डॉ. ज्योती गोडबोले
जीवनरंग 
☆ अलोपेशिया (Alopecia) — भाग – २ ☆ डॉ. ज्योती गोडबोले ☆
(.. त्या दिवशी लाराने प्रियाला घरी बोलावले.प्रिया छानशी फुले आणि परफ्यूम घेऊन लाराच्या घरी गेली.) – इथून पुढे – – –
“ये ना प्रिया..” लाराने प्रियाचे मनापासून स्वागत केलं. एका लहानशा अपार्टमेंटमध्ये लारा एकटीच रहात होती.स्वतःच्या जिद्दीवर ही मुलगी शिकून छान शिक्षण घेऊन नोकरी करत होती.
तिने आस्थेने प्रियाची सगळी चौकशी केली. प्रियाने तिला आपल्या ऍलोपेशियाबद्दल सांगून टाकलं.
“ मला आता केस नसल्याची लाज वाटत नाही लारा या देशात. किती मोकळा आणि फ्री देश आहे हा.
मी मॉल मध्ये कितीतरी तुमच्या बायका, पूर्ण शेव्ह केलेले डोके घेऊन मजेत जाताना बघते.फॅशन म्हणून गोऱ्या बायका सुद्धा अशा दिसतात इकडे. पण म्हणून कोणी त्यांच्याकडे बघत सुद्धा नाही ग.
मी फार सोसलंय आमच्या देशात.कुचेष्टा अवहेलना.” .. प्रियाच्या डोळ्यात पाणी आलं.
लारा तिच्या जवळ बसली…
“किती सुंदर आहेस तू प्रिया.काढून टाक मनातून हा कॉम्प्लेक्स.तुझी हुशारी हाच तुझा खरा ऍसेट आहे ग. भेटेल, भेटेल तुलाही तुझा योग्य मिस्टर राईट..” हसत हसत लारा म्हणाली. “ आमच्याकडे असल्या गोष्टींना कोणी फारसे महत्व देत नाही.”
त्या दिवशी खूप गप्पा मारून आणि लाराने केलेले सुंदर डिनर करून प्रिया घरी परतली.
आज तिच्या मनावरचं कित्येक वर्षे असलेलं ओझं अगदी हलकं झाल्यासारखं वाटलं तिला.ऑफिस मध्ये अगदी रुळून गेली प्रिया. त्यांच्या ऑफिसमध्ये काम करणारा सॅम तिला रोज बघायचा बोलायचा तिच्याशी.सॅम तिचा बॉस होता आणि ही साधी इंडियन मुलगी आवडायची त्याला. अनेक वेळा ते ब्रेकमध्ये कॉफी घ्यायला जात.
.. .. हा कृष्णवर्णीय तरुणही खूप झगडा करूनच वर आला होता.मोठ्या जिद्दीने आपल्या मानेवर बसलेले दारिद्र्य त्याने झटकून टाकले होते. उंच सडसडीत आणि पुन्हा राठ कुरळे केस असलेला सॅम फार सज्जन होता.
त्या वीकएंडला ऑफिसची जवळच एका लेकजवळ ट्रिप होती. लारा आणि प्रिया एकाच कार मधून गेल्या.प्रियाने जीन्स आणि इंडियन टॉप घातला होता.
“ वाव.कसली क्यूट दिसतेस ग तू.” लारा म्हणाली.
त्यादिवशी त्या सगळ्यांनी खूप धमाल केली.प्रियाने नेलेलं इंडियन फूड सगळ्याना खूप आवडलं.
.. .. दूर नदीत कयाकिंग करताना प्रिया आणि सॅम एकाच कयाकमध्ये होते.
“ बाबा रे. मला भीति वाटते .मी कधी केलं नाही कयाकिंग.”
हसून सॅम म्हणाला,” जमेल जमेल. जरा ते वल्हे मारायचं टेक्निक समजलं की बघ एन्जॉय करशील तू.”
प्रियाला थोड्या धडपडीनंतर त्या वल्ह्याचा तोल जमला.
.. .. अचानक सॅम म्हणाला,” मला फार आवडतेस तू प्रिया.माझ्याशी लग्न करशील?मला इंडियन मुली त्यांचे कल्चर फार आवडते. मला फॅमिलीच नाही.लहानपणापासून ऑर्फनेजमध्ये वाढलो मी. जेव्हा तुमच्या इंडियन मित्रांकडे जातो ना तेव्हा बघतो मी त्यांची फॅमिली, मुलं, तुमचे संस्कार. मला तू आवडतेस.पण मी असा काळा कृष्णवर्णीय आहे… बघ विचार कर.”
प्रिया म्हणाली, “उलट तू विचार कर सॅम.मी हा विग घालते.,मला अलोपेशिया आहे.म्हणजे केसच नाहीत.उलट तुमच्या दाट कुरळ्या केसांचा हेवाच वाटतो मला. मला लहानपणीच हा ऑटो इम्यून आजार जडला.का ते माहीत नाही.हा हेरिडिटरी नाही.आमच्या घरात कोणालाही नाही.मग मीच का?असं म्हणत रात्रीच्या रात्री जागून काढल्या आहेत मी सॅम.माझा काय दोष यात? ”
मग प्रियाने त्याला परागची हकीगत सांगितली… ”अरे,लोक तयार होत नाहीत अशी मुलगी स्वीकारायला. मी विग काढून दाखवते तुला.मग तूही मला नाही म्हणशील.” .. शांतपणे प्रियाने विग उतरवला.
सॅमने तिच्याकडे बघितलं…
“ मला तू अशीसुद्धा सुंदरच दिसतेस.मला काहीही फरक पडत नाही. मला लग्न करायचं आहे ते तुझ्याशी.तुझ्या केसांशी नाही.”
प्रियाला गहिवरून आलं.हा पहिला पुरुष जो तिला तिच्या नसलेल्या केसांसकट तिच्यावर प्रेम करत होता. प्रिया रडायला लागली.सॅमने तिचे डोळे पुसले. “ चल परत फिरुया.”.. दोघे परत फिरले.
सॅम म्हणाला,”सावकाश विचार करून उत्तर दे मला.आपल्या आयुष्याचा प्रश्न आहे हा.मला घाई नाही.”
प्रिया दोन दिवस अस्वस्थ होती.तिने न राहवून हे लाराला सांगितलं.
लारा म्हणाली “ फार सज्जन आणि चांगला मुलगा आहे ग सॅम.तू फार सुखी होशील त्याच्याबरोबर लग्न करून प्रिया. नाहीतरी तुझ्या देशात तुझ्याशी कोण लग्न करणार?तूच म्हणालीस ना असं? अर्थात कॉम्प्रमाईज म्हणून करू नकोस हं तू सॅमशी लग्न.मनापासून आवडला असेल तरच पुढे जा. तू सुखी होशील बघ प्रिया.फार गुणी निर्व्यसनी मुलगा आहे सॅम. पण तुझ्या आईवडिलांना काय वाटेल?”
प्रिया म्हणाली, “ नक्की धक्का बसेल त्यांना.पण मी जर सॅमशी लग्न केलं तर भारतात परत जायचा प्रश्न येतो कुठं? मी कायम इथे रहाणार.माझी मुलं इथेच जन्मतील वाढतील. मी मिसेस सॅम म्हणूनच ओळखली जाईन ना? लारा मी हो म्हणायचं ठरवलं आहे सॅमला.मग मला मुलं होतील ती त्याच्यासारखे केस असलेली होऊ देत.भरपूर दाट आणि कुरळे.मी सोसलं ते माझ्या मुलांनी नको सहन करायला.” .. प्रियाच्या डोळ्यात पाणी आलं.
लारा गप्प बसून राहिली. लहानपणापासून केवळ केस नाहीत म्हणून या मुलीने किती सहन केलं असेल हे समजलं तिला.
प्रिया पुढच्या आठवड्यात सॅमच्या घरी गेली.दोन बेडरूम्सचे सुंदर अपार्टमेंट होतं ते.नीटनेटके ठेवलेलं आणि हॉल मध्ये चक्क श्रीकृष्णाची मूर्ती.
“ मला माझ्या एका इंडियन मित्राने दिली ही.” सॅम म्हणाला. प्रियाला गहिवरून आलं.
” सॅम, आपण लग्न करू.मला वचन दे.. तू मला या माझ्या बाल्ड डोक्यावरून कधीही हिणवणार नाहीस. मी फार सोसलंय रे लहानपणापासून.आता नाही मला सहन होणार.मी मोडून जाईन सॅम.”
प्रिया हुंदके देऊन रडायला लागली., सॅमने तिला घट्ट जवळ घेतलं.
”असं मनातसुद्धा आणू नकोस डिअर. तू विग घालतेस हे माझ्या अगदी पहिल्या चार दिवसातच लक्षात आलं नसेल का? तुला तो शोभूनच दिसतो डिअर.इथे आणखीही अगदी नॅचरल दिसणारे विगस् मिळतात.तुला हवं तर आपण घेऊया ना. मला तू कायम माझी बायको म्हणून हवी आहेस.खेळणे म्हणून नाही. माझ्या मुलांची आई म्हणून ,माझी पत्नी म्हणून हवी आहेस तू मला.तुझ्या डोक्याकडे माझं लक्षच जात नाही मग. आमचे केस हाही शापच नाहीये का आम्हाला?किती सहन करतोय आम्हीही.आमचा हा डार्क गडद कृष्णवर्ण आम्हाला किती वर्षे समाजात अवहेलना सहन करायला लावत होता. लावतो.. अजूनही हे पूर्ण कुठं थांबलंय? पण मी आलोच ना त्यातूनही वर? तुझा होकार असेल तरच आपण लग्न करू.तुझ्या मनाविरुद्ध मी काहीही करणार नाही डिअर.”
.. .. पुढच्याच महिन्यात प्रियाने इंडियामध्ये तिचा आणि सॅमचा फोटो पाठवला.
“ आई बाबा, मी याच्याशी लग्न करणार आहे. मला माहीत आहे,तुम्हाला हा मोठा धक्का आहे.पण आई, मला माझ्या या व्यंगासकट स्वीकारणारा आणि मनापासून माझ्यावर प्रेम करणारा हा पहिला पुरुष आहे.मी याला चांगली ओळखते.खूप शिकलेला सुसंस्कृत मुलगा आहे हा.मी पुढच्या महिन्यात लग्न करणार आहे याच्याशी.”
प्रियाला आईचा फोन आला .. ” बाळा, जरूर कर तू सॅमशी लग्न.आम्हाला थोडा धक्का बसला.पण तुझी सुखाची वाट जर तुला मिळाली आहे तर जरूर सुखी हो.आमचे तुला आशीर्वाद आहेत बरं. इतक्यात शक्य नाही पण तुझ्या डिलिव्हरीला मात्र नक्की येऊ. सॅमला भेटायला आणि नातवंडांसाठी.”
प्रिया आणि सॅमचं लग्न झालं. त्या इतक्या वर्षात प्रियाला कधीही आठवलं नाही की सॅमचे तिचे वाद झालेत,भांडण झालं. कधीच नाही.
प्रियाचे आईबाबा तिच्या डिलिव्हरीसाठी येऊन सहा महिने राहून गेले. उजळ रंग, प्रियासारखा घारा आणि केस मात्र सॅम सारखे दाट कुरळे असलेला जॉश बघून प्रिया आनंदून गेली.
.. “आई, याला नाही कोणी टकल्या म्हणणार .बर झालं हा मुलगा झाला.माझ्यासारखे सहन नाही करावे लागणार त्याला”. तिने बाळाला जवळ घेतलं.
प्रियाच्या आईच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.त्या बाळाला तिने जवळ घेतलं.
“नाही ग बाई.वडिलांसारखे केस घेऊन आलाय हा.याला नाही अलोपेशिया होणार.छान आहे हो बाळ.”
.. आपल्या जावयाच्या घरी चार महिने राहून आणि सॅम सारखा जावई लाभला म्हणून तृप्त होऊन प्रियाचे आईबाबा परत भारतात गेले.
.. .. आत्ता घराच्या मागच्या डेकवर बसलेल्या प्रियाला हे मागचं सगळं आठवलं. चार वर्षे झाली जॉश जन्मून. त्याच्या आईपणात प्रिया तृप्त झाली. तिला आपल्या निर्णयाचा कधीही पश्चाताप झाला नाही.
“ममा, चल ना.डॅडी बोलावतोय म्हणत जॉश तिच्याजवळ आला. आले रे सॅम, म्हणत जॉशचा हात धरून प्रिया आपल्या घरात गेली.आपल्या सुंदर उबदार आणि सॅमच्या प्रेमात न्हाऊन गेलेल्या आपल्या घरात…
– समाप्त –
© डॉ. ज्योती गोडबोले
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
