सौ. ज्योती कुळकर्णी
🌸 जीवनरंग 🌸
☆ मले बी रील कराचं हाय – – ☆ सौ. ज्योती कुळकर्णी ☆
घट बसायचे दिस जवळ आले न सखीनं मिटिंगसाठी शेजारच्या सखु बह्यनींना बबल्याच्या हाती निरोप धाळला. बबल्या तसं इच्चक पोट्टं! पण अशे कामं लय उड्या मारत करे. कमळी, विमली, यशोदी, धुरपदी, माली असा आट-धा जनींचा ग्रुप होता त्यायचा. नवरातीत भजनंयी कराच्या थ्या! कमळीची सासू लयच खराब! दादला बी सासूवानीच! मंग तिचे चारचौगीत उठनं बसनं व्हते मून बोलवेच कमळीले थे.
सगळ्यात पहिली कमळीच दबकत दबकत आली. तं ये सखी मोबाईल पाहत बसलेली! “काय पाहून रायली वं सखे! जंवा पायलं तवा मोबाईल घेऊन बसतं तं? ” कमळी तिले मने.
“अवं ये कमळे! सासू नं बरं लवकर धाळलं तुले” सखी
“अवं ते कायची धाळते! म्याच आलू नजर चुकवून! थ्या समद्या येऊन राहिल्या बग. आटप तुयी मीटिंग लवकर. ”
तशी सखीला आयळिया सुचली. ते म्हने; “कमळे! आपन या नवरातीला रील बनवू! पाय जो मोबाईलवर मस्त मस्त रिल टाकतात समदे.
कमळी कशी मनते; ” तुले कायी येळ बिळ तं नायी लागलं वं! नवरातीत देवीचे भजन करावं का रील बनवावं! ”
“आवं तेच तर म्हणतो मी! आपन भजनाचच रील बनवू. “सखू मनली. तंवर समद्या जमल्या होत्या, त्यायनं बी येक जात ‘होऽऽ… ‘ मनलं.
कमळी काही नवरातीचं भजन सोळून रील बनवायला तयार नवती. परत सासूची भीती! तिनं पायलं म्हंजे!
मंग यशोदी मनली, “आपन अष्टमीले घागरी फुकतात त्याचंच रील बनवू. अन तुया सासूले सांगायलाच कोन चाललं वं? तुझ्या सख्यांना येवळंयी वळखत नाय का तू?
कशीबशी कमळी तयार झाली न् अष्टामीला रील बनवायचं ठरलं. येटाळ्यातल्याच पोट्ट्याला विडिओ काढायला तयार केलं.
थ्या दिवशी उपास म्हनून समद्या घरचं आटपून सखी कडे जमल्या तिच्या देवीपुढे घागरी फुकू लागल्या. फूऽऽ फूऽऽ…..
कमळीच्या सासूला कोन्या पोट्ट्यांनं जाऊन सांगितलं काय जनं? थे खिळकीतून पायत उभी होती अन मागून पोट्टे तिला दाखवत व्हते, आजी कमळी काकीले पायना!
कमळीनयी डोळ्याच्या कोपऱ्यातून तिले आमासक पायलं अन जोर जोरात घागर फुकू लागली. अंगातच आल्यावानी!
आई माय! इच्या तर खरंच अंगात आलं नायी वं! कमळीची सासू बळबळ करतच आत घुसली. कमळीने ऐकलं पन न ऐकल्यासारखंच दावलं. तिची सासू, “आई चुकलं माकलं माफ कर” मनत तिच्या पाया पडू लागली. कमळी तशी हुश्शार! लगेच तिच्या ध्यानात आलं काय करायला पायजे तं!
मोठ्यानं वरडून सासूला मने, “कमळीला नायी आनलं पाया पळायले? सून वायरी व्हंय मून शान दावा साधतो व्हय तिच्या संगं! ” तिच्या सासूची जोऽऽ तंतरली आन खातरीच पटली कमळीच्या अंगात देवीच हाय मून!
कमळीनंयी हुश्शारीनं साडी चोळीले हजार कबूल करून घेतले पयले. आन मंग सासूला म्हनली, “कमळी माझी लय भक्तीन हाय. तिले तरास देशील तं तुवं वाट्टोळं करीन! तिले खायला प्यायला नीट देत जा. अन काय वं! तुया पोराचे हात काय केळी खायला गेले काय वं? पानी भरायले बी तिलेच लावतो तं! कमळीनेयी आपलं समदं साधुनच घेतलं अन कबुल करून घेतलं समदं देवीपुढे. कमळीले त्रास द्यायचा नाय मून! ”
हिकडं तिकडं पायत पायत अन् अंगात आलेल्या कमळीच्या पाया पडू पडू तिची सासू मनते कशी, “आता नाही तरास देनार वं आई कमळीले मी”.
कमळीच्या नव्या अवताराला अन तिच्या सासूच्या बी नव्या रूपाकडं बगून तिच्या समद्या सख्या टक्का मक्का बगतच रायल्या.
रील झालं तयार! अन फेसबुक वर टाकलं बी! रील टाकल्यावर तं कमळीची सासू लयच शेळीवानी झाली. इकडे नवराती झाल्यावर सखी अन तिच्या मैतरनी मने, “कावं तू तं शिक्सर का काय मनतात थेच टाकला सासूवर! आधी तं रील करायले बी तयार नवती! ”
कमळीचं काम चांगलंच फत्ते झालतं. थ्ये कायदे बोल्ते आता कायी? निरा दातकाड काडू काडू हसू लागली.
© सौ. ज्योती कुळकर्णी
अकोला
मोबा. नं. ९८२२१०९६२४
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
