डॉ अभिजीत सोनवणे
© doctorforbeggars
☆ डॉक्टर फॉर बेगर्स ☆ “नमाज .. प्रार्थना .. प्रेयर !!” – भाग – २ ☆ डॉ अभिजीत सोनवणे ☆
(…. कित्येक जण आई बापाला आंबा समजून, गोड रस आणि गर खरवडून काढून खातात आणि पूर्ण खाऊन झाल्यानंतर त्यांना कोय म्हणून उकिरड्यावर फेकून देतात…! खरंतर ही कोय नसते…. ते बीज असतं…!!! हे बीज पुन्हा जमिनीत रुजवायचं असतं… प्रेमाचं खत घालून, मायेनं प्रेमाची धार सोडायची असते… दारात मग उमलतात आई बापाचे अंकुर, पुढे विशाल वृक्ष होऊन, हेच आई बाप आयुष्यभर आशीर्वाद देत राहतात… सावली होऊन…!
…… जे इतरांना समजलं नाही ते याला कसं समजलं असेल…???) – इथून पुढे–
‘तुला कसं सुचलं हे? सांग ना, सांग की… ‘ त्याचा खांदा गदागदा हलवत मी त्याला म्हणालो.
नमाजसाठी जोडतात तसे पुन्हा हात जोडत, आकाशाकडे पाहत शांतपणे तो म्हणाला, ‘इन्शाअल्लाह, तुमी साकळी बंद झाली नाय पाहिजे म्हनला होतात, मी कायीच नाई केलं, मी फक्त आईपर्यंत साकळी ओढत आणली… साकळी तुटू नाही दिली सर, मैने अपनी जबान रक्खी सर..! ‘
‘येड्या, मला वाटलं साखळीची ही गोष्ट त्यावेळी तुला समजलीच नाही… तुझा चेहरा त्यावेळी शून्य होता… निर्विकार होता…! ’
‘बस क्या सर… मय वेल्डिंगवाला बंदा हू, लोखंड बिखंड से खेलना यही हमारा काम है…. पयले मैं तुमकू साकळी कैसा चाहिये समजा नय… पन बाद मे मेरकू पता चला तुमकू लोखंड का साकळी नय चाहिये… तुमकू रिश्तो का साकळी चाहिये… फिर देक आपुन ने ये बना दिया…. जो तुमको मांगता है वैसा…. ‘
तो त्या आईकडे बघत म्हणाला!
‘नात्यांना वेल्डिंग करणारी अशी माणसं निर्माण झाली तर नाती तुटणार नाहीत… किंवा नात्यांना जोडणारा असा एक वेल्डर आज आपल्या प्रत्येकाच्या घरात हवाय…! ‘
‘वेड्या लोखंडाचं काम करता करता, तू स्वतःच आज सोन्याचा दागिना झालास ‘ मी बोललो.
यावेळी त्याच्या डोळ्यात पाणी होतं? ….. की आभाळात??
मला समजलं नाही, कारण आज तोच “आभाळ” झाला होता…!
… आभाळ होऊनही नजर खाली जमिनीकडे होती.
पोरं अशी नारळाच्या झाडागत खऱ्या अर्थाने उंच होतात, तेव्हा “मूळ” म्हणून जमिनीत रुतलेल्या बापाचे हात, केव्हाच आभाळाला टेकलेले असतात…!
मी त्याला घट्ट मिठी मारली… दोघांच्याही डोळ्यात पूर… एरव्ही पुराचे पाणी अडवायचे असते… पण आम्ही दोघांनीही यावेळी बांध घातलाच नाही…! या वेळचा पूर चांगला होता…!
आधीची काहीही पार्श्वभूमी माहीत नसल्यामुळे शेजारी उभी असलेली “अम्मी” गोंधळून एकदा त्याच्याकडे, एकदा माझ्याकडे पाहत होती. मी अम्मीला “अम्मी सलाम आलेकुम” म्हणालो, वालेकुम अस्सलाम बेटा, असं उत्तर येईल असं मला वाटलं…
ती म्हणाली, ‘आशीर्वाद बाळा’ माझं नाव xxx xxx आहे… ‘
शुद्ध मराठी नाव आणि आडनाव ऐकून मी त्याच्याकडे विचित्र नजरेने पहात गोंधळून पाहिलं…
‘अरे ही तर… ‘
पुढे मला बोलू न देता, तो हसत म्हणाला, ‘ माँ का धरम कहा होता है सर? माँ तो माँ होती है… माँ होना यही उसका धरम है… आप उसको अम्मी बुलावो, आई बुलावो, अव्वा बुलावो, भगवान बुलावो, या फिर अल्लाह बुलावो….! ’
‘माँ तो माँ होती है… माँ का धरम कहा होता है स्सर? … यावर माझ्याकडे शब्द नव्हते…!
डिग्रीचा कागद फ्रेम करून, भिंतीला चिटकवून, “सुशिक्षित” असल्याचा मी बुरखा पांघरतो…
आणि अडाणी तो… माणुसकी जपत… त्याच्याही नकळत सुसंस्कारित “माणूस” होऊन जातो….
…. इथं जिंकलं कोण? हरलं कोण??
माझे डोळे भरून आले… नमाजसाठी जोडतात तसे माझे हात आपोआप जुळले… नजर आकाशाकडे गेली…
नमाज साठी जुळलेल्या माझ्या हातांकडे पाहून आश्चर्याने म्हणाला, ‘सर आप नमाज…? ‘
‘बाळा, मस्जिद मध्ये जाऊन जेव्हा हात जुळतात, बोटं एकत्र येतात, तेव्हा “नमाज” अदा होते…. ‘
‘मंदिरात जाऊन जेव्हा हात जुळतात, बोटं एकत्र येतात, तेव्हा “प्रार्थना” केली जाते…. ‘
‘चर्च मध्ये जाऊन जेव्हा हात जुळतात, बोटं एकत्र येतात, तेव्हा “Prayer” होते… ‘
‘पण समाजात, तळात- गाळात, जाऊन जेव्हा तुझे हात जुळतात, बोटं एकत्र येतात आणि तू कोणाला तरी मदत करतोस, त्यावेळी ती “सेवा” होते….! ‘अशा प्रकारची “सेवा” करताना आपोआप नमाज, प्रार्थना आणि प्रेअर एकत्रच होऊन जाते… मग तो कोणत्या का जाती-धर्माचा असेना बाळा…!!! ‘
‘या अल्लाह, ’ म्हणत, त्याचे हात देवापुढे जोडले जातात, तसे प्रार्थना करण्यासाठी यावेळी जुळले….!
आणि माऊली म्हणत तो माझ्या पायाशी झुकला…. माऊली म्हणतच मीही त्याला मिठी मारली…!!!
रस्त्यातच मला विठ्ठल भेटला….! आता गाड्यांचे कर्कश्य हॉर्न मला टाळ मृदुंगाप्रमाणे मधुर भासू लागले…
रस्त्यावरची माणसं मला वारकरी वेशात दिसू लागले… वारीला न जाताही, प्रत्यक्ष पांडुरंगाने याच्या रूपात आज मला दर्शन दिले…
विठ्ठला इथेच दर्शन दिलेस, इथेच झाली वारी…
आता सांग मी कशाला येऊ पंढरपुरी…???
– – इथे मला सांगायला अत्यंत अभिमान आणि आनंद वाटतो, या तरुणाला आपण आपल्या सेंटरमध्ये *”प्रॉडक्शन मॅनेजर” ही महत्त्वाची पोस्ट दिली आहे. कच्चामाल आणण्यापासून ते प्रॉडक्शन होईपर्यंत, त्याची क्वालिटी राखणे हि संपूर्ण जबाबदारी याची आहे.
आमच्या प्रॉडक्ट मध्ये जर काही चांगले आढळले तर, त्याचे श्रेय माझ्या या मुलाचे आहे…
काहीही वाईट आढळले तर सर्वस्वी मी जबाबदार आहे…!!!
तर आता आणखी काय लिहू माऊली?
आपल्या सर्वांच्या आशीर्वादाने बिबवेवाडी येथील प्रशिक्षण व रोजगार केंद्र सुरू आहे. या केंद्रामार्फत 50 अंध, अपंग, वृद्ध लोकांना रोजगाराची संधी मिळाली आहे.
पूर्वी भीक मागणाऱ्या सर्व मुलांच्या शिक्षणाची सोय झाली आहे. इतकी वर्षे अजय कटारिया साहेब मदत करत होते, सध्या ते आपल्यातून निघून गेले. एक पोकळी निर्माण झाली, परंतु तरीही सरांचे चिरंजीव, चिराग कटारिया, यांनी हा वारसा पुढे चालू ठेवला आहे… पोकळी भरून काढली आहे… सर्व मुलांना शैक्षणिक साहित्य मिळाले आहे.
रस्त्यावरील वैद्यकीय सेवा, हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट करणे, अंगात असलेले कला कौशल्य शोधून त्यांना व्यवसाय टाकून देणे, या सर्व बाबी सुरू आहेत.
अमोल शेरेकर या माझ्या सहकाऱ्याने (जे स्वतंत्रपणे दिव्यांग व्यक्तीच्या हक्कासाठी लढा देतात) यांच्या माध्यमातून माझ्याकडे असलेल्या अनेक दिव्यांग लोकांना बॅटरीवर चालणारी दुचाकी मिळाली आहे.
माझ्या या दिव्यांग बांधवांचा त्रास कमी केल्याबद्दल अमोल तुम्हाला नमस्कार!
अमोल यांच्याच माध्यमातून आपण रस्त्याकडेला पडून असलेल्या बांधवांना, तसेच हॉस्पिटलमध्ये उपचार घेत असणाऱ्या अत्यंत गरीब रुग्णांना, अन्नपूर्णा प्रकल्पाच्या माध्यमातून अन्नदान करत आहोत.
सांगण्यासारखं अजून बरंच काही आहे….! खूप कमीत कमी लिहायचं म्हणतो…
…. पण, सासरहून बऱ्याच दिवसांनी आलेली मुलगी, माहेरी आल्यावर, आई-बाबा, दादा आणि ताई, वहिनी सोबत बोलताना थांबत नाही…. माझी सुद्धा अवस्था तशीच होते…!
माझं हे लांबलेलं बडबड गीत, इतरांच्या आयुष्याचं जीवन गाणं आहे…
पण, आई-बाबा, दादा, ताई, वहिनी… तुम्हा सर्वांमुळेच तर मी हे करू शकलो… मग तुम्हाला नको सांगू तर कोणाला सांगू….?
तुमच्या शिवाय माझं दुसरं आहेच कोण….???
आपले स्नेहांकित,
डॉ अभिजीत आणि डॉ मनीषा सोनवणे
– समाप्त –
© डॉ अभिजित सोनवणे
डाॕक्टर फाॕर बेगर्स, सोहम ट्रस्ट, पुणे
मो : 9822267357 ईमेल : abhisoham17@gmail.com,
वेबसाइट : www.sohamtrust.com
Facebook : SOHAM TRUST
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
