सौ. गौरी गाडेकर
जीवनरंग
☆ तसली… भाग – ३ ☆ प्रस्तुती – सौ. गौरी गाडेकर ☆
(“माथेरान, महाबळेश्वर कॉमन झालंय. एक नवीन ठिकाण कळलंय. तिथे जाऊया हनिमूनला? ” यांनी आधीच विचारलं होतं. आधी म्हणजे ही भानगड व्हायच्या काही दिवस आधी. त्यावेळी मी ‘चालेल’ म्हटलं होतं.) – इथून पुढे – – –
हॉटेल नवीनच दिसत होतं. छान होतं. शांत, निवांत, मोजकीच लोकं. हनिमूनला योग्य.
रूममध्ये सामान ठेवून तोंड वगैरे धुतल्यावर यांनी विचारलं, “जेवायला जाऊया? ”
“चालेल.”
घरून निघाल्यापासून आमच्यात झालेलं हे पहिलं संभाषण.
रेस्टॉरंटमध्ये थोडीच माणसं होती. तीन जोडपी हनिमूनवाली वाटत होती. दोन कुटुंबंही होती, मुलंबाळंवाली.
माझं यांच्याकडे बारीक लक्ष होतं. प्रवासातही, इथेही. म्हणजे मुलींच्या बाबतीत यांची नजर कशी आहे, वगैरे. पण हे तसे कोणाकडे बघतही नव्हते.
लग्नातही रिसेप्शनच्या वेळी यांची मित्रमंडळी, सहकारी वगैरे आले होते; पण कुठल्या मुलीशी खास सलगी वगैरे असल्याचं जाणवलं नाही…यांच्या वागण्यातून किंवा इतरांच्या बोलण्यातूनही.
माझं जेवणात मनच नव्हतं. कसेबसे चार घास पोटात ढकलले.
पुढे काय वाढून ठेवलंय, कोण जाणे. बहुधा हा हनिमून इतरांना दाखवण्यासाठीच असावा.
रूमवर आल्यावर पटकन ब्रश वगैरे करून मी झोपायच्या तयारीला लागले.
हेही अस्वस्थ असावेत. मध्येच बेडवर बसत होते. मध्येच उठून येरझाऱ्या घालत होते. मध्येच आरशासमोर उभे राहत होते.
“चल, ये. ”
आता लग्न झालं होतं. देवा-ब्राह्मणांच्या, दोन-अडीचशे आप्तेष्टांच्या साक्षीने. माझ्याजवळ ‘नाही’ म्हणण्यासाठी कोणतीही सबब नव्हती.
मनातल्या प्रेमभावना शब्दांतून व्यक्त करत, हळुवार स्पर्शातून रिझवत-खुलवत शृंगार फुलवतात, असं ऐकलं होतं. पण इथे तर वेगळंच घडत होतं. डायरेक्ट शारीरिक सलगी.
पण ज्या प्रकारे ते मला हाताळत होते, त्यावरून ते या बाबतीत अगदीच नवखे वाटत होते. यापूर्वी नक्कीच त्यांचा कोणाशी संबंध आलेला नसणार.
आठ-दहा दिवसांपूर्वी जर कोणी भाकीत केलं असतं की ‘या’वेळी या जवळिकीचं सुख उपभोगायचं सोडून मी अशी चिरफाड करत बसेन, तर माझा अजिबात विश्वास बसला नसता. पण आज ते प्रत्यक्षात घडत होतं. माझं शरीर मी त्यांच्याकडे सोपवून दिलं होतं आणि मी अलिप्तपणे या प्रसंगाची, त्यांच्या वागण्याची चिकित्सा करत बसले होते. माझ्या शरीराच्या संवेदनाच गेल्या होत्या जणू.
किती विचित्र होतं हे सगळं! प्रेमालाप न करताच डायरेक्ट शेवटची पायरी! मी काय ‘तसली’ बाई आहे? मला माझीच किळस आली.
यांना माझा सूड तर घ्यायचा नसेल? ‘मी ‘तसली’ बाई नाहीय! ’, असं सांगून मी त्यांचा अपमान केला होता. त्याचा बदला म्हणून ते मला ‘तसल्या’ बाईसारखं वागवत नसतील ना? यापुढेही ते मला असंच वागवत राहतील? जन्मभर?
नाही, नाही. त्यांनी माझ्याशी असं वागलेलं मला मुळीच चालणार नाही. मी अजिबात सहन करणार नाही ते. मी मुळीच खपवून घेणार नाही. आताच काय तो सोक्षमोक्ष लावून टाकावा, असा निश्चय करून मी त्यांच्याकडे वळले.
ते गाढ झोपले होते. आपला कार्यभाग साधून झोपून गेले होते. पण त्यांच्या चेहऱ्यावरचे भाव निरागस होते, शांत, समाधानी.
सकाळी मला जाग आली, तेव्हा हे तयार होऊन बसले होते.
“तयार हो. ब्रेकफास्ट करायला जाऊया. ”
मेन्यू छान होता. भूकही लागली होती. खाऊन झाल्यावर यांच्याशी बोलायचं. इथे की बाहेर? नको. बाहेरच.
“मला थोडं बोलायचंय, ” ते म्हणाले.
“इथेss? ” माझ्या प्रश्नाचं त्यांना आश्चर्य वाटलं.
“काय हरकत आहे? ”
आजूबाजूला माणसं होती. अगदी शेजारच्या टेबलावरही. पण त्यांची हरकत नसेल, तर मला काय फरक पडणार होता?
“ठीक आहे. बोला. ”
“तुला माहीत आहे. आपलं मूळ घर लहान आहे. त्यात आई-बाबा आणि दादा-वहिनी. म्हणून मी हे घर घेतलं. पण आईला वाटतं की सुरुवातीचे काही महिने आपण सगळ्यांनी एकत्र राहावं. म्हणजे आमच्या घरच्या रीतीभाती तुला कळतील. घरातल्यांविषयी आपलेपणा वाटेल. हवं तर आपण रात्री झोपायला आपल्या घरी जात जाऊ. म्हणजे आम्ही आधीपासूनच तसं ठरवलंय. पण तुझं मत कळणं, मला आवश्यक वाटतं. तुझी धावपळ होणार असेल, किंवा इतर काही कारणं असतील तर आपण आपल्या घरी राहायला जाऊया. ”
अच्छा! म्हणूनच फक्त बेडरूम सुसज्ज केली होती म्हणायची!
“म्हणजे आताच सांग, असं नाही. विचार करून किंवा काही दिवस एकत्र राहून, कसं वाटतं, ते बघून निर्णय घेतलास तरी चालेल. ”
त्यांचं बोलून झालं आणि पुन्हा आम्ही आपापल्या कोषात गेलो.
ते उठले आणि बाहेर पडले. पाठोपाठ मीही.
हॉटेलच्या आवारात पुष्करिणी बांधण्याचं काम चाललं होतं.
आम्हाला बघताच तिथे देखरेख करणारा माणूस पुढे आला. त्याने स्वतःची ओळख करून दिली. मालक होता तो.
“कसं काय वाटलं हॉटेल? सोयी वगैरे? काही गैरसोयी असतील, तर सांगा. म्हणजे सुधारणा करून घेता येतील. वहिनी, तुम्ही काही नोटीस केलं तर सांगा. या बाबतीत बायकांची नजर फार शार्प असते. आपल्या लक्षातही येत नाहीत, अशा गोष्टी त्या बरोबर मार्क करतात. ”
“तोच तर प्रॉब्लेम आहे ना! ”मी पुटपुटले.
हे चपापले. मालकांनी ऐकलं नसावं.
“फिरायला चाललाय का? असं सरळ गेलात की एक वडाचं झाड लागेल. त्याच्या बाजूने डावीकडे छोटीशी वाट जाते. त्या वाटेने दहा-पंधरा मिनिटं गेलात की एक छान पॉइंट लागतो. ”
वडाचं झाड खूप मोठं होतं. भरपूर पारंब्या होत्या. पारंबीला लटकून झोका घेण्याचा मोह झाला.
बाजूच्या वाटेवरून आम्ही पुढे निघालो. इथे तर निसर्ग खुल्या हाताने सौंदर्याची उधळण करत होता. वेगवेगळ्या प्रकारची वृक्षराजी, रंगीबेरंगी फुलं -फळं-शेंगा, वेगवेगळे पक्षी, रंग-गंध-नादाचा जल्लोष चालला होता. वाटेच्या कडेची झुडपं डोळे विस्फारून आमच्याकडे बघत होती.
चालत चालत आम्ही डोंगराच्या कडेशी पोहोचलो आणि जे दिसलं, ते खरोखरच अवर्णनीय होतं.
खाली हिरवीगार दरी, समोरच्या डोंगरावरून उडी मारणारा छोटासा धबधबा. त्याची पुढे झालेली नदी. लचकत मुरडत वाहणारी. पात्र पावसाळ्यात रुंद असावं. नदीच्या काठावर अंतराअंतरावर तीन-चार ठिकाणी घरांचे पुंजके. छपरातून अलगद बाहेर पडणारा धूर. मध्येमध्ये शेतांचे चौकोन. कुठेकुठे चरणाऱ्या गुरांचे, शेतात काम करणाऱ्या माणसांचे ठिपके.
मन प्रसन्न होऊन गेलं.
जणू येताना मनावरच्या ताणाचं बोचकं त्या वडाच्या फांद्यांना अडकवून ठेवलं होतं.
परतताना मध्येच थांबून ते म्हणाले, “हॉटेलला पोहोचल्यावर आईला फोन करायची आठवण कर. या आठवड्यात गॅस मिळण्याची शक्यता आहे. फोनवरून चौकशी करून ते पाठवणार असतील, त्या दिवशी घरी जाऊन थांबलं पाहिजे कोणीतरी. ”
“पण घराची चावी? ”
“आईकडेच असते. दादा-वहिनी जातात ना दर शनिवारी रात्री राहायला! ”
“काsय? ” मी एवढ्या जोरात ओरडले की त्यांनी चमकून माझ्याकडे बघितलं आणि विचारलं, “काय झालं? ”
“काही नाही. ”
मी ‘काही नाही’ म्हटलं खरं, पण डोळ्यांनी दगा दिला. खळकन अश्रू गालांवर ओघळले.
“रडायला काय झालं? ”ते गोंधळून गेले.
“कपाटातले ते कपडे, पावडर-कुंकू वहिनींचं होतं? ”
“होs, तुला काय वाटलं? ”
“…. ”
“ओ गॉड! म्हणून तू लग्न मोडायला निघालीस? ”
“ते तर होतंच. शिवाय नंतरचं तुमचं वागणं…. ”
“तेव्हा तुला एवढं ओव्हररिऍक्ट करायची काय गरज होती? जसं काही मी तुझ्यावर रेप करणार होतो! ”
“मsग? ” माझ्या नकळत माझ्या तोंडून निसटलं.
“काहीतरीच काय? फार फार तर एखादा किस. बस्स! टोकाला पोहोचायला मी काय तुला ‘तसला’ पुरुष वाटलो? ”
त्यांचा ‘तसला’ हा शब्द ऐकून मला एवढं हसू फुटलं, एवढं हसू फुटलं की त्या भरात, ‘ म्हणजे रात्रीचा प्रकार रेप नव्हता? ’ हे विचारायचं राहूनच गेलं….
– समाप्त –
© सौ. गौरी गाडेकर
संपर्क – 1/602, कैरव, जी. ई. लिंक्स, राम मंदिर रोड, गोरेगाव (पश्चिम), मुंबई 400104.
फोन नं. 9820206306
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
