श्री राजेश्वर बी. पारखे
अल्प परिचय
व्यवसाय : राहता तालुक्यात शेती, बॉश पंप, इंजेक्टर दुरुस्ती.
इंद्रधनुष्य
☆ नायक ☆ श्री राजेश्वर बी. पारखे ☆
☆
भल्या पहाटे माझ्या मुलीला डॉ. प्राप्तीला व माझ्या आईला शिर्डी ला सहा वाजताच्या भुसावळ एस. टी. बसने जळगाव ला जाण्यासाठी सोडवून परत माघारी श्रीरामपूर ला निघालो,
पहाटेची वेळ होती पावसाळ्याचे दिवस असल्यामुळे एकदम मस्त आल्हाददायक वातावरण होते,
आदल्या तीन दिवस आधीच जवळ जवळ एक हजार किलोमीटर च्या आसपास एस. टी. प्रवास झालेला होता,
प्रवासात नेहमी मला कोणी न कोणी असामान्य व्यक्तिमत्त्व नक्कीच भेटते… परंतु पूर्ण प्रवासात असा कोणीच भेटलेला नव्हता,
आपली 2006 सालची मारुती व्हॅन घेऊन राहत्याच्या चौफुलीत गाडीचा वेग कमी केला आणि तिथेच एका 19 ते 20 वर्षाचा तरुणाने मला हात केला त्याला पाहून आपसूक माझा पाय ब्रेक वर अलगद गेला,
रस्ता पूर्ण मोकळा होता तिथेच हा मुलगा उभा होता,
उंचा पुरा, सडपातळ शरीरयष्टी, निमगोरा, उभट चेहरा असलेला, हलकीशी कोवळी दाढी चेहऱ्यावर असलेला, हॅवर सॅक पाठीमागे लटकवलेली, कानात अगदी साध्या पद्धतीचे हेड फोन चे बोळे अडकवलेले, चेहरा मात्र प्रचंड आकर्षक असलेल्या या तरुणाला बघून त्याच्या जवळच मी गाडी थांबवली,
त्याने एक स्मित हास्य दिले,
माहीत नाही तो किती वेळेपासून इथं असा एकटाच उभा राहिला असेल, ही जाणीव ठेवूनच थांबलो आणि त्याला पुढील सीट वर बसायला सांगितले,
विनम्र पणे तो थँक्यू म्हणायला विसरला नाही…
श्रीरामपूर च्या दिशेने प्रवास सुरु झाला, मस्त सकाळच्या वातावरणात त्या गार हवेचा आनंद घेत सहज मी त्याच्या कडे बघितले,
तसा तो हळुवार हसला,
मी त्याला विचारले कुठे जायचे आहे तो म्हणाला”बाभळेश्वर”,
मी म्हटलं तिथेच की अजून कुठे,
तो म्हणाला “मला ममदापूर ला जायचे आहे”
मी म्हटलं अरे वा! रस्त्यातच आहे “सोडतो मी तुला”
पुढे अजून विचारले “तिथं कुठं राहतो”,
तो म्हणाला “माझे वडील येतील मला घ्यायला”
मी म्हटलं कुठून… उत्तर आले “वाकडी तुन”
मी त्याला म्हटलं मग आपण अस्तगाव मधून जाऊ तिथे वाकडी चौफुली तच तुला सोडतो,
त्याच्या चेहऱ्यावर आनंद पसरला,
गाडी ने मस्त वेग घेतला होता,
मी मध्येच विचारले तू कुठून आलास, तो म्हणाला “लातूर” हुन…
असे म्हणताच तिथून का बरे?
तो म्हणाला ते “माझा सत्कार होता लातूरला”
मोटेगावकर सरांनी सत्कार केला,
माझ्या कपाळावर विस्मयकारी आठ्या आल्या,
आणि पुन्हां उत्सुकता ताणून राहिली म्हणून विचारले कसला सत्कार?
तो म्हणाला ते “नीट परीक्षेत मला 592 मार्क्स पडले म्हणून”!
मला तर आश्चर्याचा धक्का च बसला…
भले भले कितीतरी मुलं कष्ट, पैसा खर्च करून या “नीट” च्या अति अवघड परीक्षेत यशस्वी होत नाही अन या बहादराने तर कमाल च केली होती,
मी अक्षरशः कंट्रोल करून गाडी साईडला थांबवली,
आणि पुन्हां त्याला विचारले, किती मार्क्स? तो उत्तरला 592 मार्क्स,
मी आश्चर्यकारक रित्या सुखद धक्का पोहचल्यागतच त्याला मनोभावे हस्तांदोलन केले,
त्याचे अभिनंदन केलें,
मनात म्हटलं अरे! हा तर टॉप च्या गव्हमेंट कॉलेज ला डॉक्टर डिग्री घेणारा विद्यार्थी आहे…
माझ्या व्हॅन मध्ये पहिलांदाच एव्हढे मोठे “नीट” मध्ये मार्क्स पडलेला भावी डॉक्टर विद्यार्थी बसलेला होता,
आता त्याची विचारपूस करायला सुरुवात केली त्याने त्याचे नाव “विनायक विठ्ठलराव एलम” असे सांगितले,
वडील विहिर खोदकामाच्या ट्रॅक्टर वर ब्लास्टींग चे अतिशय जोखमीचे काम करतात असे सांगितले,
मोठी बहीण “पूजा” तिलाही दहावी ला 97. 70% मार्क्स मिळाल्याचे त्याने सांगितले, तीनेही Msc (maths) केले आहे आणि दोन नंबर ची बहीण “स्वप्नाली” इंजिनिअरिंग ची डिग्री करून MPSC ची पहिली परीक्षा पास झाल्याचे सांगितले,
तो सांगत होता आणि मी फक्त आणि फक्त ऐकतच होतो…
एका मागून एक शैक्षणिक धक्के मला बसत होते…
मी विचारले तुझ्या वडिलांचे शिक्षण ते किती?
तो म्हणाला पाचवी आई दुसरी झालेली,
हातावरचे मिळेल ते काम करून या आई वडिलांनी पोटाला चिमटा देऊन शिकवले असे तो भावुक होऊन सांगू लागला…
त्याचे डोळे हे सांगताना पाणावलेले मला जाणवले,
मी म्हंटले तुमच्या वडिलांची ही आता माझी भेट होईल खूप समाधान व आनंद वाटेल मला!
तो गाळातच हसला,
तो म्हणाला माझ्या वडिलांनी दिवसा ट्रॅक्टर व रात्री मिळेल ते काम करून आम्हां तिघांही भावंडाना शिकविले,
त्यांच्या कष्टाचे चीज झाले,
तेव्हढ्यात वाकडी गावाची चौफुली आली, मी गाडी थांबवली,
त्याने वडिलांना फोन करून तशी कल्पना दिली होती,
मी व भावी डॉक्टर खाली उतरलो,
तेव्हढ्यात जुनाट होंडा गाडीवर त्याचे वडील विठ्ठलराव आले, उंचे पुरे, रापलेला चेहरा,
अक्षरशः कामाचे मळके कपडे, वरची गुंडी उघडी पण अतिशय लोभस व कष्टाळू व्यक्तिमत्त्व मी जवळून पहात होतो,
मी अदबीने हस्तांदोलना साठी हाथ पुढे केला…
त्यांनीही लाजत आपला हाथ पुढे केला,
एका प्रचंड कष्टकऱ्याचा कडक व यशस्वी हाथ मी पहिल्यांदाच अनुभवत होतो…
त्यांचे मनःपुर्वक खूप खूप अभिनंदन केले,
मी म्हंटलो “विठ्ठलराव मानलं राव तुम्हांला पोरांनी तुम्हां आई बापाचं नाव कमावलं”,
त्यांचं उत्तर आलं “आपण काढलेले वाईट दिस लेकरांना येऊ नये बस एव्हढंच मनासनी ठेवलं… बाकी भगवंताची क्रिपा…
हे वाक्य म्हणताना डोक्यापासून ते पाया पर्यंत नागमोडी वेव्हज घेत ते ओशाळून अगदी अदबीने सांगत होते…
“मी तुम्हाला पण ओळखतो मी अन सचिन मोमले लई वर्षांपूर्वी एकदा ट्रॅक्टर चा पंप तुमच्या कडे घेऊनआलो होतो… “
बऱ्याच वेळ विचार करीत असतानाचे उत्तर मला मिळाले ‘यांची स्मरणशक्ती दांडगी आहे आणि तीच या मुलात आल्यामुळे त्याची हुशारी उदयास आली…
मी म्हणालो आता जग तुम्हांला ओळखील…
मनाला खूप समाधान वाटले,
एक फोटो होऊन जाऊ द्या “डॉक्टर” त्या मुलाला म्हणताच; तो लाजला,
आपल्या वडिलांना इशारा करून वरची गुंडी लावायला त्याने आवर्जून सांगितली,
या वयात परिपक्वतेचा अनुभव घेणारा हा “विनायक” आता आमच्या पंचक्रोशीत नव्हे तर जवळपासच्या सगळ्या तालुक्यात मधील शिक्षणातला “नायक”झाला होता…
मोटारसायकल लिलया फिरवत विठ्ठलराव यांनी विनायक ला पाठीमागे बसवून टाटा करीत आपल्या घरी निघाले, काळ्या मातीत राब राब राबून एक “नायक” या बापानी या समाजाला दिला होता कारण त्याची पै न पै कष्टाची होती आणि सृष्टीनिर्म्यात्याला ती मान्य होती…
ते दिसेनासे होइपर्यंत मी फक्त एकटक त्यांच्या कडे बघतच होतो…
अनुभवातील शब्द…
© श्री राजेश्वर पारखे
जिल्हा अहिल्यानगर, श्रीरामपूर
9822258403
≈ संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
