सुश्री नीता कुलकर्णी
☆ “मैत्र…” ☆ सुश्री नीता चंद्रकांत कुलकर्णी ☆
आम्ही सोलापूरला निघालो होतो. राजू ड्रायव्हरला हे म्हणाले,
” गाडी चालवताना फोनवर बोलायचं नाही. तुझा महत्त्वाचा फोन असेल तर गाडी थांबवून बोलत जा. “
” हो काका” तो म्हणाला.
संध्याकाळी राजुचा फोन वाजला. तो म्हणाला,
“काका कस्टमरचा फोन आहे. जागा बघून गाडी थांबवतो आणि बोलतो. “
पुढे मोठं वडाचं झाड दिसत होतं. त्याला पार होता. तो म्हणाला,
” झाडाखाली थांबवतो. तुम्ही बसा. नाहीतर पाय मोकळे करा. “
आम्ही उतरून झाडाकडे गेलो. पारावर बसलेल्या मावशींनी विचारले,
” काय गाडी बिघडली का काय? “
” नाही त्याला महत्त्वाचा फोन आलेला आहे. “
” अस का.. बर बरं.. या इथं बसा तोवर निवांत”
कुठे जायचे? कुठुन आलात? कुठले तुम्ही? वगैरे चौकशी सुरू झाली.
हे गावाकडचे लोक मला फार आवडतात. लगेच गप्पा मारायला सुरुवात करतात.
लांबून शेळ्यांचा मोठा कळप घेऊन एक सावळा मुलगा येताना दिसला.
त्या म्हणाल्या,
” हे आलं आमच येडखुळं”
तो येऊन तिथे उभा राहिला. चेहऱ्यावरून तो भोळसर आहे हे लक्षात येत होते. तो थांबला तसा सगळा कळपही तिथे उभा राहिला. मुलाने एक पिल्लू खांद्यावर घेतलं होतं. त्यांच्या रोज गप्पा होत असाव्यात.
आज कुणाच्या शेतात वगैरे बोलणे सुरू झाले.
मी विचारले,
” या पिल्लाला तुम्ही उचलून का घेतले आहे? “
” अहो लहान लेकरू आहे. लांबवर पल्ला आहे. ते दमतयं मग.. ” तो म्हणाला.
तेवढ्यात एक शेळी त्याच्याजवळ आली. काळंभोर असलेले ते गोड पिल्लू त्यानी खाली सोडलं.
तो सहजपणे म्हणाला,
” बाळाला भूक लागलीयं आईला कळलं “
पिल्लू आईकडे गेले. तो खाली बसला. त्याबरोबर कळपातली सगळी छोटी, मोठी पिल्लं त्याच्या भोवती जमा झाली. त्यानी त्या पिल्लांना जवळ घेतलं…. कुरवाळलं… मायेनी त्यांच्या अंगावरून हात फिरवला…. डोक टेकवलं…
त्याच्यातला तो सहज आपलेपणा मी बघत होते.
पाच मिनिटांत तो जायला निघाला. ते छोट पिल्लू परत त्याच्या जवळ आलं.
त्यानी आता मानेच्या मागे काठी आडवी धरली होती. त्यावर दोन्ही हात टाकून तोंडाने टाॅक टाॅक असा आवाज काढला.
पिल्लू निमुटपणे बाकीच्या शेळ्यांच्या मागे चालायला लागलं.
जाता जाता तो म्हणाला,
” शहाणी असतात पिल्ली न सांगता त्यांना कळतंय बघा “असं म्हणून तो निघून गेला.
हे सगळं किती गोड होतं. अवघ्या पाच मिनिटात त्या मुलाची अपार माया मला बघायला मिळाली.
असं निरपेक्ष प्रेम करायला मन तसंच हवं…..
हे निर्मळ मैत्र मुक्या प्राण्यांना आपोआप कळतं… मला तर ते अगदी समोर दिसलं…
या मुलाला येडखुळं कस म्हणावं…
सहज जाता जाता असं काही दिसलं की डोळे आपोआप भरून येतात….
आता डोळे उघडे ठेवून हे बघायचं… त्यांच्याकडून शिकायचं असं ठरवलेलं आहे…….
☆
© सुश्री नीता चंद्रकांत कुलकर्णी
मो 9763631255
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
