पुष्पा चिंतामण जोशी
☆ जीवनरंग ☆
☆ निश्चयाचे बळ… – भाग – १ – ☆ पुष्पा चिंतामण जोशी ☆
सुनंदाने आवाज न करता कपाटाचे दार लावले. पलंगावर शांतपणे घोरत असलेल्या विनयकडे एक नजर टाकून ती हॉलमध्ये आली. तिने लहान दिवा लावला आणि कपाटाच्या लॉकरमधून काढलेले त्यांच्या वर्कशॉपच्या विक्रीचे कागदपत्र भराभर चाळले. तिला अपेक्षित असलेला विनयच्या सहीचा एक कोरा चेक पाहून तिचे हृदय आनंदाने धडधडू लागले तिला थोडीशी भीतीही वाटली. बाकीचे कागदपत्र होते तसेच बांधून तिने हलकेच कपाटात ठेवले. विनयच्या सहीचा कोरा चेक छोट्या पर्समध्ये ठेवला. उद्या सकाळी फिरायला जायच्या रस्त्यावर तिला निलेश म्हणजे तिच्या ताईचा मुलगा भेटणार होता. निलेशला तो चेक दिल्यावर मग सुनंदाच्या मार्गातला अडथळा दूर होणार होता. खूप खूप दिवसांची तिची इच्छा पूर्ण होणार होती.
पाणी पिऊन सुनंदा अंथरुणावर पडली पण झोप येत नव्हती. आपण करीत आहोत ते चूक की बरोबर हा गेल्या दोन महिन्यांचा गोंधळ पुन्हा तिच्या मनात गोंधळ घालू लागला. दोन महिन्यापूर्वी सविताचा मँचेस्टरहून फोन आला होता तिच्या लेकीचे सुजलचे लग्न ठरले होते त्यासाठी तिने आग्रहाने सुनंदाला मँचेस्टरला बोलावले होते. सुजाता, सविता आणि सुनंदा या तिघी बहिणी. भाऊ नाही. आणि आता आई-वडीलही नाहीत. सविता इंग्लंडमध्ये स्थायिक होऊन वीस वर्षे होऊन गेली होती. ताईकडे म्हणजे सुजाताकडे सविताचा लग्नासाठी बोलावण्याचा फोन गेल्यावर ताई कडच्या लोकांनी तिला आनंदाने परवानगी दिली. एवढेच नाही तर निलेशने त्यांच्या दुबईला असलेल्या मावस बहिणीशी मृणालशी संपर्क साधला होता. मृणालसुद्धा त्यांना किती दिवस दुबईला बोलावित होती. गल़्फ एअरचे तिकीट काढले की या दोघींना चार दिवस दुबईला मृणालकडे राहता येईल. नंतर मँचेस्टरला लग्नाला जाता येईल अशी योजना निलेशने ह्या दोघींसाठी आखली होती. सुनंदाला वाटलं खरंच किती छान होईल सारे जुळून आले तर! खूप वर्षं झाली आहेत आपल्याला असे घराबाहेर मोकळेपणाने हिंडून आल्याला.
सुनंदाने भीत भीत सविताच्या फोनविषयी विनयला सांगितले. ताई लग्नाला जाणार आहे आणि माझीपण जायची इच्छा आहे असे म्हटले मात्र, अपेक्षेप्रमाणे विनयचे आकांड- तांडव सुरू झाले. किती बदलला आहे विनय! मोठा आर्थिक फटका बसल्यामुळे?अहंमन्य स्वभावाला धक्का लागल्यामुळे? की आजारपणामुळे?सुनंदाला पूर्वीचे दिवस आठवले
धडपड्या स्वभावाच्या हुशार विनयने नोकरी सोडून एका छोट्याशा स्वंय उद्योगाचा श्री गणेशा केला होता. मेहनतीने आणि हुशारीने यशाच्या पायऱ्या चढत कॉम्प्युटर पार्टच्या उद्योगात त्याने चांगले यश मिळवले होते. स्वतःच्या कर्तृत्वाचा त्याला अभिमान होता. त्याने सुनंदाला नोकरी सोडायला लावली होती. विनयचे कौतुक करताना, त्याच्या मनाप्रमाणे सारे करताना, त्याच्या अहंभावाला खतपाणी घालताना सुनंदा आनंदात होती. विनयच्या शेजारी गाडीत मोऱ्याचा गजरा माळून बसताना, नाटक सिनेमाला जाताना मित्र-मैत्रिणींकडे जाताना तृप्तीची साय- साखर तिच्या मनात विरघळत असायची.
सुट्टीसाठी किंवा काही लग्न कार्यासाठी सविता इकडे आली की तिघी बहीणींच्या गळाभेटी होत. गप्पांना वेळ अपुरा पडे. आपल्याकडे सविता नेहमी आपल्या बहिणींना व बाकी सर्वांना तिकडे घेण्याचा आग्रह करत असे. पण योग आला नव्हता. मुळात विनयला अशी फिरण्याची आवड नव्हती. सुनंदा विनयच्या एकुलत्या एका लेकीच्या, चारूच्या लग्नाला सविता आवर्जून सहपरिवार आली होती. कार्यानंतर निघताना सविताने नेहमीप्रमाणे सर्वांना मँचेस्टरला यायचे आमंत्रण दिले. तिचे मिस्टर विनयला उद्देशून म्हणाले की आता तुमची मोठी जबाबदारी पार पडलीय तर या मुद्दाम तिकडे फिरायला.
छे, छे! माझ्यजवळ असल्या उनाडक्यांसाठी वेळ नाही. असे सर्वांसमोर लागट उत्तर दिले होते. गोऱ्यामोऱ्या झालेल्या सुनंदाला डोळ्यातले पाणी लपवीत काहीतरी हसून बोलून वेळ साजरी करावी लागली.
विनयच्या धंद्यातली परिस्थिती एकाएकी बदलू लागली. एका जवळच्या मित्रावर टाकलेला फाजील विश्वास नडला. त्याच वेळी चिनी मालाने बाजारपेठा वाहू लागल्या. स्वस्त पण तकलादू माल लोकांना भुरळ घालू लागला. इथले सारे ॓शासकीय व्यवहार ॔सांभाळून या स्पर्धेला तोंड देणे दिवसेंदिवस कठीण होऊ लागली. धंद्याची गाडी उतरणीला लागली. सुनंदाने काही विचारले की तुला काय यातले कळते गप्प बस. अशी घालून पाडून बोलणी सुरू झाली. मानहानी सुरू झाली. नोकरी सोडल्यानंतर गाडीच्या, ऑफिसच्या मैत्रिणी दुरावल्या होत्या. विनयचे मित्र मैत्रिणींचे ग्रुप तेच आपले ग्रुप मानून सुनंदा त्यांच्यात रमत होती. आता हळूहळू त्याचे मित्रांचे ग्रुप दुरावले. उच्च रक्तदाब आणि मधुमेह त्याची सोबती झाले. अलीकडे पाठदुखीनेही त्याला बेजार केले. एक दिवस दोघं नेहमीच्या डॉक्टरांकडे तपासणीसाठी गेले असताना तिथेच विनयला अस्वस्थ वाटू लागले. डॉक्टरांनी तपासून लगेच ॲम्बुलन्सची व्यवस्था करून त्याला चांगल्या हॉस्पिटलमध्ये पाठविले होते. एन्जीओग्राफीनंतर डॉक्टरांनी एन्जओप्लास्टीचा निर्णय घेतला. त्वरित वैद्यकीय सहाय्य आणि तज्ज्ञ डॉक्टर यामुळे विनय या साऱ्यातून सुखरूप बाहेर पडला. वर्कशॉपच्या विक्रीतून चांगले पैसे मिळाले होते. त्यामुळे पैशावाचून तरी काही अडले नव्हते.
गेली सहा सात वर्षं सुनंदाला विनयशिवाय दुसरे विश्व नव्हते. त्याचे पथ्यपाणी, औषधपाणी डॉक्टरांकडील खेपा सांभाळत ती सांभाळत होती. पण त्याच्या चिडचिड्या संशयित, हट्टी स्वभावात भरच पडत होती. त्याचा स्वभावातला बदल ओळखून डॉक्टरांनी त्याला रोज रात्री झोपेची गोळी घ्यायला सांगितली होती. त्यामुळे निदान रात्रीची झोप तरी शांत लागत होती. सुनंदाचीसुद्धा आता साठी उलटून गेली होती. चार महिन्यापूर्वी थोडी चक्कर आल्यासारखे वाटले. डॉक्टरांनी तिला सर्व तपासण्या करून घ्यायला सांगितले होते. त्यात तिची शुगर थोडी वाढल्याचे कळलं. गोड कमी खाणे या उपायाबरोबरच डॉक्टरांनी तिला सकाळच्या मोकळ्या हवेत चालण्याचा व्यायाम करायला सांगितला होता. पलीकडच्या बिल्डिंगमध्ये राहणाऱ्या मैत्रिणींबरोबर ती सकाळची फिरायला जाऊ लागली. आणि त्यांच्या ग्रुपमध्ये केंव्हाच मिसळून गेली. सकाळच्या वाऱ्याबरोबर, व्यायामाबरोबर हास्यविनोद, तिला उत्साहाचे आनंदाचे टॉनिक मिळू लागले. पुन्हा विनय उठायच्या वेळी घरी येऊन चहा करायला ती हजर असायची.
– क्रमशः भाग पहिला
© पुष्पा चिंतामन जोशी
कोथरूड, पुणे
मो ९९८७१५१८९०
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर ≈
