मराठी साहित्य – मनमंजुषेतून ☆ “आठवण अशीही…” ☆ सुश्री नीता चंद्रकांत कुलकर्णी ☆

सुश्री नीता कुलकर्णी

 मनमंजुषेतून 

☆ “ आठवण अशीही…” ☆ सुश्री नीता चंद्रकांत कुलकर्णी ☆

गाठोड्यातली भांडी हा माझा लेख वाचून दादांचा मला फोन आला. लेख वाचला की मनातल्या भावना व्यक्त करण्यासाठी ते नेहमी मला फोन करतात. म्हणाले,

” ताई तुम्ही मैत्रिणीला कडीचा डबा दिला हे मला आवडले. मी मात्र शाळेत असताना डबा कधी नेला नाही.. “

 त्यांना म्हटलं,

” का बरं.. ?

 तर ते म्हणाले,

” ताई घरची फार गरीबी होती. आई वडील रोजंदारीन दुसऱ्यांच्या शेतात कामाला जायचे. हातावरचं पोट होतं. फडक्यात आई भाकर आणि मिरचीचा खर्डा द्यायची. तोच आमचा डबा…. पण त्याची कधी लाज वाटली नाही. कारण शाळेतली निम्मी मुलं फडक्यातच भाकरी बांधून आणायची. अगदी नेहमीच होतं ते.. शाळेतले मास्तर खूप चांगले होते. म्हणून शाळा आवडायची. त्यांच्यामुळे शिकलो….. पुढे मी नोकरी केली. अभिमानाने त्यांनी सांगितलं. “

नंतर दादा बराच वेळ बोलत होते.

आज दादांचा फोन ठेवताना डोळे भरून आले होते…

मला खूप वर्षांपूर्वीची गोष्ट आठवली. आम्ही तेव्हा माढा या सोलापूर जवळच्या गावात राहत होतो. खूपदा सकाळच्या गाडीने सोलापूरला जाणे व्हायचे. ती गाडी येऊन ऊभी राहिली की ड्रायव्हर जवळच्या जागेत लोक जर्मनचे दोन पुडाचे टिफिनचे डबे आणून ठेवायचे. त्याला चिठ्ठी लावलेली असायची. फडक्यात गुंडाळून भाकऱ्या ठेवलेल्या असायच्या. डब्याच्या हँन्डलला त्याची गाठ मारलेली असायची.

सोलापूरला शिकत असलेल्या मुलांना आई इथून दोन्ही वेळेस चा डबा द्यायची. ड्रायव्हर लोकही समजून वागायचे. एखादे वेळेस डबा यायला वेळ झाला तर ड्रायव्हर गाडी थांबवायचे. लांबूनच पळत पळत वडील, भाऊ, बहिण कोणीतरी डबा घेऊन यायचे.

जाताना जिथे बसचा थांबा नाही तिथेही कोणीतरी डबा घेऊन उभे असायचे. ड्रायव्हर गाडी थांबवायचे. शहरात बाहेरचं खाणं मुलांना परवडायचं नाही. मुलांना गाडी यायची वेळ माहित असायची. स्टॅन्ड वर येऊन मुलं डबा घेऊन जायची

एस टी महामंडळाने ही चांगली सेवा चालू केली होती.

आता वाटतं…. या आया पहाटे कधी उठत असतील ?स्वयंपाक कधी करत असतील?

 लेकरावरची माया असते आईची ती… मोठे झाल्यावर आईचे कष्ट ही मुलं लक्षात ठेवत असतील. आपलं पोरगं शिकून शहाणं व्हावं एवढीच आई बापाची इच्छा असते. त्यासाठी ते काहीही करायला तयार असतात. पोरांनी आई बापाच्या कष्टाची जाणीव ठेवून वागावं एवढीच माफक अपेक्षा असते.

दादा फोन ठेवताना म्हणाले होते,

“तशी भाकर आणि खर्डा परत खायला मिळाला नाही. आज तुमच्यामुळे किती दिवसांनी ही आठवण आली. वाटलं आईच्या लुगड्याचं एखादं तरी फडकं जपून ठेवायला हवं होतं… “

हे सांगताना त्यांचा स्वर हळवा झाला होता…

आपण आपल्याच नादात ठराविक वर्तुळात आपलं जीवन जगत असतो. छोट्या छोट्या गोष्टींचं दुःख वाटून घेऊन कुरवाळत असतो. पण त्याच्याही पलीकडे अजून खूप काही आहे…….

 असं करूण वास्तव समोर आलं की आपल्यालाही जरा भान येतं….

न कुरकुरता शांतपणे जगण्याचं…..

आज दिवसभर आठवत राहिली ती फडक्यातली भाकरं आणि तो खर्डा..

☆

© सुश्री नीता चंद्रकांत कुलकर्णी

मो 9763631255

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈