श्री मकरंद पिंपुटकर
जीवनरंग 
☆ बंद पडलेल्या मोबाईलची कहाणी… भाग २ ☆ श्री मकरंद पिंपुटकर ☆
(मंगळवारी संतोष ऑफिसमधून येताना दारातच सायली त्याची वाट पहात उभी असलेली दिसली. तो मोहरला, त्याला लग्नानंतरचे ते सोनेरी दिवस आठवले, तेव्हाही सायली अशीच त्याची वाट पहात दारात तिष्ठत असायची हे त्याला आठवलं. आणि त्या धुंदीत तो तिला जवळ घेणार इतक्यात ती त्याला म्हणाली, “चला, पटकन सर्व्हिस सेंटरला जाऊन येऊ या, नाहीतर बंद होईल ते.”) – इथून पुढे —-
ती रोमँटिकली नव्हे, प्रॅक्टिकली दारात उभी राहिली होती.
तो उलट पावली निघाला, आणि ते दोघं सर्विस सेंटरला पोचले.
“साहेब, मी आठवडाभरात पार्ट येईल म्हणून सांगितलं होतं, ” तो टेक्निशियन ठामपणे म्हणाला.
“अहो, नाही हो, मंगळवारी येणार म्हणाला होतात तुम्ही, म्हणून तर मी ऑफिसमधून तडकाफडकी इथे आलो, ” तो काकुळतीला येत म्हणाला.
पण टेक्निशियन त्याच्या (नव्या) वाक्यावर ठाम राहिला. आणि असंही तो पार्ट आलाच नसल्याने, फोन अजूनही बंदच होता. त्याची तपासणी होण्याचा आणि त्यानुसार त्याला दुरुस्त करण्याचा प्रश्नच नव्हता.
“चष्मा दुरुस्तीला टाकल्यावर किंवा नवा करायला टाकल्यावर कसा टेम्पररी दुसरा चष्मा देतात, तशी काही सोय नाही का तुमच्याकडे ?” संतोषने चेष्टेने, पण खरं तर मनापासून विचारलं. टेक्निशियनने अर्थातच नकार दिला.
शनिवारी – फोन दुरुस्तीला दिल्यावर आठवड्याभराने यांना फोन करायचा अशी खुणगाठ बांधून ते दोघं तिथून (रिकाम्या हाताने) घरी परतले.
शनिवार – याचा सुट्टीचा दिवस. हा मुद्दाम दुपारी जेवण होईपर्यंत थांबला, पण सर्व्हिस सेंटरहून काही फोन आला नाही. शेवटी यानेच वाट बघून सर्व्हिस सेंटरला फोन केला. फोन उचलला गेला, तिथल्या माणसाला त्याने आपल्या फोनची डिटेल्स सांगितली, फोन दुरुस्तील कधी दिला होता आणि चार्जिंग सॉकेट आलं का ? हे सगळं विचारलं.
त्या माणसाने तो फोन तसाच चालू ठेवून, आतमध्ये दुसऱ्या कुणाकडे तरी विचारणा केली. आणि बऱ्याच वेळाने सांगू लागला, “नाही, ते काय झालं आहे की आमचा कंपनीला ऑर्डर द्यायचा आयडी ब्लॉक झाला आहे. त्यामुळे तुमची ऑर्डर गेलेली नाही अजून. चार्जिंग सॉकेट अजून आले नाही अजून, पण दोन-चार दिवसांनी येईल. “
इतका वेळेपर्यंत संतोषचा राग धुमसत होता. न राहवून तो शेवटी त्या माणसाला म्हणाला, “पहिल्यांदा तुमच्या माणसाने तीन दिवसात येईल म्हणून सांगितलं, त्याच्यानंतर सात दिवसांनी सांगितलं, पण एकदाही तुम्ही स्वतःहून कळवण्याचं सौजन्य दाखवलं नाही आणि आता मी स्वतः फोन केल्यावरती मग तुम्ही उपकार केल्यासारखं सांगताय, की अजून चार दिवसांनी बघा. हे काही योग्य नाही. ”
समोरच्याचा या बोलण्याने अपमान झाला बहुतेक, कारण तो सांगू लागला, “आम्ही इथे पाचच टेक्निशियन आहोत, ५००च्यावर फोन आमच्याकडे आहेत. कसं बघायचं आम्ही ? आणि ही उपकार करण्याची वगैरे भाषा करू नका. ”
संतोष आता मात्र पुरता वैतागला होता. “तुम्ही एक काम करा, तो फोन राहू देत तसाच. काही त्याच्यासाठी सॉकेट मागवायची गरज नाहीये. माझा फोन मी परत घेऊन जातो. “
त्या टेक्निशियनला संतोषच्या या पवित्र्याची कल्पना नव्हती. “नाही, येईल दोन दिवसात तो पार्ट नक्की, ” असं म्हणू लागला.
“नको मला तो पार्ट. आला तर तुमच्याकडेच ठेवून घ्या. मी येतोय आणि फोन घेऊन जातोय. ” असं म्हणून तिरीमिरीत संतोष त्या सर्व्हिस सेंटरला गेला आणि आपला फोन ताब्यात घेतला.
पण असा न दुरुस्त केलेला फोन घेऊन त्याला घरी परतायचं नव्हतं. मग google वरती शोधून त्याने जवळचे दुसरे सर्व्हिस सेंटर शोधले. ते चांगले दहा किलोमीटर दूर होते. पण तरीही संतोष तसाच तो फोन घेऊन त्या सर्व्हिस स्टेशनला गेला.
तिथे काउंटरवर बसलेल्या माणसाला त्याने तो फोन दिला, ‘बंद पडला आहे’ सांगितलं. त्या माणसाने फोन चार्जिंगला लावला आणि काय आश्चर्य ! त्याच्यावरती फोन चार्ज होत असल्याचे चिन्ह आले. तो माणूस म्हणाला, “यात काही प्रॉब्लेम दिसत नाहीये. फोन तर चार्ज होतोय. ”
संतोषला आश्चर्य वाटले आणि आनंदही झाला. तो माणूस म्हणाला, “पाच मिनिटे थांबा. बॅटरी पूर्ण उतरली आहे. त्यामुळे एवढ्यात हा फोन चालू होणार नाही. आपण पाच मिनिटांनी बघू. ”
पाच दहा मिनिटांनी बॅटरी साधारण १२ टक्के चार्ज झाली होती. त्या माणसाने फोन चालू केला. फोन चालू झाला. संतोषने व्हाट्सअप उघडून बघितले, युट्युब लावून बघितले आणि फोन व्यवस्थित चालतो आहे हे लक्षात आल्यावर त्याने फोनवरून घरी फोन लावला.
बायकोने फोनकॉल उचलला आणि कॉलर आयडीवर स्वतःच्याच फोनचा नंबर बघून ती आश्चर्यचकित झाली. “अय्या, फोन दुरुस्त झाला ! काय केलं ? किती खर्च झाला ?”
संतोष म्हणाला, “घरी आल्यावर सांगतो. आता चार्जिंग कमी आहे. ” फोनवरील संभाषणसुद्धा एकमेकांना व्यवस्थित ऐकू येत होते. संतोषने व्हिडिओ कॉलसुद्धा करून बघितला.
फोन छान चालू होता.
त्याने प्रश्नार्थक नजरेने या सर्व्हिस सेंटरच्या टेक्निशियनकडे पाहिले,
तोही हसला, म्हणाला, “सर, फोन व्यवस्थित चालू आहे तुमचा. घेऊन जा परत. ”
संतोषने विचारले, “किती रुपये द्यायचे ?”
तो म्हणाला, “कशाचे पैसे ? मीतर काहीच केलेलं नाही. ” मग संतोषने त्याला आजवरची रामकहाणी सांगितली. त्यावर तो म्हणाला, “कुठेतरी ओला हात लागला असेल फोनला कदाचित, त्यामुळे तत्कालीक बिघाड झाला असेल. गेल्या आठ दिवसात तो ओलावा निघून गेला, ते मॉइश्चर उडून गेलं आणि फोन पुन्हा चालू झाला. ”
अशा रीतीने एकही पैसा खर्च न करता बिघडलेला फोन दुरुस्त झाला होता आणि साठा उत्तराची कहाणी सुफळ संपूर्ण झाली होती.
– समाप्त –
© श्री मकरंद पिंपुटकर
चिंचवड, पुणे. मो 8698053215
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
