सौ. उज्ज्वला केळकर
जीवनरंग
☆ काळ आला होता, पण – भाग – १ – मूळ हिन्दी लेखक : श्री सुशांत सुप्रिय ☆ भावानुवाद – सौ. उज्ज्वला केळकर ☆
‘नाही सांगितलं, तर गोळी मार स्साल्याला!’ मोठ्या दाढीवाल्याचा टोकदार आवाज धारदार चाकूसारखा टोचला.
——
सकाळी सात वाजता कारखान्याचा भोंगा मोठ्या आवाजात वाजला, तरी मला उठावसं वाटत नव्हतं. अजूनही डोळ्यात झोप होती. रात्री उशिरा झोपलो होतो. काल संध्याकाळी नीलोफरकडे पार्टीला गेलो होतो. तिथे अशी काही मैफल रंगली, की वेळेचा पत्ताच लागला नाही. सकाळी भोंगा वाजल्यानंतर काही वेळ निद्रा आणि जागृती यांच्या सीमा – रेषेवर डुलक्या घेत राहिलो.
‘उठा शर्मा जी, आज सोमवार आहे.’
डोक्याच्या कुठल्या तरी कोपर्यात प्रकाश पडला. डोळे उघडले. बिछान्यावर पडल्या – पडल्याच इष्ट देवतेला हात जोडले. ‘कल्याण कर प्रभू!’ मग उठून आळस दिला. आत वॉश बेसिनवर जाऊ तोडावर पाणी टाकलं. एवढ्यात दरवाजाची घंटी अपरिचित पद्धतीने वाजली. इतक्या सकाळी सकाळी कोण मरायला आलय, कंबखत!
टॉवेलने तोड पुसून दरवाजा उघडला, तर दरवाजात सात फूट उंचीचा एक धिप्पाड, मिशाळ, टाकल्या मला मागे सारत आत घुसला. त्याच्या हातात पिस्तुल होते. त्याच्या बरोबर एक मोठा दाढीवालादेखील घुसला. त्याने दरवाजा आतून बंद केला.
‘हे… हे… काय होतय? कोण आहात तुम्ही? काय पाहिजे तुम्हाला? कुणाला भेटायचय?’ मी घाबरून विचारलं. हे सगळं पापणी लावते, न लावते, तोच घडलं होतं. मी खोलीमधे स्तंभित होऊन उभा होतो.
‘चूप! प्रश्न आम्ही विचारणार. तू फक्त उत्तरे द्यायचीस. के. पी. कुठे आहे?’ माझी कॉलर धरून टकलूने विचारले.
‘कोण के. पी.? मी कुणा के. पी. वी. पी. ला ओळखत नाही.’ मी त्यांच्या पकडीतून सुटण्यासाठी धडपडू लागलो. त्याची ऊंची माझ्या खुजेपणाची टवाळी उडवत होती.
‘ तू के. पी.ला ओळखत नाहीस. के. पी.चा लंगोटी यार!’
उलट्या हाताची एक जोरदार थप्पड माझ्या कानपटीवर पडली. सगळं डोकं भणभणलं. डोक्याच्या गल्ल्या गल्ल्यांमधून खूप सार्या माशा भणभणल्या.
‘नाही सांगितलं, तर गोळी मार स्साल्याला!’ मोठ्या दाढीवाल्याचा टोकदार आवाज चाकूच्या तीक्ष्ण धारेसारखा टोचला.
‘ऐकलस ना? खरं खरं सांग, कुठे आहे के.पी.?’ टकलू फाटक्या आवाजात म्हणाला. त्याचा डावा हात माझा गळा आवळत चालला होता. उजव्या हातात पिस्तूल होतं. त्याचा आवाज ऐकून वाटत होतं, जसा काही एखादा बिघडलेला पंखा घुर्र-घुर्र करत फिरतोय.
‘मला माहीत नाही. मी खरोखरच कुणा के.पी.ला ओळखत नाही.’ मी बसलेल्या आवाजात म्हणालो. माला श्वास घ्यायला त्रास होत होता. कपाळावरून घामाची नदी वाहू लागली होती. कान गरम झाले होते. हृदयाची धडधड घाबरलेल्या घोड्यासारखी पळत होती. समोरच्या भिंतीवर लावलेल्या घड्याळाची सुई सात वाजून पाच मिनिटावर थांबलेली होती.
‘असा नाही बोलणार हा मादर… गोळी मार याला!’ मोठया दाढीवाल्याने टकलूला पुन्हा चावी मारली.
‘तुला काय वाटतय, आम्ही इथे नाटक करायला आलोय? सरळ सरळ सांग, के. पी. कुठे आहे?’
टकलू मुच्छ्डने माझ्या मानेवरची पकड अधीक घट्ट केली. वेदनेचा अजगर मला जखडू लागला, पण मी गप्प बसलो. मौन हेच माझे एकमेव हत्यार होते.
‘मी सांगतोय ना, गोळी मार स्साल्याला!’
दाढीवाल्याने टेबलावर असलेली पुस्तके इकडे तिकडे केली. तिथे काय शोधत होता, कुणास ठाऊक? त्याला काय अशी शंका आली की काय, की मी के. पी.ला पुस्तकाच्या कुठल्याशा पानात लपवून ठेवलय.
‘नाही… नाही… हा सज्जन माणूस आहे. मरू इच्छित नाही. हां! तर सज्जन माणसा, आम्ही कोण आहोत, माहीत आहे? आम्ही व्यावसायिक खून करणारे आहोत. चल. फटाफट सांग कुठे आहे के. पी? आम्ही तुला सोडून देऊ.’ टकलूने प्रेमाने लहान मुलासारखं पाठ थोपटत म्हंटलं, जसं काही के. पी.चा पत्ता सांगितल्यावर, तो मला बक्षीस म्हणून लॉलीपॉप देणार आहे.
‘तुमचा काही तरी गैरसमज झालाय. मी कुणा के. पी.ला ओळखत नाही. तुम्ही चुकीच्या ठिकाणी आपला वेळ वाया घालवताय.’
‘नाही सांगितलं, तर गोळी मार स्साल्याला! याचं प्रेतच बोलेल.’ दाढीवाल्याने आता कपाट उघडून त्यात शोधाशोध सुरू केली, जसं काही मी के. पी. ला कुठल्या तरी कपाटात बंद करून ठेवलय.
‘नाही… नाही… हा चांगला माणूस आहे. हा स्वत:च सांगेल, हं, तर भल्या माणसा, आता तू मला सांगशील, की के. पी. कुठे आहे? ‘ असं म्हणत म्हणत टकलूने पिस्तुलाची नळी माझ्या कानपटीवर ठेवली. माझं डोकं गरम झालं. श्वास थांबू लागला. सगळं संपणार की काय? आत्ता? इथेच? याचवेळी? आणि मी भिंतीवर टांगलेल्या एका फोटोफ्रेममध्ये जाऊन बसणार? मला असं मरण येणार? अनोळखी गुंडांकडून? ऐन तारुण्यात? अकारण? काय हीच माझी नियती आहे? मला असं मरण यावं, असं मी काहीच केलं नाही. मी आस्तिक आहे. अलीकडेच झालेल्या चमत्काराच्या वेळी मी शेजारच्या मंदीरातील गणपतीला दूधही पाजले. माझी कुणाशीही व्यक्तीगत दुश्मनी नाही. मी कधीही कुणाच्याही हक्कावर आक्रमण केलं नाही. अगदी साधा सरळ माणूस आहे मी. आंथरण्या-पांघरण्यासाठी मूठभर विश्वास आहे, बस्स! मग हे खूनी काय आज माझी हत्या करतील? माझ्या विश्वासाचीही हत्या करतील?
मी खरोखरच के. पी. नावाच्या कुणा व्यक्तीला ओळखत नव्हतो. पिस्तुलाची राक्षाशीण माझ्या कानपटीवर तणलेली होती. माझी ओठ सुके होते. कानपटी जळत होती. खाक घामाघूम झाली होती. हात घामाने चिपचिपित झाले.
मी तीन आकडे मोजतो. तोपर्यंत याने नाही सांगितलं तर याला गोळी मार. दाढीवाल्याचा टोकदार आवाज चाकूच्या तीक्ष्ण धारेसारखा टोचला. हात घामाने चिपचिपित झाले. डोळ्यांपुढे अंधेरी आली. हृदयाची धडधड, भितीवर हातोडा मारावा, तशी होत होती. मी मृत्यूची वाट बघू लागलो. जे होणार आहे, ते कोण टाळू शकणार?
लहानपणी एकदा एका दुष्ट नोकराने, एक कबुतर पकडलं आणि ब्लेडने त्याचा पाय कापला. तेव्हा मी खूप रडलो आणि ते लंगडं काबूतर त्याच्याकडून हिसकावून घेतलं नि त्याला उडवलं. पण ते उडताच दहा-बारा कावळे त्याच्या मागे लागले. त्यांच्यापासून स्वत:ला वाचवण्यासाठी, ते घाबरलेले कबुतर तीन-चार मिनिटे इकडे-तिकडे व्याकुळपणे उडत राहिले. नंतर थकून खाली पडले. मग त्या सगळ्या कावळ्यांनी त्या लंगड्या कबुतराला टोचून टोचून खाल्लं.
‘नाही… नाही…हा मोठा प्रेमळ माणूस आहे. आत्ता सांगेल. काय रे, प्रेमळ माणसा? तुला काय आम्ही मस्करी करणारे वाटलो. आम्ही खुनी आहोत खुनी. के. पी. तर मरेलच, पण त्याचा पत्ता सांगितला नाहीस, तर तू आधी मरशील. कळलं?’
मी गुपचुप श्वासोछ्वासाचा आवाज ऐकत राहिलो. काय सांगणार? त्यांचा माझ्या बोलण्यावर विश्वास नव्हता. त्यांच्यासाठी माझे शब्द आपला अर्थ हरवून गेले होते.
‘गोळी मार स्साल्याला!’ टकलूने माझ्या कानपटीवर पिस्तुलाची मूठ मारली. डोळ्यात एखाद्या बोगद्यातला अंध:कार भरत चालला. धरणीकंप झाला. जग गोल गोल फिरायला लागलं. अंधारात शेकडो रातकिडे एकदम किरकिरू लागले. वेदनेची एक लहर वीजेसारखी शरिरातून गेली. मग अंधार अधीक गडद झाला. लडबडून मी जमिनीवर बसलो.
– क्रमश: भाग पहिला
मूळ हिंदी लेखक : श्री सुशांत सुप्रिय
मो: 8512070086
मराठी भावानुवाद : सौ. उज्ज्वला केळकर
संपर्क – निलगिरी, सी-५ , बिल्डिंग नं २९, ०-३ सेक्टर – ५, सी. बी. डी. – नवी मुंबई , पिन – ४००६१४ महाराष्ट्र
मो. 836 925 2454, email-id – kelkar1234@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
