संध्या बेडेकर
मनमंजुषेतून
☆ “आयुष्य : एक ‘रिले’ रेस..“ ☆ संध्या बेडेकर ☆
सर्व माझ्याच ताब्यात राहिलं पाहिजे. हा विचार बरोबर आहे का? Life is like a Relay Race.
ताईने आपला संसार छान सांभाळला. आधी सासूबाईंच्या तालमीत, नंतर स्वतंत्र. आजच्या पन्नास वर्षांपूर्वी जेमतेम पगार, एका परिवारात चार मुलं असणे सामान्य गोष्ट होती. काही काही तर संयुक्त परिवार, बरोबर गावातून आलेला एखादा चुलत / मामे भाऊ घरात असणे ही सहज घडणारी/ दिसणारी गोष्ट असे.
काही उच्चभ्रू परिवारात पंडित स्वयंपाक करायला असे. बाकी सर्व मिडिल क्लास काम घरी करत असत. फोन करून येणे अशी पद्धत नव्हतीच. फोन नव्हतेच. एवढी औपचारिकता नव्हती. आलेला पाहुणा जेवूनच जाणार. असा अलिखित नियमच होता.
ताईने लग्नानंतर अशाच परिवारात सुरुवातीचे बरीच वर्ष काढली. घरात हळुहळु मुल मोठी झाली, नोकरीला लागली।, सर्वांनी आपापली घर घेतली.
एका सरळरेषेत आयुष्याची पन्नास वर्षे संपली. त्यातील नंतरचा काळ म्हणजे तर ताई साठी हम करे सो कायदा असा होता.
आधी सासूबाईंचा, नंतर स्वतःच्या घरात ताईचा. असा हिशेब होता.
ताई ला दोन्ही मुलगेच.
घरी ताईला जे ठीक वाटेल, जे आवडेल, जस माहित असेल, ते ती करणार. तिला का? कशाला? अस का नाही, तसच का? असे प्रश्न विचारणारे कोणी नव्हतेच. सासूबाईंच्या राज्यात ज्या काही इच्छा राहून गेल्या होत्या, त्या पूर्ण करायचा चांन्स मिळाला होता.
आता तर एका हाती कारभार. One in all. सर्व Deparments ताईच्या हातात. तिच्याच ताब्यात. एका हाती पूर्ण राज्य.
घर व्यवस्थित चालू होत. ताईबाई खूष होत्या.
आता मोठ्या मुलाचे लग्न झाल. सून घरात आली.
पुन्हा दोन बायका घरात. आणि मुख्य म्हणजे अनितालाही स्वयंपाक करण्याची भयंकर आवड. आजच्या काळात ऐकायला थोडी विशेषच गोष्ट आहे ही नाही का? . पण अनिताला नोकरी करून घरकामाची आवड.
खरतर ताईसाठी ही आनंदाची गोष्ट असायला हवी, पण तस घडत नव्हत.
ताईची अस्वस्थ्यता भाऊजीं च्या लक्षात येत होती, पण exactly कारण कळत नव्हत.
आज अनिता आॅफिस ला गेल्यानंतर लगेचच ताई उठली आणि…
भराभरा स्वयंपाक घरात जाऊन बडबड करत काही तरी आवरा आवरी करत होती. हे सामान इथे ठेव ते तिथे, हे पूस, ते पूस. भाऊजी दरवाज्यात ऊभे राहून सर्व ऐकत होते बघत होते..
भाऊंजीनी विचारल… काय झाल?
तुला अनिताच काम आवडलेल दिसत नाहिये. खूप पसारा होता का?
चहाच्या डब्याच्या जागेवर साखरेचा डबा ठेवला का? आपल्या या लहानशा स्वयंपाक घरात असा काय तो किती बदल होईल ग?
एवढ बडबड करण्यासारख काही झाल आहे, अस मला वाटत नाही.
अग!! परवाच तू सांगत होती ना त्या कुलकर्णीं च्या घरची गोष्ट, की त्यांची सून अजिबात काही काम करत नाही. सारख बाहेरून मागवत असते. स्विगी आणि झोमॅटो त्यांच्या दाराशी उभेच असतात. आता तुझी सुन काम करते तरी बडबड. म्हणजे काहीच तर पटत नाही तुम्हा बायकांना.
तुझे काम एकदम perfect असत. हे तूझ तुच ठरवलय. कारण आम्ही कधी तुझ्या मध्ये आलोच नाही.
अर्थात तुला या स्वयंपाक घराची सवय आहे. वस्तुंना जागेवर ठेवण तुझ्या सवयीत आहे. तुझ्या कामाची एक पध्दत आहे. आतापर्यंत त्यात कधी ढवळाढवळ झाली नाही. कारण आपल्याला मुलगी नाही.
आणि आता जी आली आहे, ती तुझ्या लाडक्याची लाडकी आहे.
अग! एवढ्या लहान सहान गोष्टींवर लक्ष देऊ नको. स्वतः चे मनस्वास्थ्य आणि घरचे वातावरण जपायची जबाबदारी आपली आहे. आता पूढे अशी अनेक वळण येतील, जेंव्हा आपल्याला संयम ठेवण गरजेचे असेल. नवीन जनरेशन ची विचारसरणी आणि आपली, मॅच होण कठीण काम आहे.
अनिताला घरची ओढ आहे, कामाची आवड आहे, मुख्य म्हणजे स्वयंपाकघरात रमते ती.
करू दे ना तिला.
सुन आणायला एवढी उत्सुक होतीस ना तू. आता नवीन बदल accept कर.
तुमच्यात स्पर्धा थोडी आहे.
Life does not always go in straight line.
Accept Change.
तू तर तुझ्याच घरात आहेस, अनिताला तर सगळच नवीन आहे.
Stop axepcting and start accepting.
अग! No one is Perfect, that is why pencils have erasers.
Don’t complaint just rebuild your life.
एक हाथ पूढे करून तर बघ.
मला भाऊजींच नेहमीच कौतुक वाटत. एकतर लक्ष असत. प्रोब्लेम समोर दिसला की दुर्लक्ष न करता वेळेवर स्पष्ट पण सौम्य शब्दात बोलून ते समोरच्या व्यक्तीच्या लक्षात आणून देतात.
आजही ताईच वागण म्हणजे पूढे उद्भवणार्या अनेक प्रश्नांची सुरवातच होती. एकदा का *धुसफूस* वाढली की ती कोणत्या स्तरा पर्यंत जाईल सांगता येत नाही. म्हणून वेळेवर इलाज व्हायलाच हवा.
भाऊजी म्हणाले,… अग! Life is a. Relay Race.
आता अनिताच्या हातात झेंडा दे.
ताईला भाऊजींचे म्हणण नेहमी पटतच अस नाही. पण तिला हे माहित आहे की चूक गोष्टीत ते साथ कधीच देत नाही. हे नक्की.
आज अजय अनिता आॅफिस मधून घरी आले. आम्ही तीन दिवसांसाठी महाबळेश्वरला जातोय. अस म्हणाले.
अनिता म्हणाली,.. आई! ही नाटकाची तिकट ठेवा. उद्या दुपारी आहे.
आणि दोन दिवस तुम्ही घरी स्वयंपाक करायचा नाही.. मी तुमच्या आणि बाबांच्या आवडीचे जेवण online पाठवणार आहे.
दोन दिवस ड्राइवरला यायला सांगितले आहे. दोघे फिरायला जा. तुम्ही पण ब्रेक घ्या.
खरच नवीन जनरेशन वेगळाच विचार करते. आज तर अनिताने winning six च मारला. *
ताई बघतच राहीली.
भाऊजी गालातल्या गालात हसत होते.
खरय
You can not have one foot in old life and one foot in new life.
Life is beautiful. If you ACCEPT change.
© संध्या बेडेकर
वारजे, पुणे.
7507340231
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
