सौ. गौरी गाडेकर
वाचताना वेचलेले
☆ Empathy… – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती – सौ. गौरी गाडेकर ☆
☆
एका दुकानदाराने आपल्या दुकानाच्या बाहेर पाटी लावली होती –
“कुत्र्याची पिल्ले विकणे आहेत. “
लहान मुलांना अशा पाट्या लगेच आकर्षित करतात.
थोड्याच वेळात एक लहान मुलगा दुकानात आला आणि विचारले,
“काका, या पिल्लांची किंमत काय आहे…? “
दुकानदार म्हणाला,
“बाळा, ही पिल्ले खूप चांगल्या जातीची आहेत. साधारण ३००० ते ५००० रुपयांपर्यंत आहेत. “
त्या लहान मुलाने खिशात हात घातला,
काही चिल्लर नाणी बाहेर काढली आणि मोजली.
तो हिरमुसला होऊन म्हणाला,
“काका, माझ्याकडे फक्त ५० रुपये आहेत. पण… पण मी फक्त ती पिल्ले बघू शकतो का…? “
दुकानदार हसला आणि त्याने शीळ घातली.
दुकानाच्या आतल्या खोलीतून एक कुत्री बाहेर आली आणि तिच्या मागे पाच गोंडस,
कापसाच्या गोळ्यासारखी पिल्ले धावत बाहेर आली.
ती पिल्ले एकमेकांशी खेळत होती,
उड्या मारत होती.
पण…
त्या मुलाचे लक्ष त्या धावणाऱ्या पाच पिल्लांकडे नव्हते.
त्याचे लक्ष मागे हळूहळू,
लंगडत चालत येणाऱ्या सहाव्या पिल्लाकडे गेले.
ते पिल्लू इतर पिल्लांच्या वेगाने धावू शकत नव्हते,
ते फरफटत चालले होते.
मुलाने उत्साहाने विचारले,
“काका, त्या छोट्या पिल्लाला काय झालंय…?
ते का लंगडतंय…? “
दुकानदार म्हणाला,
“अरे, ते जन्मतःच तसं आहे.
डॉक्टरांनी सांगितलंय की त्याच्या पायाचं हाड नीट नाहीये.
ते कधीच नीट चालू शकणार नाही.
ते आयुष्यभर असंच लंगडत राहणार. “
हे ऐकून तो मुलगा आनंदाने ओरडला,
“काका, मला तेच पिल्लू हवंय…!
मी तेच विकत घेणार…! “
दुकानदार आश्चर्यचकित झाला.
तो म्हणाला,
“बाळा, तू वेडा झाला आहेस का…?
जर तुला तेच पिल्लू हवं असेल,
तर मी तुला ते फुकट देईन.
कारण त्या लंगड्या पिल्लाची काहीच किंमत नाही.
ते कोणालाच नको असतं. “
हे ऐकताच तो लहान मुलगा एकदम शांत झाला.
त्याचा चेहरा रागाने लाल झाला.
त्याने दुकानदाराच्या डोळ्यात बघून बोट दाखवत ठामपणे सांगितले,
“तुम्ही मला ते पिल्लू फुकट देऊ नका.
त्या पिल्लाची किंमत तितकीच आहे,
जेवढी त्या इतर चांगल्या पिल्लांची आहे.
आणि मी तुम्हाला त्याचे पूर्ण पैसे देईन.
आता ५० रुपये घ्या,
आणि उरलेले पैसे मी तुम्हाला रोज थोडे-थोडे जमा करून आणून देईन. “
दुकानदार म्हणाला,
“पण बाळा, तुला हेच लंगडं पिल्लू का हवंय…?
ते तुझ्यासोबत धावू शकणार नाही,
खेळू शकणार नाही… “
त्यावर त्या मुलाने काहीच उत्तर दिले नाही.
त्याने फक्त हळूच आपली पॅन्ट वर केली.
त्याचा एक पाय पूर्णपणे वाकडा होता आणि त्याला ‘स्टीलचा सपोर्ट’ (कॅलिपर) लावलेला होता.
त्याला स्वतःलाही नीट चालता येत नव्हते.
मुलाने मान वर केली आणि दुकानदाराला म्हणाला,
“काका, मलासुद्धा कुठे नीट धावता येतं…?
आणि त्या पिल्लाला अशा कोणाची तरी गरज आहे…
जो त्याची वेदना समजून घेईल…! “
दुकानदार निःशब्द झाला.
त्याच्या डोळ्यात पाणी आले.
त्याने काउंटरवरून उतरून त्या मुलाला मिठी मारली.
जगाला अशा लोकांची गरज नाही, जे एकमेकांची ‘लायकी’ किंवा ‘किंमत’ ठरवतात.
जगाला अशा लोकांची गरज आहे,
जे दुसऱ्याचं दुःख स्वतःचं समजून स्वीकारतात.
सहानुभूती (Empathy) ही सर्वात मोठी शक्ती आहे.
☆
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती : सौ. गौरी गाडेकr
संपर्क – 1/602, कैरव, जी. ई. लिंक्स, राम मंदिर रोड, गोरेगाव (पश्चिम), मुंबई 400104.
फोन नं. 9820206306
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
