सुश्री शोभा जोशी
चित्रकाव्य
बकुळ…
☆
बकुळीच्या झाडाखाली
वेचत असता फुले
मनाच्या ओंजळीतून
खूप काही सांडले
*
वेचता वेचता फुले
लहानपण आठवले
उशीर झाला म्हणून
पाठीतले धपाटे आठवले
*
एक फूल माझ्याशी
व्यथा मांडून गेले
तेव्हापासून मनात
त्याचे दुःख कोरले गेले
*
हल्ली मला उचलून घ्यायचे
कष्ट कुणी घेत नाहीत
तसंही मला माळण्यासाठी
लांब केसही उरले नाहीत
*
दोन वेण्यातली परकरी नात
बघता बघता गायब झाली
सर ओवत बसलेली
आजीही नजरेआड गेली
*
बरं झालं तू आलीस
ओंजळ तुझी भरली
कुणीतरी आमची
दखल आज घेतली
*
माहिती आहे मला
माझे जीवन एका दिसाचे
पण व्रत मात्र आमचे
अव्याहत सुगंध लुटायचे
*
रोज झाडावरून ओघळून
जमिनीकडे झेपावतो
तेव्हाच आमच्या मनात
विचार एक येतो
*
असो जीवन एक दिवसाचे,
आपण सुगंध लुटावा
प्रत्येकाच्या आयुष्याचा
माझ्यापरी बकुळ व्हावा
*
सुकून गेलो तरीही
गंध मागे ठेऊन जातो
प्रत्येकाच्या हृदयात
अविरत मी दरवळतो
☆ ☆ ☆ ☆
कवी : अज्ञात
प्रस्तुती : सौ. शोभा जोशी
मो ९४२२३१९९६२
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
