सुश्री शीला पतकी
मनमंजुषेतून
☆ एक समाधान देणारा विद्यार्थी… ☆ सुश्री शीला पतकी ☆
साधारणपणे दोन वर्षांपूर्वी आमच्या कॉलनीतल्या शेजाऱ्यांनी मला फोन केला की, ” शीला तुझे मार्गदर्शन दहावीच्या संदर्भात हव आहे” मी म्हणलं, “त्या व्यक्तीला पाठवा” साधारण संध्याकाळच्या वेळेला दोघे नवरा बायको माझ्या घरी आले. त्यातले गृहस्थ आमच्या कॉलनीत पूजेला येणारे भटजी होते ते म्हणाले ताई येऊ का? मी म्हणाले या या गुरुजी त्यांच्या मागे एक स्त्री उभी होती साधारणपणे 35 वर्ष वयाची मध्यम उंचीचे निमगोरा रंग काळ्याभोर केसाचा अंबाडा गोल चेहरा कपाळावर मोठा कुंकू टोप पदराची हिरवीगार नऊवार साडी गळ्यात काळी पोत हातात बांगड्या पायात जोडवी. गुरुजी म्हणाले, ” ही माझी पत्नी” गुरुजी नेहमीप्रमाणे धोतर पंचा पांघरलेले… अक्षरशः लक्ष्मीनारायणाचा जोडा शोभत होता. ते दोघेही मला नमस्कार करायला लागली मी झटकन मागे सरकले मी म्हणाले, ” तुम्ही कसला नमस्कार करता मलाच तुम्हाला नमस्कार करावा वाटतोय”. इतकं सोज्वळ सुंदर रूप त्यानंतर त्यानी त्यांची अडचण सांगितली ते म्हणाले, “माझी पत्नी ही ही शाळेत गेलेले नाही तिच्या घरीच संस्कृत पाठशाळा चालत असे त्यामुळे तिचे शिक्षण सगळ अनौपचारिक झालेले आहे संस्कृत ती बोलू शकते दहावी आणि बारावीला ती संस्कृत शिकवते पण तिच्याकडे दहावीचे सर्टिफिकेट नाही किंबहुना शिक्षणाचा कुठलाच भाग नाही तर त्यांना बाहेरून दहाविला बसता येईल का? ” आता 17 नंबर फॉर्म भरून बसायचा म्हणजे पाचवी पर्यंत तरी शिक्षण लागते ती अडचण होतीच मी म्हणाले, “नाही पाचवीचे सर्टिफिकेट असले तर आणा मग दहावीचा फॉर्म भरू शकतो “. त्या म्हणाल्या” नाही मी शाळेतच गेले नाही “…. आमच्या एका मुख्याध्यापक मित्रांच्या मदतीने मी चौकशी केली आणि एका शाळेमध्ये अशा तऱ्हेने वर्षभर नाव ठेवून पाचवीच्या परीक्षेला बसून घेतले जाते त्याप्रमाणे त्यांच्याबद्दल मी त्यांना माहिती दिली की बाई तुमच्या इथल्या शिक्षकांपेक्षाही हुशार आहेत पण कोणतीही सर्टिफिकेट नाही त्यामुळे प्रॉब्लेम आहे त्यांनी खूप मदत केली आणि वर्षभरानंतर पाचवीचे सर्टिफिकेट मिळाले. त्यानंतर दुसरे वर्षी 17 नंबर फॉर्म भरला त्यांची कन्याही दहावीत होती त्यामुळे तिच्याबरोबर त्यांचा अभ्यास झाला मुळात बाई हुशार त्यामुळे प्रश्नच नव्हता त्यानी दहावीचा सगळा भाग जो होता परीक्षेचा तो पूर्ण केला 17 नंबर फॉर्म ला त्यांना परवानगी मिळाली परीक्षा पार पडली मुलीमुळे अभ्यासही चांगला झाला होता.
काल त्यांचा दुपारी मला फोन आला “मी गावाला गेल्यामुळे तुम्हाला माझा रिझल्ट कळवणे मला शक्य झाले नाही आज मी आले आहे आणि रिझल्ट पाहिला मी 70% गुणांनी पास झाले आहे “… त्यांच्या तोंडून ही वार्ता ऐकून मला कमालीचा आनंद झाला” मनःपूर्वक अभिनंदन वहिनी आता यानंतर तुम्ही ग्रॅज्युएट व्हा संस्कृत विषयात एम ए पर्यंत शिका खूप खूप अभिनंदन! ! ! ” त्यांनी संस्कृतचे मार्क सांगितले ते 98 होते मला त्या भगिनीचे खूप कौतुक वाटले आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे त्यांनी रिझल्ट अगदी आठवणीने मला कळवला आणि म्हणाले, ” बाई केवळ तुमच्या खटपटीमुळे आम्हाला परीक्षेला बसता आले अन्यथा एवढी माहिती आम्हाला कोणी दिली असती? ” मी म्हणलं, नाही हो तुमच्या भाग्यात होत ते तुम्हाला प्राप्त झाले आहे. “
मला त्या महिलेच्या धडपडीचे कौतुक वाटले आणि तिच्या यशाचे समाधान. तिच्यासाठी मी जी काही धडपड केली होती त्याबद्दल तिने व्यक्त केलेली कृतज्ञता तर आजकाल फार दुर्मिळ झाली आहे मी ज्या मुलींवर चार वर्ष मेहनत घेतली ती मुलगी रिझल्ट सांगायला आली नाही तिचे आई-वडील आले नाहीत तिच्या भावाने फक्त फोन करून सांगितले की दीदी पास झाली आहे तिचे मार्कशीट पाठवले आहे मला त्या दिवशी एवढा त्रास झाला की यानंतर आपण कोणाला काही शिकवायचे नाही कोणासाठी एवढी जीवतोड मेहनत घ्यायची नाही पण कालच्या त्या बाईच्या निकालाने पुन्हा एकदा मला खूप समाधान वाटले आणि वाटले की नाही आपल्या ओळखीने आपण केलेल्या कार्याचा लोक आदर करतात त्यायोगे आपल्याला असलेली माहिती त्या माध्यमातून एखाद्याला जर मदत झाली तर त्याचे जीवन फुलू शकते मग आपण आपले प्रयत्न का थांबवावेत…. खरंच त्यांच्या निकालाने मला खूप खूप समाधान दिले त्या बाईच्या जिद्दीचे आणि आमच्या गुरुजींचे खूप खूप कौतुक वाटले अशा जिद्दी महिलाच काहीतरी वेगळे घडवू शकतात कालचा हा अनुभव मला खूप समाधान देऊन गेला एवढे खरे…!!!
© सुश्री शीला पतकी
माजी मुख्याध्यापिका सेवासदन प्रशाला सोलापूर
मो 8805850279
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
