सुहास रघुनाथ पंडित
मनमंजुषेतून
☆ खरा फादर्स डे!!! – लेखक : लेखिका : तृप्ती देव ☆ प्रस्तुती – सुहास रघुनाथ पंडित ☆
रोजप्रमाणेच सकाळ उजाडली होती. आज मला थोडी उशिराच जाग आली. मी निवांत चहाचा कप हातात घेतला आणि किचनमधून हॉलकडे आले.
आई नेहमीप्रमाणे स्वयंपाकघरात सकाळच्या कामात गुंतली होती. बाबांचं आज ऑफिस उशिरा असल्यामुळे घरात एक वेगळाच निवांतपणा होता. मोबाईलवर मंद आवाजात भजन सुरू होतं आणि खिडकीतून येणाऱ्या कोवळ्या उन्हाने संपूर्ण हॉल उजळून निघाला होता.
तेवढ्यात आजोबांचा हलकासा हसण्याचा आवाज कानावर पडला.
मी सहज नजरेने समोर पाहिलं…
माझे बाबा खुर्चीवर बसलेल्या आजोबांचे केस अगदी हळुवारपणे विंचरून देत होते.
“बाबा, जरा स्थिर बसा ना… नाहीतर कंगवा अडकेल. “
– आजोबा लहान मुलासारखे हसले.
“अरे, आता या वयात माझे केस तरी कुठे उरलेत रे? “
– बाबांनीही हसत उत्तर दिलं,
“केस कमी झाले म्हणून काय झालं? आमच्या डोक्यावरचं छत्र अजूनही तुम्हीच आहात. “
– – – मी चहाचा कप हातातच धरून तिथेच थबकले.
त्या सकाळी मला घरात भजनाचा आवाज ऐकू येत होता, पण समोर दिसत होतं ते त्याहूनही मोठं स्तोत्र होतं—एका मुलाने आपल्या वृद्ध वडिलांवर केलेल्या निःशब्द प्रेमाचं.
थोड्याच वेळात बाबांनी आजोबांच्या हातावर औषध ठेवलं, पाण्याचा ग्लास पुढे केला आणि त्यांच्या आवडीचं भजन मोबाईलवर लावून दिलं.
“आज बरं वाटतंय ना, बाबा? “
– आजोबांनी फक्त मान हलवली. त्यांच्या चेहऱ्यावर एक समाधान होतं.
दुपारी डॉक्टरांकडे जायचं होतं. संध्याकाळी त्यांना आवडणारं धार्मिक पुस्तक आणायचं होतं. रात्री जेवणात मऊ आमटी आणि गरम भात करायचा होता.
हे सगळं बाबा इतक्या सहज करत होते, जणू ती जबाबदारी नव्हतीच… ती त्यांच्या प्रेमाची रोजची सवय होती.
मी आईला हळूच विचारलं,
“आई, बाबा आजोबांची एवढी मनापासून काळजी कशी घेतात गं? “
– आई पोळी लाटत लाटत शांतपणे म्हणाली,
“बाळा, ज्यांनी आयुष्यभर आपल्याला बोट धरून चालायला शिकवलं, त्यांचा हात उतारवयात सोडायचा नसतो. “
त्या एका वाक्याने माझ्या मनात अनेक चित्रं तरळली.
– – लहानपणी आजोबांनी बाबांना शाळेत सोडलं असेल…
सायकल शिकवली असेल…
पहिल्या पगारावर अभिमानाने त्यांच्या पाठीवर थाप मारली असेल…
आणि आज…
– – आज काळाने फक्त भूमिका बदलल्या होत्या.
आज बाबा त्यांच्या स्वतःच्या बाबांचे आधार झाले होते.
आजोबांना औषधाची वेळ आठवत नव्हती, पण बाबांना प्रत्येक गोळीची वेळ पाठ होती.
आजोबांना मोबाईल वापरता येत नव्हता, पण बाबा त्यांच्या आवडीची भजनं, प्रवचनं आणि जुन्या गाण्यांची यादी तयार करून ठेवत होते.
आजोबांना चालताना आधाराची गरज होती, आणि बाबा सावलीसारखे त्यांच्या प्रत्येक पावलासोबत चालत होते.
त्या क्षणी माझ्या मनात एक विचार अलगद उमलला…
– – आयुष्यातील सर्वात मोठा वारसा पैसा, जमीन किंवा दागिने नसतात; आपल्या वडिलांचा हात कधीच सुटू न देण्याची सवय हा सर्वात मोठा वारसा असतो. “मुलांसाठी वडील आणि वडिलांसाठी सावली होऊन जो जगतो, त्याच्या रूपानेच देव प्रत्येक घरात रोज वावरत असतो. “
त्या रात्री सहज मोबाईल हातात घेतला.
सोशल मीडियावर फादर्स डेच्या शुभेच्छांचा पाऊस पडत होता.
कोणी केक कापत होतं…
कोणी फोटो टाकत होतं…
कोणी महागड्या भेटवस्तू देत होतं…
… मी मोबाईल शांतपणे बाजूला ठेवला.
– – समोर बाबा आजोबांना प्रेमाने चादर पांघरून देत होते.
उशी नीट करत होते.
– दिवा बंद करण्याआधी त्यांनी हळूच विचारलं,
“बाबा, अजून काही हवंय का? “
आजोबा हसले. .. “नाही रे… तू आहेस ना, मग अजून काय हवं? “
– – त्या चार शब्दांनी माझ्या मनात फादर्स डेचा अर्थ कायमचा बदलून गेला.
त्या दिवशी मला समजलं…
… एक पिता होणं म्हणजे फक्त मुलांना जन्म देणं नाही.
आपल्या वृद्ध होत चाललेल्या वडिलांचे पुन्हा वडील होणं, त्यांच्या हट्टांना समजून घेणं, औषधांची वेळ लक्षात ठेवणं, त्यांच्या एकटेपणात त्यांच्यासोबत शांत बसणं, त्यांच्या चालण्याचा आधार होणं आणि त्यांना कधीच ओझं वाटू न देणं… हेच पितृत्वाचं सर्वोच्च रूप आहे.
त्या रात्री मी स्वतःशी एक छोटासा निश्चय केला.
– – उद्या मी कोणाचा बाबा होईन की नाही, हे काळ ठरवेल.
पण माझे बाबा जेव्हा थकतील, तेव्हा त्यांच्या आयुष्यात मी नक्कीच त्यांचा आधार बनेन.
कारण वडिलांना दिलेला गुलाबाचा गुच्छ एक दिवस कोमेजतो…
महागडी भेटवस्तूही विसरली जाते…
पण उतारवयात त्यांच्या हातात दिलेला आपला हात आणि त्यांच्या डोळ्यांत दिलेला विश्वास आयुष्यभर ताजा राहतो.
– – मुलांसाठी बाबा होणं ही जबाबदारी आहे; पण आपल्या वडिलांसाठी पुन्हा बाबा होणं हा संस्कार आहे.
– – आणि जो माणूस एका हाताने आपल्या मुलांचं भविष्य घडवतो आणि दुसऱ्या हाताने आपल्या वृद्ध वडिलांना आधार देतो…
… त्याच्यासाठी फादर्स डे कॅलेंडरवरच्या एका तारखेचं नाव नसतं.
त्याच्या आयुष्यातला प्रत्येक दिवसच “खरा फादर्स डे” असतो.
┉❀꧁꧂❀┉
लेखिका : तृप्ती देव
भिलाई, छत्तीसगड.
प्रस्तुती : सुहास रघुनाथ पंडित
सांगली (महाराष्ट्र), मो – 9421225491
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
