श्री जगदीश काबरे
🌸 विविधा 🌸
☆ “गणपती बाप्पाच्या डायरीतून…” ☆ श्री जगदीश काबरे ☆
“चला पुन्हा एकदा १०/११ दिवसांसाठी पृथ्वीवर पाहुणे म्हणून जायची वेळ झाली. आजकाल ना नको वाटतं हे दर दर वर्षी तिथे जाणं. काय काय पाहावं लागतं, फार मनस्ताप होतो. पण काय करू, ठरवल्या प्रमाणे जावे लागेलच… उंदीरमामा, चला तयार आहात ना? “
“हुश्श, पोचलो एकदाचा, काय हे ट्राफिक या शहरात, किती गाड्या रस्त्यावर! काय चाललंय या देशात? मंत्री, पंतप्रधान राष्ट्रपती येणार म्हंटल्यावर रस्ते लोकांसाठी बंद करायची पद्धत आहे, पण माझ्यासाठी नाही, कसाबसा उंदीरमामांबरोबर पोहोचलो. सकाळी ९:३० पर्यंतचा मुहूर्त एका पंडितांनी पंचांगात दिला होता, म्हटलं आपल्यामुळे मुहूर्त चुकायला नको. पण दमलो बुवा. “
“सकाळी कोणी फिरकत नाही. संध्याकाळी कोणीतरी सहा वाजता येते. पडदा सरकवून जाते. दिवा बत्ती करून जाते. पुन्हा कोणी नाही. नगरसेवक नाहीत, आमदार नाहीत, पुन्हा स्वर्गात परत गेलो की इथला एकदा हिशोब पहिला पाहिजे, कोणी काय मागितलं, आणि आपण कोणाला काय काय दिलं ते. मीही विचार करतोय, या लोकांसारखेच, आपणही दर पाच वर्षांनी यावे काय? “
“आज एक नगरसेवक बाई आल्या होत्या सकाळीच. सोबत आमदार होते, त्यामुळे बाईंचे माझ्याकडे लक्षच नव्हते. त्या आमदारांच्याच सरबराईत गुंतल्या होत्या. रक्तदान शिबीर आयोजित केले होते. दोघांनी तिथे पण भाषण केले. शब्दाशब्दाला मला हसू येत होते. अख्ख्या ४ तासात अवघ्या १० लोकांनी रक्तदान केले. पण यांनी का नाही केले, आणि त्यांच्या टग्या कार्यकर्त्यांनी सुद्धा? ते नुसतेच गाड्या उडवत आले आणि गेले. कठीण आहे! पण सांगू कोणाला, १० दिवसांची शिक्षा आहे मला ही दरवर्षी! “
“दर वर्षी लोकमान्य मी स्वर्गात परत गेल्यावर विचारतात इथला इति-वृतांत तेंव्हा त्यांना मी हे काही सांगत नाही. उगीच बिचारे दु:खी व्हावयाचे. त्यांना उगीच अजून वाटते की, त्यांनी सुरु केल्याप्रमाणे हा उत्सव अजूनही चालतो, भजन, पोवाडे, भाव-भक्तीगीते, शास्त्रीय संगीताचे कार्यक्रम, मोठ्या मोठ्या वक्त्यांची भाषणे, अहो लोकमान्य, ते शेवाळकर, शिवाजीराव, वसंतराव, भीमसेन आता तुमच्याच सोबत आहेत ना? मग भाषणे देणार कोण आणि शास्त्रीय संगीत गाणार कोण? “
“खरे तर हे दहा-बारा दिवस माझ्या कानावर उठले असतात आणि हृदयाचे धडधड वाढवत असतात. कारण तिथे फक्त मला कानठळ्या बसवणारा ‘डीजे’चा आवाज ऐकावा लागतोय. त्यांना वाटते माझे कान सुपाएवढे मोठे आहेत, त्यामुळे ते नक्कीच त्यांचा ठाणाणा सहन करू शकतात. त्याबरोबरच मला फालतू सिनेमातली गाणी ऐकावी लागताहेत आणि दारू पिऊन नंगानाच घालणारे दारुडे राजकीय कार्यकर्ते पहावे लागत आहेत. असो. आलिया भोगासी असावे सादर… “
“आज नववा दिवस. सत्यनारायणाची पूजा झाली. हुश्श जायचा दिवस जवळ आला म्हणायचा. आता शेवटचा एक दिवस स्पीकर वरून कोणतीही गाणी ऐकवून घेतील, असो, पण उद्या परत जायचे आहे. पूजेला पुन्हा नगरसेवक बाई आणि त्यांचे पतीदेव आले होते. जात पडताळणीच्या केस मधून सलामत सुटू दे असं काहीसे म्हणाल्या. हे काय असतं मला माहित देखील नाही. आणि श्रीमान नगरसेवक म्हणाले बाप्पा मध्यावधी निवडणुका होवू देत म्हणजे, हिलाच आमदारपदासाठी उभे करतो. सोबत त्यांचे चिरंजीव होते… म्हणाले, बाप्पा तेवढी जमीन लाटल्याच्या प्रकरणातून सोडव बाबा, आणि कित्येक दिवस आई-बाबांकडे एक ऑडी मागतो आहे, या वर्षी तरी मिळूदे बाप्पा. पूजा झाली, धार्मिक कार्यक्रम संपले, आता आयटम नंबरची गाणी सुरु. दरवर्षी माझ्या माहितीत भर पडते, इथे येऊन. मग मी ती स्वर्गात जावून इतर देवांना ऐकवतो. तसा माझ्या इतका मुक्काम एक देवी सोडल्यास कोणीच करत नाही ना इथे. ”
“अजून वाजले की बारा आहेच का? नवीन काय तर म्हणे हलकट जवानी? हे काय प्रकरण? बाकी शीला, मुन्नी, जलेबीबाई आता जुन्या झाल्या आहेत. सोबत गौतमी पाटील आणि त्यांची उत्तान लावणी होतीच. अरे भक्तांनो, मला उद्या जायचे आहे, तेव्हा आज तरी शांत झोपू द्या रेss. पण कसचे काय आणि कसचे काय! त्यांचा रात्रभर गोंधळ आणि धुडगूस चालूच होता. काय करणार सामान्य भाबड्या भक्तांसाठी सारे सहन करतो झाले. “
“आज जायचे म्हणून भल्या पहाटे उठून तयार होऊन बसलोय, पण अजून कोणी फिरकले नाही. आठ वाजले आता… “
“सकाळी ९ वाजता कोणीतरी आले. भूपाळ्या लावून गेले. सगळ्या देवांना उठवून झाले… घनश्याम सुंदरा… उठी श्रीरामा… उठ पंढरीच्या राया… उठा उठा हो गजानना… अरे देव म्हणजे काय तुमच्यासारखे आहेत का ९/९ वाजे पर्यंत झोपून राहणारे? “
“जायचे जायचे म्हणता, रात्रीचे ९ वाजलेच. संध्याकाळी सात वाजल्या पासून इथे नुसतेच एक ढोल पथक आणि झांज पथक वादन करतंय. पण जायचं कुठे अडलंय? समोर रांगोळी काढून झाली, मग निघालो, हळू हळू ठिकठिकाणी थांबत, महापौर, उप-महापौर, अनेक राजकीय पुढारी यांना दर्शन देत निघालो. महत्वाची माणसे ना ती! त्यांनी मंडळाच्या अध्यक्षांना नारळ दिला, तो कशाला? या वर्षी इको फ्रेंडली म्हणत गुलाल नव्हता. ते एक बरे झाले, इतका उधळत असत तो, नंतर चार दिवस डोळे नुसते चुरचुरत माझे. एकदाचा नदीवर पोहचलो. मोठा जयघोष झाला. गणपती बाप्पा मोरया! पुढच्या वर्षी लवकर या! कुठेतरी आजी आजोबांचे डोळे पाणावले, काकूंना वाईट वाटले, बच्चे कंपनीच्या चेहऱ्यावरचे हास्य मावळले मला निरोप देताना, त्या साऱ्यांसाठी तरी मला परत यायलाच हवे. मनात म्हटलं येतो बाबांनो! “
“पुनरागमनायच… ”
© श्री जगदीश काबरे
(लेखक विज्ञान आणि वैज्ञानिक दृष्टीकोन प्रसारक आहेत.)
jetjagdish@gmail. com
मो ९९२०१९७६८०
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
