श्री मंगेश मधुकर
जीवनरंग
☆ “भागीआजी…” ☆ श्री मंगेश मधुकर ☆
फॅमिली ग्रुपवर रात्री साडे-अकराला चंदूचा मेसेज “भागीआजी सीरियस, हॉस्पिटलमध्ये एडमिट केलंय”लगेच ग्रुपवर विचारपूस सुरू झाली.
भागीरथी उर्फ भागीआजी, वयाची सत्तरी पार केलेली, काही वर्षांपूर्वी नवरा गेला. मूलबाळ नाही. सगळी मावस-चुलत भाचे मंडळी हाच भागीआजीचा गोतावळा. गावाकडे भल्या मोठ्या घरात लाडक्या मोत्यासोबत एकटी रहायची. चंदू सोडला तर दिवसेंदिवस कोणी भेटीला यायचं नाही. भाचे, इतर नातेवाईक लग्न कार्यात भेटायचे. कधीतरी फक्त फोनवर बोलणं व्हायचं. वयामुळं आजीला त्रास सुरू झालेले. एकदोनदा हॉस्पिटलवारी झाली तेव्हा भाचे-पुतणे आवर्जून भेटून गेले. तेव्हापासून फोनवर विचारपूस वाढली. भागीआजीला खूप आनंद झाला पण मनात शंकेची पाल चुकचुकली. ही काळजी आपली की इस्टेटीची असा विचार मनात आला. आतापर्यंत दुर्लक्ष केलं आणि आता अचानक इतकी काळजी? आपण लाडके कसे झालो याचचं आजीला आश्चर्य वाटत होतं. वास्तविक भागीआजीचा एकमेव आधार म्हणजे चंदू. जो दररोज फोन करायचा आणि जमेल तसं तर भेटायला यायचा. चंदू ना नात्याच्या ना गोत्याचा. त्याच्या घरच्या हलाखीच्या परिस्थितीमुळे शिक्षण सोडावं लागणार होतं तेव्हा भागीआजीनं मदत केली. शिक्षण पूर्ण करून चंदूनं तालुक्याच्या बॅंकेत नोकरी मिळवली. तिथंच सेटल झाला पण भागीआजीला विसरला नाही.
—
दुसऱ्या दिवशी भागीआजीला भेटायला सगळा गोतावळा आला.
“नक्की काय झालयं. ”
“तब्येत फार खराब झालीयं”
“वय झालयं. आता असे प्रॉब्लेम्स येणारच. ”
“सगळे रिपोर्ट नॉर्मल आलेत मग नक्की प्रॉब्लेम काय?? ”
“डॉक्टर काय म्हणाले. ”
“आजीची शुद्ध का हरपलीय. काहीच बोलत का नाही”
… अशी पाठोपाठच्या प्रश्नांना चंदू उत्तरं देत होता. भेटीची औपचारिकता पार पाडून प्रत्येकानं काढता पाय घेतला.
“काळजी करू नकोस. म्हातारपण आहे थोडा वेळ लागेल पण आजी ठणठणीत होईल. नक्कीच बरी होईल. चल येतो. शुद्धीवर आल्यावर आजीला मी भेटायला आलो होतो हे तिला नक्की सांग आणि काही लागलं तर बिनधास्त फोन कर. पैसे आहेत ना. ”
…. हेच चंदूला प्रत्येकानं सांगितलं. रूममधून बाहेर आल्यावर सर्वांचं बोलणं एकदम बदललं…..
“यावेळेस कन्फर्म दिसतंय”
“फार फार तर अजून दोन तीन दिवस काढेल. ”
“म्हणजे परत सुट्टी काढून यायला लागेल”
“आयला, वैतागच आहे”
“काही सांगता येत नाही. ”
“हो ना. म्हातारी फार काटक ये. ”
“हा ते पण खरंय. इतकी वर्षे एकटी राहतिये. डेरिंग लागतं ”
“तिच्यानंतर गावांकडचं घर आणि दोन एकर जमीन कोणाच्या नशिबी???? ”
“म्हातारीची इच्छा”
“कोणाला म्हणून काय विचारता. त्या चंद्यालाच मिळेल”
“मग आपण काय xx मारायला आलोय का”
“बरे गप्प बसू. लांबचे असलो तरी रक्ताचे नातलग आहोत. तो चंद्याच परका आहे. गरज पडली तर कोर्टात जाऊ. ”
“या सगळ्या नंतरच्या गोष्टी झाल्या. आधी आजीच्या मनात काय आहे ते कळू द्या”
“पण एक गोष्ट मान्य करा. चंदूनं आजीची खूप काळजी घेतली आणि अजूनही घेतोय. ”
“बरंच आहे की. आपल्या डोक्याला ताप नाही. ”
“आणि तसंही फार कळवळा आला असेल तर तूही चंदूला जॉइन कर. ”
“नको. जे चाललयं ते ठीकयं”
पुरुषांची चर्चा सुरू असताना महिलामंडळी आजीला भेटायला गेल्यावर चंदू बाहेर आला…
“ए बघ गं. आहेत की.. ” एकजण म्हणाली तेव्हा खी खी करत सगळ्या हसल्या.
“हळू हळू. कुणी ऐकलं तर वाट लागेल. ”
“आजीची परिस्थिती पाहून जे वाटलं ते तर बोलले. ”
“हो गं. काहीच हालचाल नाही.. ही म्हणते तसंच वाटतं”
पुन्हा एकदा खी खी झालं…
“दोन दिवस झाले हीच कंडिशन आहे. ”
“म्हातारीच्या मागे इस्टेट कोणाला?? ”
“मृत्यूपत्र केलं असेल ना”
“असल्या गोष्टींविषयी तिला काय माहीत असणार”
“एक सांगते. म्हातारीच्या नावावर जे काही आहे ते विकून समान वाटणी करायची”
“मान्य. सगळं आपल्यालाच मिळणारयं. उगीच त्यावरून भाडंणं नकोत. थोडे दिवस थांबा. ”
… तितक्यात चंदू आल्यानं लगेच सगळ्यांनी टोन बदलला. काहीजणींचे डोळे भरले तर दोघी रडायलाच लागल्या.
“काही लागलं तर हक्कानं सांग. फोन कर. ”
…. तोंडदेखलं बोलून सगळ्या रूमबाहेर आल्यावर चटकन नॉर्मल मोडवर आल्या. भागीआजीला भेटायला आलेल्यांनी कोरडी सहानुभूती दाखवण्यापलीकडं काहीही केलं नाही. फक्त चंदू आणि त्याची बायको दोघांनी हॉस्पिटल सोडलेलं नव्हतं.
—
रात्री चंदूचा पुन्हा मेसेज “भागीआजी……. ”
“कधी, किती वाजता, आता पुढचं कसं करायचं, इथंच की गावाकडे”
…. लगेचच ग्रुपवर विचारणा सुरू झाली. पाचेक मिनिटांनी ग्रुपवर चंदूनं व्हिडिओ पोस्ट केला. त्यात हॉस्पिटलच्या बेडवर मांडी घालून बसलेल्या भागीआजीला पाहून सर्वांना धक्का बसला. कोपरापासून हात जोडत आजीनं बोलायला सुरवात केली….
“ए सरडयांनो, मी चांगली धडधाकट आहे. इतक्या लवकर जात नाही. तुमची नाटकी काळजी दिसली. बोललेलं समद ऐकलं, वा रे वा काय एकेकाची भाषा. इस्टेटी साठी खोटं वागता. समदे लबाड लांडगे. मागं आजारी पडले. एकदम तुमी लोक भेटायला आला. तवाच डाउट आला. म्हणून तुमचे खरे रंग बगण्यासाठीच हे नाटक केलं. यात बिचाऱ्या चंद्याचे हाल झाले.. पण तुमचं पुतनामावशीसारखं प्रेम, नकली काळजी समजली. साळत गेली नाई पण दुनियेनं लई शिकवलं. आता समदं इसरा. दान करीन पण तुमाला देणार नाही.. बजावून ठेवते. आणि आता परत तोंडं दाखवू नगा. नाहीतर…. ”
…. हातातल्या चाकूने भागीआजीनं सफरचंदाचा तुकडा मोडला आणि व्हिडीओ बंद झाला.
काही वेळातच चंदू फॅमिली ग्रुपमधून बाहेर पडला…
…. त्यानंतर ग्रुपवर फक्त एकच विषय होता – – ‘ भागीआजी ‘.
© श्री मंगेश मधुकर
मो. 98228 50034
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
