श्री मोहन निमोणकर
🌸 जीवनरंग 🌸
☆ “मालिनी…” – लेखिका : सुश्री ज्योती रानडे ☆ प्रस्तुती – श्री मोहन निमोणकर ☆
वर्ष संपायला जेमतेम पंधरा दिवसही उरले नव्हते. न्यूयॉर्क शहर नवीन वर्षासाठी सजून धजून तयार झालं होतं. येणारा प्रत्येक दिवस जे सुख दु:ख आणेल त्याच्या हिंदोळ्यावर वर खाली होत कसाबसा तग धरून मालिनी उभी होती. हॅपी न्यू इयर म्हणताना पुढं काय वाढून ठेवलय कोण जाणे हे दरवर्षी तिच्या मनात येत असे!
मालिनी एक उत्तम डॅाक्टर होती. 31 डिसेंबर ला तिला पस्तीस वर्षे पूर्ण होत होती. प्रॅक्टिस छान होती. पण बरेच प्रयत्न करूनही आयुष्यात लग्नाचा योग आला नव्हता. ती अनेकांना भेटत होती पण गाडं पहिल्या दुसऱ्या भेटीपुढे जात नव्हतं. आई सतत आडून आडून कोणी भेटलं का विचारत असल्यामुळे चिडचिड होत होती.
बालरोगतज्ज्ञ असलेल्या मालिनीला मुलं फार आवडतं. स्वत:चं मुलं असावं ही इच्छाही हल्ली प्रबळ होत चालली होती पण नवऱ्याचा पत्ता नाही तर मुलाचा विचार कसला या अस्वस्थ मनःस्थिती मध्ये तिनं कित्येक रात्री छताकडे बघत घालवल्या होत्या. मात्र पस्तीशी संपत आल्यामुळे तिनं एक निर्णय घेतला. एक बाळ दत्तक घ्यायचं ठरवून ती “मिरॅकल मेकर्स” या दत्तक एजन्सी कडे गेली..
एजन्सीचे नियम, वेटिंग लिस्ट व अत्यंत कठीण प्रोसेस बघून ती दडपून गेली. हे प्रकरण वाटतं तेवढं सोपं नाही हे लक्षात आलं तरी तिनं फॅार्म भरला. मिरॅकल मेकर्सचे सीईओ कार्लोस हे स्पॅनिश वंशाचे होते. त्यांनी तिला दिलासा दिला की वेळ लागेल पण मुल नक्की मिळेल.
महिना गेला.. दोन महिने गेले.. नवं वर्ष नवी आव्हानं घेऊन समोर येऊन उभं राहिलं होतं. कार्लोस काही ना काही माहिती देत होते पण बाळ कधी मिळणार याची अजिबात
कल्पना येत नव्हती. एक दिवस सगळं असह्य होऊन ती ताडकन उठली व कार्लोसच्या ॲाफिसमधे गेली.
“I am losing my patience, Carlos.. तीन महिने झाले तरी तुम्ही पक्कं काहीही सांगत नाही.. मनातला राग, निराशा व चिडचिड अश्रुंच्या रूपात बाहेर पडली. कार्लोसनं तिच्या खांद्यावर थोपटले.. “आशा सोडू नको मालिनी! नऊ महिने झाल्याशिवाय आईला तरी आपलं मुलं दिसतं का? तसंच आहे असं समज! ” उंच्यापुऱ्या कार्लोसच्या आवाजात प्रेम, करूणा, शांती सारं काही होतं..
“मालिनी.. एक विचारू? I am a single parent. दोन वर्षांची मुलगी आहे मला. माझी बायको मुलगी वर्षांची असताना मला सोडून अर्जेंटिनाला निघून गेली. नोकरी, मुलगी व संसार चालवताना माझ्या नाकी नऊ येत आहे. तू माझी दोन वर्षांची मुलगी संध्याकाळी दोन तीन दिवस बघशील? दत्तक नाही पण मावशीचं प्रेम देशील तिला?” आपण अतीच बोललो असं वाटून तो थांबला..
मालिनी सुन्न होऊन बसली होती. तेवढ्यात एक गोलू गोलू, लालसर गालांची, कुरळ्या केसांची व अपऱ्या नाकाची गोड मुलगी पळत बाहेर आली व पपा ऽऽऽ म्हणून तिनं कार्लोसला मिठी मारली.. टेबलाच्या बाजूने तिनं वाकून मालिनी कडे बघितलं.. “ओला.. स्पॅनिशमधे हॅलो म्हणत स्वत: कागदावर काढलेलं चित्र म्हणजे वेड्या वाकड्या रेषा दाखवल्या..
“किती सुंदर काढलं आहेस ग चित्र.. माय क्यूट लिटिल आर्टिस्ट.. ” म्हणत कार्लोसनं तिला उचलून घेतलं व तिची पापी घेतली. “ही मरिया.. माझी मुलगी.. ”
मालिनीनं तिला उचलून घेतलं.. त्या छोट्या हातांचा पाश तिच्या गळ्याभोवती पडताच मालिनी तिचीच होऊन गेली! वरवर तिनं कार्लोसला विचार करते सांगितलं पण मनात ते प्रपोजल तिला मंजूर होतं.
आठवड्यातील तीन दिवस मरिया मालिनीकडे राहू लागली. मालिनीनं एक स्पॅनिश आया मदतीला ठेवली. मरिया बरोबर खेळताना तिला वेळ अपुरा पडत होता. शेवटचा पेशंट संपवून कधी एकदा घरी जाते असं होत होतं.. कार्लोस काम संपवून रात्री दहाला झोपलेल्या मरियाला घेऊन घरी जात असे.
चार महिने कसे गेले मालिनीला कळलं देखील नाही.. एक दिवस कार्लोसचा मालिनीला फोन आला, “गुड न्यूज आहे मालिनी. तुला बाळ मिळण्यास आता फक्त दोन महिने लागतील.. दिल्लीत जन्मलेला महिन्याचा सिध्दार्थ मालिनीकडे येणार होता. मालिनी गडबडली. “पण मरियाचं काय? मी बाळ व मरिया या दोघांना कसा वेळ देऊ शकेन?”
“मरिया ही तुझी जबाबदारी नाही. तुला वेळ असेल तेव्हा मी तिला घेऊन येत जाईन. ” कार्लोसने फोन बंद केला.
मालिनीला काय करावं कळेना.. मन आता मरियामधे अडकलं होतं. त्या दोन वर्षांच्या निरागस विश्वाला तडा लावणं नकोसं वाटत होतं पण ती आपली नाही हे ही कळत होतं. तसा कार्लोस अगदी साधा व सरळ माणूस होता. दयाळू होता.. मनात दया, करूणा असल्याशिवाय “मिरॅकल मेकर्स” सारखं नाव मिळवता येणार नाही याची मालिनीला खात्री होती.
दोन महिन्यांनी मालिनी दिल्लीहून चार महिन्याचा सिध्दार्थ घेऊन आली. तिचं नवऱ्याविना मुल असणं जगाला विचित्र वाटलं होतं पण तिला त्याची पर्वा नव्हती. आई भेटून गेली पण बाळापासून जरा लांब लांबच होती हे तिला जाणवलं होतं.. त्यातच मरियाच्या आठवणीने डोळे भरून येत होते.
एक दिवस कार्लोसचा फोन आला ”मरिया तुझ्या आठवणीने फार रडते आहे! कधी घेऊन येऊ?” तो दुसरे दिवशी मरीयाला घेऊन आला.. मरियाच्या मिठीत मालिनी जग विसरून गेली.. कार्लोसचेही डोळे पाणावले.. खरचं नाती ईश्वरानं वरती बनवलेली असतात हेच खरं! या दोघींना इतकं कसं प्रेम वाटतं एकमेकीविषयी? खरंतर सिध्दार्थ आल्यापासून त्याला मालिनी भेटत नव्हती आणि मालिनी आपल्याला मनापासून आवडते हे त्याच्या लक्षात आलं होतं.
सर्व धाडस एकत्र करून खिशातून अंगठी बाहेर काढली.. तो गुडघ्यावर बसला. “Will you marry me?” हे त्याचं वाक्य ऐकताच मालिनी गोंधळली.. गडबडली..
हे वाक्य आपण कधी ऐकू असं तिला वाटलं नव्हतं.. सहा फूट उंचीच्या तगड्या कार्लोसकडे ती बघत होती.. सच्चा माणूस.. तिचं सांत्वन करणारा, प्रामाणिक, सिध्दार्थ घरी येईपर्यंत सतत साथ देणारा, आधी मरिया तिच्या हवाली करणारा व सिध्दार्थ येताच तिला दूर नेणारा कार्लोस खरच फार दिलदार होता. आपल्याला विरंगुळा वाटावा म्हणून त्यानं मारियाला आपल्याकडे आणण्यास सुरुवात केली असं तिला नेहमी वाटे.. तिच्या डोळ्यातून वाहणारे पाणी अंगठीतल्या ओव्हल कट केलेल्या हिऱ्यावर पडत होतं.. तो लखलखणारा हिरा तिच्या प्रेम व कृतज्ञतेच्या अश्रुंमधे भिजून अजूनच चमकत होता..
“Yes Carlos! ” हे शब्द ऐकताच कार्लोसनं हिऱ्याची अंगठी तिच्या अनामिकेत घातली. कार्लोस आणि मालिनी कितीतरी वेळ हातात हात घेऊन बसून राहिले! तो क्षण निसटून जाऊ नये म्हणून पुरेपूर अनुभवत..
पुढचा डिसेंबर आला होता.. न्युयॅार्क परत ख्रिसमस व न्यू इयर साठी सजलं होतं.. मालिनी आता ३६ वर्ष पूर्ण करणार होती. आई तिच्याकडेच येऊन राहिली होती. मरिया, सिध्दार्थसाठी आईच्या मदतीची जरूर होतीच.. त्यातच आता नव्या पाहुण्याची भर पडणार असल्याने तिला खूप मळमळत होतं..
गेल्या ३६५ दिवसात मनासारखा नवरा, मुलगी, दत्तक मुलगा व स्वत:चं मुलं देणाऱ्या भगवंताचे ती लक्ष लक्ष आभार मानत होती.. “एवढं सुख देखील सोसत नाही रे” म्हणत तिनं सिध्दार्थच्या गोबऱ्या गालावरून हात फिरवला.. पोटातील बाळ आपलं अस्तित्व जाणवून देत होतं.. त्या संवेदना अनुभवत तिनं देवाला विनंती केली..
“परमेश्वरा, असचं सुख प्रत्येकाला दे. तू मनात आणलसं काय अशक्य आहे? रंकाला राजा बनव, भुकेल्याला पोटभर अन्न पाणी दे, साऱ्या व्याधी बऱ्या कर.. युध्दं.. जगातील व मनातील मिटवून टाक.. Bless us with good health, healed hearts, and endless opportunities..
मरिया मम्मा म्हणत रडत होती म्हणून ती मरियाच्या खोलीत गेली. सिध्दार्थ कार्लोसकडे बघून खुदुखुदु हसत होता.. अर्जेंटिनामधून आलेला कार्लोस दिल्लीत जन्मलेल्या सिध्दार्थचा बाबा बनून त्याला जोजवत होता.. ईश्वराच्या या चमत्काराकडे बघताना.. ”अंबरपे है रचा स्वयंवर”.. नाती खरच वर जमवलेली असतात हे जाणवून मालिनी प्रसन्न हसली. त्या नात्यांचा सन्मान करून ती ह्रदयात जपून ठेवत तिनं मरियाला थोपटायला सुरूवात केली..
लेखिका : सुश्री ज्योती रानडे
प्रस्तुती : श्री मोहन निमोणकर
संपर्क – सिंहगडरोड, पुणे-५१ मो. ८४४६३९५७१३.
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
