सौ अंजली दिलीप गोखले
जीवनरंग
☆ तुज सगुण म्हणो की… – भाग – २ ☆ सौ अंजली दिलीप गोखले ☆
(काकूंना वाटलं – “कालपासून हे सारखे ॲसिडिटी चा फार त्रास होत आहे म्हणत आहेत पण दाखवून या म्हटलं तर ऐकत नव्हते. बरं झालं शशांक आला ते! “
– – त्यांचा बसल्या बसल्या डोळा लागला. काही वेळाने शशांकच्या फोनमुळे त्यांना जाग आली.) इथून पुढे —
“काकू काकांची Angioplasty आजच करायचं ठरवलय. काळजी करू नका. Heart Attack आला नाही त्यांना हे महत्वाचं. आधीच लक्षात आलंय हा मोठा फायदा आहे. मी गाडी पाठवतो. शांतपणे या.”
मंगलाताई गडबडल्या. देवघरात जाऊन श्रीरामासमोर हात जोडले. “श्रीरामा सांभाळ रे बाबा!” म्हणाल्या व त्या गाडीतून हॉस्पिटल मधे पोचल्या.
हॅास्पिटलच्या लॅाबीमधे बसून त्या श्रीराम जयराम जय जय रामाचा जप करत शशांकची वाट बघत बसल्या.
लॉबीमध्ये केर काढणारा एक साठीतील कर्मचारी काकू जवळ आला.
“ताई, सगळं उत्तम झालं असेल” म्हणाला. काकूंनी त्याच्याकडे बघून कृत्रिम हास्य केलं. कुणाचा कोण हा पण बिचारा धीर द्यायचा प्रयत्न करत आहे.
“अरे आत्ता तर ह्यांना आत नेलय.. तुला काय माहित उत्तम झालं का ते? ” हे विचारायला त्या वळल्या पण तो तिथून निघून गेला होता.
“कुठे गेला एवढ्यात? ” म्हणून काकूंनी इकडे तिकडे बघितलं पण तो दिसला नाही.
काही वेळाने श्री आणि शशांक बाहेर आले. श्री ने वाकून काकूंना नमस्कार केला. “काकू उत्तम झाली प्रोसिजर. मी औषधं लिहून देतो. हा सदू घेऊन येईल. तुम्ही काकांजवळ बसा. ”
“अरे काय हे श्री! एवढा मोठा डॅाक्टर तू. मला कसला नमस्कार करतोस? “ काकूंनी श्री ला मिठी मारली. त्याला पुढचा पेशंट बघायला जायची घाई होती.
“काकू, तुमच्यामुळे श्री क्लिनिक उभे आहे. माझ्या ऑफिसमध्ये तुमचा आणि काकांचा फोटो आहे त्याला रोज नमस्कार करूनच माझा दिवस सुरु होतो. काका यातून व्यवस्थित बाहेर पडतील. जा भेटा त्यांना! ” म्हणून तो गेला आणि काकूंना आपण लावलेल्या छोट्याशा रोपट्याचा सर्वाना सावली देणारा वटवृक्ष झाला आहे असं वाटलं.
काकूंनी खोलीत आणलेल्या काकांकडे बघितले.
त्यांच्या डोळ्यातले पाणी बघून काका म्हणाले, “ अग सगळं वेळेवर झालय. आता डोळ्यात पाणी कशाला? ९०% ब्लॅाक झालेली आर्टरी मोकळी केली बघ आपल्या श्री ने! अग हो.. तुझा श्रीराम माझ्या जवळ उभा होता असं वाटलं बघ. अगदी तोच मुकुटधारी राम, पिवळं पितांबर अन जांभळा शेला घेतलेला. तुझ्या फोटोत आहे ना तसा! ”
काकू काकांकडे एकटक बघत होत्या. सरळ साधे केशवराव मितभाषी आणि सज्जन होते.
छान केला त्यांनी संसार! कधी कशाची तक्रार केली नाही. ह्यांना ॲाप्रेशन थिएटरात चित्रातला मुकुटधारी राम भेटला? अगबाई!
पण तो विचार चेहऱ्यावर न दाखवता त्या म्हणाल्या “अहो मी घरून गरम गरम मुगाची खिचडी घेऊन येते.. काकू म्हणेपर्यंत तो केर काढणारा कर्मचारी तिथे आला व म्हणाला, ” ताई मी आहे इथं सोबतीला.. तुम्ही जाऊन या घरी. ”
त्या घरी आल्या. मन काहीसं बघीर झालं होतं.
डाळ तांदूळ घेऊन त्यांनी खिचडी टाकली व श्रीरामा समोर येऊन शांत बसल्या. समई लावली व हात जोडले.
“प्रभू सकाळी मी तुम्ही सगुण रूपात दर्शन देत नाही म्हणून तुमच्यावर रागावले होते. देवा मला माफ करा. मला थोडं थोडं समजायला लागलंय.
तुम्ही आज मला आशिष, शशांक, श्री, कर्मचारी या सर्व रूपात दर्शन दिलत.
मी रत्नजडित मुकुट घातलेल्या चित्रातल्या रामाला शोधत होते म्हणून आजवर मला तुझं दर्शन होत नव्हतं. पण आज हॅास्पिटलच्या लॅाबीमधे दोन तीन तासात मला तुझं विश्वरूप दर्शन झालं.
कधी तू डॅाक्टर असतोस, कधी नर्स, कधी वार्डबॅाय असतोस तर कधी झाड लोट करणारा कर्मचारी असतोस.
कधी ओळखीचा असतोस तर कधी अनोळखी. कधी लहानात लहान असतोस तर कधी मोठ्यात मोठा असतोस.. पण तू सतत आमच्या बरोबर असतोस हे खरं!
सात आंधळ्यांनी हत्तीच्या ज्या भागाला हात लावला त्या भागासारखा हत्ती असतो असे त्यांना वाटले. तसाच तू प्रत्येकाला वेगळा दिसतोस.. वेगळा भासतोस..
पण देवा जगात जिथे जिथे चांगुलपणा आणि सच्चेपणा आहे तिथे तिथे तू आहेस. तू सद्गुणांच्या रूपात जीवामधे वास करतोस असं मला वाटतं. दया, दान, क्षमेमध्ये जो आनंद निर्माण होतो तो तू आहेस.. भक्ती, शांती, करुणा यामधून मिळणारा दिलासा तू आहेस.
ह्यांच्या ९०% ब्लॅाक झालेल्या आर्टरी ची काळजी घेण्यासाठी शशांक होऊन आलास.. ज्या क्षणी माझ्या मनात वेडेवाकडे विचार आले त्या क्षणी तू तो कर्मचारी बनून मला धीराचे शब्द सांगितलेस..
मला वाटलं देवा, मी नैवेद्य दाखवायला विसरले.. पण आशिष च्या रूपात तू नैवेद्य पण घेतलास हे मला आत्ता कळतंय.
काकूंच्या डोळ्यातून भक्ती, भावना आणि कृतज्ञता अश्रू बनून वहात होती.
अष्टसात्विक भाव जागे होऊन मन भरून आलं होतं. आमच्या प्रत्येक प्रार्थनेला धावून मदतीस येतोस.. आणि तरी देखील कित्येक प्रश्न सतत पाठपुरावा करत असतात…
तव नामाची माळ माझिया क्लेश मनाचे जाळी
पण असशील ना रे माझ्या जवळी माझ्या अंतःकाळी।।
नचिकेताचा अंश असे मी, ब्रह्म ज्ञान ओंजळी
पण देशील ना धीर भ्रमित मनाला त्या शेवटच्या वेळी? ।।
हे सतत मनात येणारे सारे प्रश्न आता संपले रामा.. आता कशाची ही काळजी नाही!
कधीही लिखाण न करणाऱ्या काकूंच्या हृदयातून भक्ती रस कवितेच्या रूपात पाझरू लागला. सतत वाटणारी अंतःकाळाची भीती त्या भक्तिरसात विरघळून गेली.
दिलीस बकुळी, चाफा, तुळशी, सर्वोत्तम तू माळी
फुलवलास रे वेलू मोगरा, जो जाईल गगनावेरी।।
जीवन रथ हा अशाश्वताचा, वारू मनाचे उधळी
पण सावरशी मज, मी अडखळता, त्या उदास कातरवेळी।।
केशवरावांना ॲाप्रेशन थिएटरात मुकुटधारी राम कसा भेटला असेल याचे उत्तर मिळालं.
सर्वव्यापी म्हणजे काय थोडंसं कळू लागलं होतं. ज्याने एवढा मोठा विश्वाचा पसारा मांडला त्याला काय कठीण आहे? त्यांना खुदकन हसू आलं. गरम खिचडी डब्यात भरून त्या हॉस्पिटल ला जायला उठल्या. बघावे तर दारात आशिष पहिलं बक्षीस मिळालं हे सांगायला रामरायाच्या वेषात आला होता.
त्याला जवळ घेत काकू म्हणाल्या, “रामराया, किती रे तुझी तळमळ तुझ्या भक्तांसाठी! “
आशिष म्हणत होता, “अग, मी आशिष! काकू अशी कशी फसतेस ग?
काकू हसून म्हणाल्या, “राजा तू फसलास.. मी नाही! “
चित्रातला मुकुटधारी राम हा सोहळा बघत कौतुकाने हसत होता!
– समाप्त –
लेखिका : सुश्री ज्योती रानडे
प्रस्तुती : सौ अंजली दिलीप गोखले
मोबाईल नंबर 8482939011
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
