डॉ. ज्योती गोडबोले
मनमंजुषेतून
☆ असण्या-नसण्याच्या मधल्या आठवणी – लेखिका : सुश्री स्मिता गानू जोगळेकर ☆ डॉ. ज्योती गोडबोले ☆
“ नको वापरू गंss तो ब्लाऊज आता, किती जुना झालाय. नवीन शिवून आणलेत त्यातले वापर कि. तुझ्या पसंतीचे सफेद आणि ऑफ व्हाईट आणले आहेत. माप सुद्धा अगदी तू दिलं होतंस ते…. सगळीकडून मोकळं सैलवालं.. अगदी तुला हवं तसं. “
“ हंsss काढेन वापरायला. “
“ कधी ते? “
मग चैत्र पाडव्यापासून थेट दिवाळीपर्यंतचे वायदे व्हायचे.
आम्ही गप्प किंवा पुन्हा तेच तेच सांगून कंटाळलेले.
“ आणि परकर? त्यांची तर दशा झालीये. “
“ माहिताय मला. “
“ ते सुद्धा तुला हवे तसे लांडे लांडे आणलेत. लांब परकर पायापायात येतात म्हणून नको म्हणतेस ना? मग हे बाद कर आणि नवे वापरायला लाग. नवे परकर गरम पाण्यातून तीन वेळा धुवून काढत मऊ पण करून ठेवलेत. “
“ हो गं बाईsss… वापरेन. तुमचे कोणी पाहुणे किंवा मित्र आले तर तशीच समोर नाही यायचे, काळजी करू नका. आणि मी काही फाटके कपडे वापरत नाही. सगळं छान शिवणकाम येतं मला. जरा कुठे फाटलं उसवलं तर तुम्ही कपडा टाकून देता. मी बघ किती छान रफ़ू केलंय परकराला आणि हा छोटासा पॅच… कोणाला कळायचा सुद्धा नाही. आणि मला सांग परकर कोणाला दाखवायला का जातो आपण? “
“ अगंss आई, दाखवायला म्हणून नाही पण प्रत्येक कपड्याचं सुद्धा एक आयुष्य असतं आणि कपडा घातल्यावर आपल्याला छान वाटणं सुद्धा तेवढंच महत्वाचं असतं कि नाही? ‘
बस…. या वाक्यावर बोलणाऱ्याची विकेट.
“ बघ.. तूच आत्ता म्हणालीस कि कपडा घातल्यावर आपल्याला छान वाटलं पाहिजे. (आणि आवाज अचानक मऊ मुलायम बिचारा बापुडवाणा होऊन जातो). नवा कपडा तुम्ही कितीही मऊ करून दिलात तरी नाही गं सोसत मला आताशी. नवे ब्लाऊज कितीही सैल शिवले तरी कुठेकुठे काचतातच. मात्र हे जुने कपडे, वापरून छान मऊमऊ झालेले, जणूकाही आपल्या शरीराचाच भाग वाटतात….. बरं वाटतं गं. कधीच टाकू नै वाटतात हे मऊ कपडे. “
– – – हे बोलणारी आई… आज नाही.
मी आणि वहिनी नेहमी या कपडे मॅटरवरून तिला टोकायचो; अर्थातच प्रेमाने… आणि तिने नवे धडके कपडे घालावे या हेतूनेच. पण विक्रम वेताळाच्या गोष्टीप्रमाणे थोड्याफार फरकाने हेच हेच डायलॉग सुरु रहायचे. वहिनीचं म्हणणं तिने ऐकलं नाही कि वहिनीचा मला फोन यायचा …’ बघ ना गं आईंना किती सांगितलं तरी ऐकत नाहीत. आता तूच सांग काहीतरी. ’
मग मला अधलंमधलं काहीच ठाऊक नाही अशा अविर्भावात मी माझ्या शब्दात तेच सांगणार. थोडं आश्चर्य, थोडं रागावणं, थोडं प्रेमळ भाष्य, थोडा अधिकार असं सगळं.
– – हा उंदीर मांजराचा खेळ आता संपला.
पण हे सगळं आज आठवायचं कारण म्हणजे रोजच्या वापरातला पंचा खूप जुना झाला. अगदी फाटला नाही पण रंग फिका झालेला. नवीन दोन पंचे कधीचेच आणून ठेवलेले. खरंतर कोणी सांगत नाहीये की जुना पंचा बाद कर. पण प्रत्येक वेळी तो टाकायचा विचार आला कि मी म्हणते… अजून थोडे दिवस वापरते की. वापरून वापरून किती छान मऊ झालाय…. जणू काही माझ्या देहाचा एक भागच.
.. ‘ आह… हेच वाक्य तर आई म्हणायची. ’
आणि मी तो जुना, खरंतर विटलेला म्हणावासा पंचा अतीव मायेने लपेटून घेते.
हंss… हे आणि असं चालूच असतं.
…. आणि नको तेव्हा पाणी येतंच डोळ्यात. पाणी वेडं असतं.
मदर्स डे एवढ्यातच होऊन गेला. लोकांनी खूप खूप आठवणी सांगितल्या आईच्या.
कोणी असलेल्या आईच्या.. कोणी नसलेल्या.. तर कोणी…!!
पण.. आई असतानाच्या कथा वेगळ्या असतात आणि आई नसतानाच्या गोष्टी खूssप निराळ्या.
लेखिका : सुश्री स्मिता गानू जोगळेकर
प्रस्तुती : डॉ. ज्योती गोडबोले
सांगली
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
