंत नाही
तूच प्रश्न आणि तूच उत्तर तुझ्यावाचून सत्यच नाही
*
आजही मनाच्या मंदिरात तुझी पाऊले ऐकू येतात
विरक्त झालेल्या भावनांना तुझे स्वर पुन्हा जागवतात
जगण्याच्या या रणभूमीवर जेव्हा मी हरवून जातो
तेव्हा अंतरीचा सारथी होऊन तूच मला पुन्हा सावरतोस
*
म्हणून नको वैकुंठ मला नको मुक्तीचा मान
नको स्वर्गीय सुखांची माळ नको मोक्षाचे दान
फक्त एवढीच कृपा कर श्वासात तुझा स्वर राहू दे
हृदयाच्या प्रत्येक ठोक्याला, “श्याम” म्हणण्याची ओढ राहू दे
*
माझ्या अश्रूंना यमुना कर माझ्या भावांना भक्ती
माझ्या शब्दांना मुरली कर माझ्या मौनाला शक्ती
जीवनाच्या अंतिम संध्येला जेव्हा सारे रंग विरतील
तेव्हा माझ्या मिटलेल्या नयनांत फक्त तुझेच सावळे आकाश उरेल…
☆
© संगीता कुलकर्णी
लेखिका /कवयित्री
ठाणे मो. 9870451020
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
