जीवनरंग
☆ “बर्म्युडा ट्रँगल…” भाग – २ ☆ श्री कौस्तुभ केळकर नगरवाला ☆
(सहज जाणवलं… हा फक्त मुखवटा आहे… खूप काही लपवणारा. काहीतरी जळतंय.. खोल.. आतून. डोळ्याच्या एका कोनातून, ते दुःख सहज रिफ्लेक्ट होणारं. निदान मला तरी तसं जाणवलं. दुसऱ्या क्षणी… त्यांनी हसून स्वागत केलं.) – इथून पुढे —-
मी बघतच राहिलो. हृदयात गिटार वाजू लागली. वाटलं, मी ओळखतो यांना.. खूप वर्षांपासून. पण आत्ता काहीच आठवत नाहीये… छोडो यार. एखादी व्यक्ती पन्नाशीत इतकी सुंदर दिसू शकते? त्या संतूरवाल्यांना सांगायला हवं. ‘ बाबांनो, या बाईसाहेबांना तुमच्या अॅडमधे घ्या. ’ सचमुच.. उमरका पताही नही चलता…. मला काय वाटलं, शब्दात सांगणं अवघड आहे. एवढं मात्र खरं… मी हरवून गेलेलो.
आपण यांना पाहिलंत का?
बाईसाहेबांनी ड्राॅईंग्ज बघितली. आवडली.
” तुम्ही, आमच्या जुन्या वाड्यात आला होतात का कधी? “
‘नाही कधीच नाही. का? ‘
” काही नाही. सहज विचारलं. तुमची डिझाईन्स खूप ओळखीची वाटली. ” मला काहीच समजलं नाही.
काम सुरू झालं. नंतर वरचेवर बाईसाहेबांशी भेट होवू लागली. दिवसातून एकदा तरी त्यांची साईटवर चक्कर व्हायची. जयंतराव पुन्हा भेटलेच नाहीत. त्यांचं आपलं धंदा एके धंदा. बाईसाहेब येताना, नेहमी काही तरी खायला घेवून येत.. सगळ्यांसाठी. ‘बदामी शिरा मला फार आवडतो हे त्यांना कसं कळलं? ’
मनापासून केलेला आग्रह. पहिला घास तोंडात घेतला. असं वाटलं, ही चव माझ्या खूप ओळखीची आहे..
आणि खरं सांगू? ही बाईही.
मी वेडा झालेलो. घरी सोन्यासारखी बायको.. माझ्यावर जीवापाड प्रेम करणारी. मी कसा फसवू शकतो तिला? कधीच नाही.. तरीही.. ही बाई समोर आली की.. मी माझा रहातच नाही. काही तरी वेगळंच फीलींग यायला लागतं. खूप ओळखीचं. एखाद दिवस बाईसाहेब आल्या नाहीत तर.. मी अस्वस्थ व्हायचो.
खरं तर आम्ही कामाचंच बोलायचो. पण आमच्या दोघांचे डोळे.. ते काहीतरी वेगळंच करायचे. त्या बाईची ती नजर… हिप्नोटाईज करणारी.. कशाची तरी आठवण करून देणारी.. जुनी ओळख शोधणारी… जुना फ्लॅशबॅक आठवणारी… मला काहीही आठवायचं नाही.
काम जोरात सुरू होतं. मणभर सागवानी लाकूड वापरलेलं. तुळया, महिरपी, पेशवाई बैठक. जुन्या स्टाईलच्या अॅन्टीक काचेच्या हंड्या. झुंबरं. नक्षीदार झोपाळा, भिंतीतली कपाटं. अफलातून दिसत होतं सगळं. जणू नितीन देसाईंनी ऊभारलेला, पेशवाई सेट वाटावा.
.. मला कुठून सुचलं, हे सगळं कुणास ठावूक? कुठंतरी मनाच्या डोळ्यांनी पाहिलेलं. आता प्रत्यक्षात साकारलं गेलं होतं…… का कुणास ठावूक? आत्ता हे सगळं खूप ओळखीचं वाटत होतं.
डेडलाईन जवळ येत चाललेली. पंधरा दिवसांवर वास्तुशांत. कालच जयंतराव येवून गेले. तेही खूष.
बाईसाहेब आलेल्या. काही जुने फोटो घेवून.. त्यांच्या वडिलांबरोबरचे.. जुन्या वाड्याचे.. काही ग्रुप फोटो.
” यांना छान फ्रेम करून घ्या. जिन्यात लावायचेत आपल्याला, स्टेपवाईज. “
‘ओक्के.. ‘
मी कामाला लागलो. सुतार लोकांना सूचना दिल्या. खास सागवानी फ्रेम वापरणार होतो. एका ग्रुपफोटोकडे सहज लक्ष गेले. बाईसाहेबांच्या लहानपणीचा फोटो.. त्यांचे आईवडील.. त्या आणि वाड्यातली बच्चा गँग.
तो फोटो बघितला.. मी प्रचंड अस्वस्थ.. काहीतरी प्रचंड ओळखीचं.. डोक्यात जबरदस्त केमिकल लोचा.
… सहन होईना. घामानं थबथबलो. काम थांबवलं. घरी जावून झोपलो. बरं वाटलं. संध्याकाळी परत साईटवर.
जयंतराव आणि बाईसाहेब आलेल्या. जयंतरावांना बघितलं.. माझा माझ्यावर ताबाच राहिला नाही. डोळे आग ओकू लागले. नुसता संताप. हात शिवशिवू लागले. वाटलं, या हातांनी जयंतरावांचा गळा दाबावा.
हिशोब चुकता करावा…. कुठला हिशोब? ते मात्र आठवत नव्हतं. मी नुसताच थरथरत होतो.
एकदम बाईसाहेबांनी माझा हात धरला. मी भानावर आलो.
” त्यांची तब्येत ठीक नाहीये, जा त्यांना घरी सोडून या. “
माझ्या दोन पोरांनी मला घरी नेवून सोडलं. आठ दिवस सणकून ताप. नवव्या दिवशी सकाळी. आता बरं वाटत होतं. आज साईटवर जायलाच हवं.
माझ्या माणसाचा फोन.
” साहेब, कळलं का? इनामदार साहेबांनी आत्महत्या केली. आठ दिवसांपूर्वीच. आत्ताच बाईसाहेब येवून गेल्या. त्यांनी चिठ्ठी दिलीय. उरलेल्या पेमेंटचा चेकही दिलाय. काम संपत आलंय. तुम्ही साईटवर केव्हा येताय? “
… मी उडालोच ताबडतोब साईटवर पोचलो. चिठ्ठी वाचू लागलो.
” आज ना उद्या, तुम्हाला ओळख पटलीच असती. सहज ओळखू शकाल स्वतःला. तो ग्रुप फोटो.
माझ्याशेजारचा तू.. तेच हिरवे डोळे.. मी पहिल्या दिवशीच ओळखलं तुला.. वाड्यातल्या दिगूकाकांचा मुलगा तू.. ते आमच्याकडेच दिवाणजी.. माझी तुझी काय बरोबरी? तरीही… मला तूच हवा होतास.
तूही जिद्दीला पेटलास. तू शिकायला दिल्लीला गेलास. सरकारी नोकरी मिळवलीस. मला मागणी घालायला म्हणून पुण्याला निघालेला… पुण्याला पोचलास नाहीस. दिगूकाका खंगून खंगून गेले….
जयंता… आपल्या दोघांचा मित्र. चिठ्ठ्या पोचवायचा. तू गेलास दिल्लीला. त्याचा माझ्यावर डोळा. तुझं काही तरी बरं वाईट झालं असणार.. नव्हे त्यानंच केलं असणार.. तू आला नाहीस. खूप वाट बघितली. शेवटी इनामदारांकडनं रीतसर मागणी घातली गेली. माझा नाईलाज झाला. माझी खात्री होती.. जयंतानंच तुझ्याशी दगाफटका केला असणार.. त्यादिवशीची तुझी ती नजर….. जयंतानंही ओळखलं तुला. खरं तर बाकी आयुष्यभर, तो माझ्याशी चांगलाच वागला. पण त्या पापाचं ओझं सहन होईना त्याला. माझ्यापाशी कबूल केलं सगळं. रात्री कधीतरी स्वतःवर गोळी झाडून घेतली. बरं झालं… तू वाचलास. नाहीतर या बर्म्युडा ट्रँगलमधे खेचला गेला असतास.. खोल गर्तेत अडकला असतास.. सोन्यासारखा संसार आहे तुझा. सांभाळ.
गेल्या जन्मीचे हिशोब, या जन्मी चुकते करायला निघाला होतास… विसरून जा सगळं. मी कायमची निघून जातेय लेकीकडे, ऑस्ट्रेलियात. तुझा विश्वास असो वा नसो.. माझ्यासाठी एक कर… धुंडीशास्त्रींशी बोललेय मी. शांती करून घे. तुझ्यातल्या माझ्या विश्वासाला मुक्ती मिळू दे. कायमची. शुभम् भवतु. “
मी शाॅक्ड. चेक घेतला. दोन दिवसांत काम पूर्ण करून घेतलं. चाव्या बाईसाहेबांच्या वकीलाकडे सुपूर्त केल्या. बंगल्याची वास्तुशांत बहुधा कधी होणारच नाही. चॅप्टर क्लोज्ड.
ती आठवण कायमची पुसली गेली. पुन्हा कधीच, काही आठवलं नाही… तो बंगलाही… अन् बाईसाहेबही.
काल सहज, माती गणणपतीशी चक्कर झाली… एक पेशवाईस्टाईल बंगला दिसला. पितळी नावाची पाटी दिसली…..
” बर्म्युडा ट्रॅगल. “
… वाटलं, या जागेशी माझं काही तरी कनेक्शन आहे. जाम आठवण्याचा प्रयत्न केला. नाही आठवलं.
तुम्हाला आठवतंय का काही?
– समाप्त –
© कौस्तुभ केळकर नगरवाला
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
