सौ. उज्ज्वला केळकर
जीवनरंग
☆ भयभीत… भाग-२ – मूळ गुजराती लेखिका : सुश्री गिरिमा घारेखान – हिन्दी अनुवाद : श्री राजेंद्र निगम ☆ मराठी भावानुवाद – सौ. उज्ज्वला केळकर ☆
सुश्री गिरिमा घारेखान
(मागील भागात आपण पाहिले – वैदेहीने बटाट्याचे छोटे छोटे काप करत म्हंटलं. ‘‘ओह गॉड ! किती सुंदर आहे. तुझ्यासारखाच गोरा. गोलमटोल. हात-पाय हलवतोय. वाटलं, त्याला उचलून घ्यावं!’
‘मग असं मूल कोण सोडून गेलं असेल?’ विराजलाही आता बातमीत रुची निर्माण होऊ लागली होती.) आता इथून पुढे….
‘कुणास ठाऊक? त्याच्या आईने कसं धाडस केलं असेल? त्याचा बाप सापडला पाहिजे. तुम्हा पुरुषांचा जुलूम काय कमी असतो?’ वैदेही तेलात कढिलिंब टाकत म्हणाली.
‘पण आशा तर्हेने मुलाला सोडून जाण्यामुळे काय बाप पकडला जाईल?’ विराज म्हणाला, पण त्याचा आवाज कापत होता. चेहर्यावरील भाव वैदेहीच्या नजरेस पडू नयेत,
म्हणून तो स्वैपाकघराच्या बाहेर आला. वैदेही दोघांच्या नाश्त्याच्या प्लेटस घेऊन बाहेर आली.
विराजला आज बटाटे पोहे चांगले लागले नाहीत पण त्याने खाल्ले नसते, तर वैदेहीचा हजार प्रश्नांना सामोरं जावं लागलं असतं, म्हणून मग तो एकेक चमचा पोहे तोंडात घालू लागला.
श्री राजेंद्र निगम
वैदेही तर खाता खाताही बोलत होती.
‘विराज, तो नक्कीच पकडला जाईल. त्या मुलापाशी ठेवलेल्या थैलीत, दुधाच्या पावडरचा डबा, दूध पाजायची बाटली आणि एक चिठ्ठीही आहे. ‘
‘चिठ्ठी’ विराजने तोंडात घातलेले पोहे बाहेर येऊ लागले.
‘ चिठ्ठीत लिहलय, की या मुलाचा बाप याच सोसायतीत रहातो. उद्यापर्यंत त्याने या मुलाला नाही नेलं, तर त्याची आई पोलिसात तक्रार करेल आणि खटला भरून त्याची बदनामी करेल. पण जर कुणी आजच पोलिसांकडे तक्रार केली, आणि त्या बाळाला पोलिसांच्या हवाली केलं, तर ती या सोसायटीच्या मधे उभी राहून स्वत:च्या अंगावर पेट्रोल ओतून घेऊन आत्महत्या करेल. ‘
‘ओह गॉड!’ विराज नाश्ता खाली ठेवून उभा राहिला. ‘आता उद्या काय होईल, ते होईल. मी तर ऑफिसमध्ये असेन….!‘ विराज स्वत:शीच म्हणाला.
वैदेहीला उभं राहता राहता एकदम आठवण झाली, ‘ बाबांनी काही महत्वाची कागदपत्रे कुरियर केली आहेत. उद्यापर्यंत कुरियर यायला हवे. उद्या तू वर्क फ्रॉम होम करशील?’ ती म्हणाली.
विराजने काही उत्तर दिले नाही. तो बाथरूममध्ये घुसला.
‘वर्क फ्राम होम’पासूनच ही झंझट सुरू झाली होती. त्यावेळी काही कारणाने विराज घरून काम करत होता. त्यांची कामवाली सकाळीच काम करून निघून जायची. वैदेही बोलबोलता बोलून गेली, ‘आता साहेब घरूनच काम करणार आहेत. ’ म्हणून मग गावाकडून आलेली तिची धाकटी बहीण पन्नाला ती दुपारचं काम करण्यासाठी पाठवू लागली.
: पन्ना सुंदर होती. चंचल होती. गावाकडून शहरात आल्याने सवाई शहरी दाखवण्याचा प्रयत्न करत होती. कॉँप्यूटरवर काम करणार्या या साहेबांसमोर वटवट करायला तिला खूप आवडे. साहेब काय करताहेत, ते बघण्यासाठी ती त्यांच्या खुर्चीच्या अगदी जवळ जाऊन उभी राही. मग ती कॉँप्यूटरच्या अगदी जवळ आपला चेहरा आणी. मग एक दिवस कॉँप्यूटर एका बाजूलाच राहिला. दुसरीच खिडकी उघडली. यात विराजची कुठलीच जबरदस्ती नव्हती. उलट असं वाटत होतं की पन्नाच जणू समर्पित होण्यासाठी आली आहे आणि एक दिवस खरोखरच पन्नाने जबरदस्ती केली.
एका रविवारी संध्याकाळी वैदेही भाजी आणायला गेली होती. त्यावेळी पन्ना तिथे आली आणि धमकावणीच्या सुरात म्हणाली,
‘सा’ब, म्हारा पेट में थारु छोरो है, इसका क्या करना है ?’
विराज घाबरला. असं काही होईल, याचा त्याने विचारही केला नव्हता. त्यानंतर पन्नाने आपले मोठे मोठे डोळे आणखीनच मोठे करत आणि आपले हात त्याच्यापुढे पसरत म्हंटलं, ‘तू असं समजू नकोस, की मी अडाणी आहे. मला सगळं माहीत आहे. टाकीन त्याला तुझ्या घरी. अजून तरी मी माझ्या बहिणीला तुमचं नाव सांगितलेलं नाही. दोन दिवसांनंतर येईन. पाच लाख रुपये तयार ठेवा…. नाही तर… ’
विराटच्या लक्षात आलं, हिचा ‘बोलवता धनी’ कुणी वेगळाच आहे. तो काहीसा घाबरला. पण कुठल्या तरी खेडवळ मुलीने त्याला मूर्ख बनवून अशा तर्हेने पाच लाख रुपये
मागितले, तर काय द्यायचे? या सगळ्या घडलेल्या घटनेत त्याचा दोष काहीच नव्हता. ती मुलगीच गळ्यात पडली होती आणि ते मूलही याचंच असेल, यावर विश्वास तरी कसा
ठेवायचा? तिच्या पोटात मूल असेल, हे तरी खरं कसं मानायचं? केवळ धमकी देऊन पैसे लुबाडायला बघतेय.
विराटने ‘कर जा तुला काय करायचं असेल ते’, असं म्हणून तिला पळवून लावलं, पण आता हे संकट खरोखरच दरवाजाशी येऊन ठेपलं. आता गावाकडची माणसेसुद्धा खूप हुशार झालीत. तिने आणि तिच्या साथीदाराने जे शक्य होतं, ते केलं. आता?
विराटला आता त्याचं प्रमोशन आणि नोकरी हातातून निसटताना दिसली. वैदेही आणि सगळे नातेवाईक आणि त्याचे मित्र त्याच्यावर थू…. थू… करताना दिसू लागले. वैदेहीच्या
वडलांची करोडोंची संपत्ती हवेत उडताना दिसू लागली. याच्या तोंडातून पुन्हा पोहे बाहेर पडले. तो बेसीनपाशी पळाला.
***
सौमिल आपल्या फ्लॅटच्या बाल्कनीचा दरवाजा कधीच उघडत नसे. त्याच्या खालीच कचरापेटी होती. त्याचा दुर्गंध बाल्कनीपर्यंत पोचायचा. त्याचे आई-वडील एकदा त्याचं घर
बघायला तिथे आले होते. तेव्हा, आईला काही ते घर आवडलं नाही, पण बाबा म्हणाले, ‘सगळ्या परिस्थितीशी तडजोड करता आली पाहिजे. जीआरई क्लिअर करून तो यूएसला जाईल, तेव्हा तिथे एकाच फ्लॅट मधे तीन-चार जणांना एकत्र राहावं लागतं. वडील डॉक्टर आहेत आणि आई शाळेत प्रिंसिपल आहे, तर त्यालाही काही तरी करून दाखवायला हवं ना! संघर्षाशिवाय काहीच हाती लागत नाही. ’
‘हो. मला खात्री आहे, सौमिल आपला नावलौकिक वाढवेल. ’ सौमिलच्या डोक्यावरून हात फिरवत आई म्हणाली. सौमिलदेखील मन लावून जीआरईची तयारी करत होता. त्याच्या क्लाससाठीच तो या शहरात आला होता. दोन दिवसांवर परीक्षा आली होती, म्हणून तो अभ्यासासाठी लवकर उठला होता.
आज मागच्या बाजूच्या बाजूने खूपच गडबड ऐकू येत होती. वाटत होतं, सगळी सोसायटी तिथे जमा झालीय. सौमिललाही राहवलं नाही. त्याने बाल्कनीचा दरवाजा उघडून
नजर खाली फिरवली. त्यांचा वॉचमन एका लहान बाळाला घेऊन उभा होता. खालच्या मावशी म्हणत होत्या, ‘आजच्या दिवस तूच लक्ष ठेव. गरज लागली, तर आम्हाला बोलाव.
बघूयात त्या नालायकाच्या हृदयात राम जागतो का ते?’
दुसरी काकू म्हणाली, ‘आमच्या घरासमोर कुणी अभागिनीने अग्निस्नान केलं तर आम्हाला पाप लागेल. आजच्या दिवस सांभाळ त्याला!’
वॉचमन बाळाला घेऊन निघून गेला. पण बायकांच्या तिथे चाललेल्या चर्चेवरून सौमिलला सगळी गोष्ट कळली. त्याने बाल्कनीचा दरवाजा बंद केला आणि तो आत आला.
कॉफी बनवली. घेतली आणि पुस्तक हातात घेतलं, पण त्यात छापलेल्या काळ्या अक्षरांच्या जागी त्याला लीनाचे अश्रूभरले काळे डोळेच दिसू लागले. सौमिलने तिला खूप समजावलं होतं, ‘एकदा चूक झाली, पण तीच धरून बसून कसं चालेल? चूक सुधारून पुढे जाऊयात. ’ त्याने तिला व्यावहारिक बनायला सांगितलं.
‘जीआरई क्लिअर करून मी अमेरिकेला जाईन. या वेळी लग्न करून मी काय इतक्या लहान वयात बाप बनू? मग माझ्या करियरचं काय? चल. उद्याच कुठल्या तरी चांगल्या
गायनॅकला भेटू’ पण लीना काही हे सगळं समजून घेण्याच्या मन:स्थितीत नव्हती. ती प्रेमाचंच गीत आळवत होती.
‘तुझ्या करियरसाठी मी काय माझ्या मुलाला मारून टाकू? मला वडील नसतील, पण माझ्या आईचं मला पूर्ण सहकार्य आहे. ती म्हणते, ’ तू तुझ्या बाळाला जन्म दे, मग आपण
त्याच्या बापाचं नाव उजेडात आणू. बघुयातच लग्न कसं करत नाही ते! ते डॉक्टर आणि प्रिन्सिपलही आपल्या मुलाचा पराक्रम बघू देत. ’
अशा प्रकारे ते लोक त्याला उघडं पाडणार होते.
सौमिल विचार करत राहिला. दिवसभरात तो आजिबात अभ्यास करू शकला नाही.
***
दुसर्या दिवशी सोसायटीत गरमागरम बातमी पसरली.
वॉचमनने रात्री त्या बाळाला आपल्या केबिनमध्ये झोपवले होते आणि तो बाहेर खुर्चीवर बसला होता. तो रात्री बाथरूमला गेला, तेवढ्या वेळात कुणी तरी येऊन त्या बाळाला
घेऊन गेले. सोसायतीतल्या सगळ्याच बायकांना अतिशय दु:ख झाले. हां. एक वॉचमन तेवढा खूश होता. एका बाळाला अनाथाश्रमात सोडून येण्यासाठी भली मोठी रक्कम, —- — तीही तीन तीन लोकांनी द्यावी?
— समाप्त —
☆☆☆☆☆
मूळ गुजराती कथा – फफडाट
मूळ लेखिका : गिरिमा घारेखान, मो. 8980205909.
हिंदी अनुवाद : भयभीत अनुवादक राजेन्द्र निगम, मो. 9374978556
मराठी भावानुवाद : सौ. उज्ज्वला केळकर
संपर्क – निलगिरी, सी-५ , बिल्डिंग नं २९, ०-३ सेक्टर – ५, सी. बी. डी. – नवी मुंबई , पिन – ४००६१४ महाराष्ट्र
मो. 836 925 2454, email-id – kelkar1234@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
