सुश्री शीला पतकी
चित्रकाव्य
☆ “सैराट…” ☆ सुश्री शीला पतकी ☆
☆
सैराट मधल्या झाडाला कशाला कधी वाटेल
वठलेल्या त्याला सुद्धा आतून पालवी फुटेल
*
एकेकाळी केवढा विस्तार, केवढा त्याचा बहर
पक्षांची घरटे आणि चिव चिवचिवाटाचा कहर
*
येते जाते वाटसरू विसावायचे पायथ्याशी
ऐसपैस झोपायचे बुंधा घेऊन उशाशी
*
चरती जनावरं त्यांना सावलीचा निवारा
मेंढपाळाचं पोर मांडी मेंढराचा पसारा
*
हळूहळू वठलं झाड पानफुल गळालं
उरलं लाकूड वेडंवाकडं म्हणती झाड जळालं
*
एके दिवशी आर्ची संग परशा चढून बसला
प्रेम गोष्टी ऐकून त्यांच्या वठला वृक्ष हसला
*
सतत असते गर्दी आता झाडाच्या भोवती
कोणी चढती कोणी बसती सेल्फी आता घेती
*
वठलेल्या झाडालाही आता आलाय भाव
नागराज मुळे झालंय आता झाडाचे ही नाव
☆
© सुश्री शीला पतकी
माजी मुख्याध्यापिका सेवासदन प्रशाला सोलापूर
मो 8805850279
≈ संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर ≈
