जीवनरंग
☆ “बर्म्युडा ट्रँगल…” भाग – १ ☆ श्री कौस्तुभ केळकर नगरवाला ☆
असं तुमच्या बाबतीत होतं का कधी?
म्हणजे बघा, आपण एखाद्या जागी, आयुष्यात पहिल्यांदा जातो. आणि तिथं गेल्यावर एकदम वाटायला लागतं… अरे हे सगळं तर माझ्या खुप ओळखीचं आहे. इथल्या खूप आठवणी आहेत… ती जागा एकदम मनात घर करून जाते.
कुठल्या आठवणी? आपण मेंदूला खूप ताण देतो. जाम आठवत नाही. मेंदूचा नुसता बैंगन भरता.. आपण अत्यवस्थ.
डिट्टो तसंच. तसंच झालं माझ्या बाबतीत. माती गणपती मंदिराजवळ उभा होतो. एका क्लायंटची वाट बघत. सहज समोर लक्ष गेलं. कन्स्ट्रक्शन चालू होतं. रस्त्याला लागून भली मोठी जागा. पार पलीकडच्या गल्लीपर्यंत. खरं तर, एखादी मोठी स्कीम सहज झाली असती. पर नही… बंगल्याचं काम चालू होतं.
बंगला कसला? माॅडर्न वाडा. एखाद्या पेशवाई वाड्यासारखा लुक. आर. सी. सी. च. महिरपी खिडक्या, दारं.. पंधरा वीस मोठाल्या खोल्या असतील. सुबक, प्रशस्त. जुन्या नव्याचं अल्टीमेट काॅम्बो. मालक जाम पैसेवाला असणार. अन दर्दीही. मी जाम ईम्प्रेस झालो.
… एकदम आतून जाणवायला लागलं. या जागेशी, माझं खूप जवळचं कनेक्शन आहे. काय संबंध?
माझं मलाच सांगता येईना. गुहागरसारख्या छोट्या गावातला मी. इथं अभिनवला अॅडमिशन मिळाली.
आणि पुण्यात पहिलं पाऊल टाकलं. आता पुण्याचाच झालो. इंटेरियरचा डिप्लोमा केला. एका मोठ्या फर्ममधे चार पाच वर्ष नोकरी केली. अनुभव घेतला. चार ओळखी झाल्या. आता स्वतःच इंटेरियरची कामं घेतो. विशेषतः बंगल्यांची… जास्त करून कोथरूड, बाणेर, औंध या भागात. एकेक साईट सहा सहा महिने चालते. आलात कधी, तर दाखवीन एखादी साईट. क्लायंट खुश असतो माझ्यावर. दहा बारा लोकांची चांगली टीम आहे. हळूहळू जम बसतोय. लग्न झालंय. एक पोरगा आहे. सासुरवाडी कोकणातलीच. चिपळूणातली. स्वतःचा फ्लॅट बुक केलाय. इकडे पेठांमधे फारसं येणं होतच नाही. म्हणून तर म्हणतोय….. या जागेशी माझं काही कनेक्शन असणं, शक्यच नाही. निदान या जन्मात तरी.
माझ्याकडून बघून तुम्हाला काय वाटतं? हा माणूस, पक्का बनेल असणार. चूना लावणार आपल्याला.
नाही हो…. तसा नाहीये मी. चांगला उंच आहे. गोरा आहे. फक्त.. डोळ्यांनी घोटाळा होतो. माझ्या डोळ्यांचा रंग हिरवा आहे… बिल्लोरी… समुद्राचं गहिरं पाणी आणि माझे हिरवे डोळे.. बघणारा वचकतोच क्षणभर. कुणालाही मी आतल्या गाठीचाच वाटतो. शाळेत असताना तर मला बोका म्हणायचे. जाऊ दे.
खूप सहन केलंय या डोळ्यांपायी.
तर मी काय सांगत होतो?
एकदम वाटलं.. इथलं इंटेरियरचं काम मिळालं तर? मजा आयेगा. पैसा तर मिळेलच. पण अशा पेशवाई वाड्याचं इंटेरियर… जुना काळ पुन्हा उभा करीन मी. रिवाईन्ड केल्यासारखा.. मजा आयेगा.
… अवघड आहे. खूप लोकं गळ टाकून बसली असणार. मेरा नंबर कब आयेगा? शायद आयेगाही नही.
ट्राय करायला काय हरकत आहे?
समोरच्या टपरीवर चौकशी केली. इनामदार साहेंबांच्या बंगल्याचं काम चालू आहे.
‘साहेब कुठं भेटतील? ‘
‘शोरूमवर. लक्ष्मी रोडला. ” घाटगे आणि मंडळी ” मोठ्ठं ज्वेलर्स शाॅप आहे. तिथं भेटतील. ‘
.. बहुधा साहेब तिथं जनरल मॅनेजर असणार. बॅगमधे लॅपटाॅप होताच. तिथं जावून धडकलो.
जयंत इनामदार… पंचावन्नच्या आसपास वय. जिभेवर साखर. आदबशीर बोलणं. एसी केबीन.
.. त्याची हैसीयत दाखवणारं. समोरचा मोठा असो वा छोटा.. सगळ्यांना आपलसं करणारं मधाळ बोलणं.
पक्का बिझनेसमन.
मी येण्याचं कारण सांगितलं. लॅपटाॅपवर आधीच्या साईटचे फोटो दाखवले. क्लायंट लिस्ट दिली. एकाशी तो बोलला सुद्धा लगेच. सॅटीस्फाईड. त्यानं लगेच साईटप्लॅन दिला.
“बाकीचं काम पूर्ण होत आलंय. इन्टेरीयरचं काम लगेच सुरू करायचंय. दोन दिवसांत तुम्ही तुमची ड्राॅईंग्ज द्या. कोटेशन द्या. मग पुढचं बोलू. अर्थात ड्राॅईंग्ज आवडायला हवीत. बेस्ट लक”.
मी ढगात पोचलेलो. यकीन नही आता टाईप झालेलं. इतकं सहज काही चांगलं घडू शकतं? माझा विश्वासच बसत नव्हता. दोन दिवस घड्याळ बंद. फक्त कॅलेंडर बघायचं. रात्रीचा दिवस आणि व्हाईस वर्सा.
प्रत्येक रूमचा डीटेल्ड प्लॅन आणि ड्राॅईंग्ज. संपूर्ण घराच्या इन्टेरियरचा, एक अॅनीमेटेड थ्रीडी व्हीडीओ पण केलेला. हे काम प्रचंडच होतं. सत्तर ऐशी लाखाचं.
पुन्हा ‘घाटगे आणि मंडळी’ची वारी. जयंतराव झिंदाबाद. जयंतराव हुशार माणूस. त्यांनी व्यवस्थित क्वेरीज काढल्या. मीही सोल्यूशन देत गेलो. मग वाटाघाटी… दोन तास मी किल्ला लढवत होतो. आॅपरेशन सक्सेसफुल. काम मिळालं. खिशात दहा लाखाचा अॅडव्हान्सचा चेक, घेवून मी बाहेर पडलो.
” अजून काम मिळालंय, असं फायनल समजू नका हं… आमच्या बाईसाहेबांना, तुमची ड्राॅईंग्ज पसंत पडायला हवीत. त्यांनी ग्रीन सिग्नल द्यायला हवा. त्या सांगतील ते चेंजेस करावे लागतील. घरच्या बाॅस त्या आहेत…. तुमच्या माहितीसाठी सांगतो. मी इनामदार. आमचा खरं तर डेअरीचा व्यवसाय. जोरात चालायचा. हे दुकान आमच्या सासरेबुवांचं. बाईसाहेबांशी लग्न झालं. त्या एकुलत्या एक. सासरेबुवांनी गळ घातली. आम्ही डेअरीचा धंदा बंद करून, या धंद्यात शिरलो. लक्ष्मीमातेची कृपा… एकाची चार शोरूम झालीयेत आता. ही साईट जिथं आहे, तिथे आमच्या सासरेबुवांचा वाडा होता. दीडशे वर्ष जुना. बाईसाहेबांच्या फार आठवणी आहेत तिथल्या. म्हणूनच तर बंगल्याला वाड्याचा लुक दिलाय. बाईसाहेबांना खूष ठेवा म्हणजे झालं. ” … जयंतराव हसत हसत म्हणाले.
” मी नक्की प्रयत्न करीन ” मी आश्वासन दिलं.
दोन दिवसांनी प्रत्यक्ष साईटवर. जयंतराव आणि बाईसाहेब. बाईसाहेबांशी पहिली भेट. मी हक्काबक्का.
आरस्पानी, नितळ चेहरा. केसांचा बाॅबकट. कानात हिऱ्याचं नाजुक कानातलं. कुठली तरी भारीतली साडी.
हलकासा मेकअप. धुंदी सेंटी सुवासीक वावर. मोठ्ठे बोलके डोळे. खानदानी सौंदर्य. हातचं राखून बोलणं.
तरीही.. सहज जाणवलं… हा फक्त मुखवटा आहे… खूप काही लपवणारा. काहीतरी जळतंय.. खोल.. आतून. डोळ्याच्या एका कोनातून, ते दुःख सहज रिफ्लेक्ट होणारं. निदान मला तरी तसं जाणवलं. दुसऱ्या क्षणी… त्यांनी हसून स्वागत केलं.
– क्रमशः भाग पहिला
© कौस्तुभ केळकर नगरवाला
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
